vier maanden huren aan zee ...
In 1963 werd ik verliefd op Wenduine; en de liefde heeft nu een hoogte-
punt bereikt.
Sedert 1963 droomde ik ook van een appartement aan zee, dat van mij,
van ons zou zijn. Het is er nooit gekomen. Ik bespaar mezelf nu de lange
beschrijving van ... eerst geen appartement hebben tot ...uiteindelijk nog
geen appartement hebben.
Ieder jaar huurden we tijdens de ganse maand juli.
Dan viel er een gat van vele jaren waarin ik Wenduine links liet liggen:
vrouw overleden, verdringen van herinneringen.
Tot ik er terug kwam: voorzichtig, schoorvoetend bijna - hoe zou het nog
met Wenduine zijn? En toen kwam de stroomversnelling. Ging er drie
dagen op hotel. Sedertdien heb ik mijn hart er volledig aan verpand.
Ontelbare keren ging ik er terug, altijd hetzelfde hotel, altijd voor drie
dagen; de laatste jaren telkens voor vier dagen.
En nu heb ik het summum van zeegenot gerealiseerd door plots voor vier
maanden te huren. Ik ben er natuurlijk niet constant, doch kan er altijd
heen en voel me er telkens thuis, rustig en gelukkig.
Wie Wenduine kent zal nu wel kunnen volgen; anderen moeten maar op
ontdekking gaan. Nergens oogt de zee mooier, nergens ruikt de zee meer
naar zee, nergens zingt de zee harmonieuzer dan in Wenduine, de
'prinses der badsteden', zoals een officiële benaming aangeeft.
Heb recent opgezocht welke bekende Vlamingen, Belgen, wereldfiguren
regelmatig in Wenduine kwamen en er meesterwerken achterlieten.
Hier enkele namen uit een zeer lange lijst.
Jef Van Tuerenhout, wereldberoemd aan het kunstfirmament in binnen en
buitenland, kocht en renoveerde er in 1993 een oud klooster - hij stierf
er in 2006.
Eerder, toen het klooster nog echt een klooster was, kwam in de jaren 60
Soeur Sourire er regelmatig op verlof.
Jacques Brel kwam er tijdens zijn kindertijd ieder jaar; later kwamen ook
zijn drie dochters. In 1970 was Wenduine de buitenlocatie van zijn film
'Franz'.
Gerard Walschap schreef er ter plaatse de romans: Adelaïde en Celibaat.
Emile Verhaeren, Nobelprijs literatuur, liet het woord 'Wendune' vallen in
enkele van zijn in het Frans geschreven gedichtenparels; toen hij in
Wenduine was natuurlijk.
Nog eens, dit is maar een deeltje van een lange lijst grote figuren.
Meer recent was er ook Didier Reynders, die er als jobstudent verschei-
dene jaren werkzaam was in tennisclub Genesse.
Ook Bosrankje mag hier vermeld worden. Ze verbleef er dikwijls in haar
jeugd; later volgde haar dochter dezelfde weg en recentelijk werd ook
Alterego er gezien.
En wat doe ik (-doen wij-) er?
Vanaf hier is het alleen voor de Wenduine-kenners.
Er is de dijk die uitloopt op de rotonde. Voorbij de rotonde, richting De
Haan, loopt de dijk nog een eindje verder. Het wordt er ook al maar rus-
tiger, en daar, op het rustigste deel huurde ik ... een strandcabine, direct
voor vier maanden.
De cabines links en rechts van ons zijn van authentieke Wenduinenaars;
die weten dat daar de zee op haar mooiste is, zeker bij zonsondergang.
We zijn er in de maand mei zes keer geweest. Steeds waren we er on-
geveer alleen. De zee leek er ook alleen voor ons te zijn, en de meeu-
wen en een eenzame jogger.
Binnen de vijf minuten is het windscherm opgespannen, zijn een paar
zeteltjes buiten gezet en ... dat is het.
En dan vlijt denook zich neer; kijkt naar zee, strand en wolken, terwijl
hij een boek leest, wat muziek bewerkt of dit tekstje schrijft.
Zou het niet kunnen dat de jetset uit de paleisappartementen van Knokke
die zich van Casino naar whisky-bar beweegt, van golfterrein naar ster-
renrestaurant, toch een klein beetje jaloers is op denook, mochten ze
diep in hun hart durven kijken?
Oh ja, moest je daar toevallig voorbijkomen, zeg dan even goeie dag en
ik inviteer je om samen een uurtje te genieten van een prachtig natuur-
gebeuren.
denook