Oké, Neske durft niet omwille van haar buurman, en naar ik vermoed omwille van heel Mechelen.
Dus zal ik het nu even hebben over iemand uit Hasselt.

Ik wil wel benadrukken dat eventuele overeenkomsten met bestaande personen louter toevallig zijn.
DE SCHENKING (deel 1)
Het herenhuis Nr 24 in de Accasialaan was één van de mooiste bouwwerken van Hasselt. Het straalde robustheid uit maar tevens had het ook dat frêle van de Renaissance. De voordeur en de luiken waren in prima staat en uitzonderlijk goed onderhouden. Het moest een fortuin kosten om deze pracht in zijn huidige toestand te bewaren. En te zien aan de blinkende verf op de dakgoot drie-hoog werd er op geen euro gekeken.
Dit kon ook gezegd worden van de rijzige al wat oudere dame die op het punt stond om aan te bellen. De dame in kwestie was zoniet van adel, dan toch afkomstig uit de hogere middenklasse. De struisvogelveren die kunstig op haar breedgerande hoed waren bevestigd deinden zachtjes in het voorjaarsbriesje. Een slanke hand gehuld in een zijden met Brugse kant afgeboorde handschoen trok behoedzaam aan de beugel waardoor een zware gong in het herenhuis weergalmde. Alsof iemand op haar teken had staan wachten werd de deur opengezwaaid, waarop de dame, na een laatste blik op een Bentley met chauffeur die even verder geparkeerd stond, binnenschreed. We maken van de gelegenheid gebruik om mee binnen te glippen.
Indrukwekkende marmeren zuilen ondersteunden een booggewelf dat door de eeuwenoude brandramen voldoende zonnestralen doorliet om de ouderwetse eikenhouten meubelen te kunnen bewonderen.
Blijkbaar had de edele dame een afspraak, want ze werd onverwijld verder begeleid naar een hoge deur die half open stond.
Het lokaal dat ze nu betrad stond in schril contrast tot het gedeelte van het gebouw dat we reeds aanschouwd hadden. Hier was duidelijk een administratie gevestigd, een administratie die werkzaam was voor Notaris B. Drog, één van de meest vooraanstaande notabelen van Hasselt, of bij uitbreiding van heel Limburg.
Dit bureel, want dat was het, modern noemen was niet in overeenstemming met de waarheid. Het was niet modern, het was supermodern. Alles in deze ruimte was berekend op efficiëntie en orde. De vijf bediendes hadden elk hun werkplek die gedomineerd werd door een groot flatscreen en een speciaal ergonomisch ontworpen toetsenbord. Geen computers noch printers te zien. Waarschijnlijk waren die centraal ondergebracht in het aangrenzend lokaal van waaruit een nauwelijks hoorbaar gezoem weerklonk. Geen enkel blad papier ontsierde de tafels, geen schrijfbenodigheden, niets van dit alles.
De notaris was, van zodra de streng uitziende dame binnengeschreden kwam, van zijn zetel opgestaan en kwam met rasse schreden op haar toe. Een handdruk was beneden alle waardigheid dus beperkte de heer Drog zich tot een lichte buiging die beantwoord werd door een korte, bijna niet waarneembare hoofdknik. De pluimen op het hoofddeksel van de dame raakten voorzichtig de kalende schedel van de notaris.
"Mevrouw Brommi, wat een eer u te mogen ontvangen" slijmde de man, met één hand een denkbeeldige vlieg verjagend.
De stem die hem tegemoet zweefde kende hij al van de telefonische afspraak, maar nu, gemengd met dat vleugje Chanel, overweldigde het zoete geluid hem compleet.
"Ik dank u zeer dat u zich op zo korte tijd kon vrijmaken, waarde notaris"
Notaris B. Drog was een verstokte vrijgezel. Reeds te veel verbintenissen had hij in zijn carrière in rook zien opgaan en derhalve was hij nooit geneigd geweest een aliantie met een vrouwelijk wezen aan te gaan.
Maar nu, tussen de computerschermen door werd hij getroffen door de bliksem die men soms ook 'liefde op het eerste gezicht' noemt.
Wordt vervolgd