Ik keek in het duister
En vergat het licht
Ik keek naar de nacht
En vergat de dag
Ik zag verdriet
En vergat de glimlach
Ik droeg haat
En vergat vriendschap
Ik voelde de koude
En vergat de warmte
Ik zag de dorre vlakte
Maar vergat de oase
Ik beleefde oorlog
Maar vergat de vrede
Ik zag de dood
En vergat te leven.
Het geluid is verstomd,
de stilte is ingetreden.
De stem heeft plaats gemaakt,
voor een stilzwijgen.
De stralende ogen,
zijn dof en kijken in het ijle.
De woorden zijn geen zinnen,
alleen onverstaanbaar gebrabbel.
Geen emotioneel moment meer
alleen agressie tegen …. niets.
Ik zou bij haar willen zijn,
in haar wereld zonder begrip.
Ik hou zo van mijn moeder,
maar zij ontglipt mij.
Haar wereld heeft voorrang
op mijn pijnlijk hart.
Claire Vanfleteren
Het spijtige van de zaak is, dat mijn moeder in deze situatie verkeerd.
Zij kreeg een hersenstamtrombose in 1974 is nu momenteel 77 jaar.
Mijn vader stierf op 68 jaar, dus zo'n 10 jaar geleden, zij kon niet zonder hem!
Voor mij vind ik hier weer een ander aspect van schrijven, het verdriet van je afschrijven. Mensen die nooit een dierbaar iemand verloren hebben kunnen niet aanvoelen wat jij voelt. Ook al is de wil er wel de ondervinding ontbreekt.
Je gedichten heb ik gelezen, ben er van aangedaan. Ze vertellen wat je wil zeggen, je ontreddering is voelbaar. Alleen een paar goed bedoelde woorden kan ik je geven, veel sterkte.
Je vraag over het plaatsen van je gedichten . . . bedoel je in het tijdschift Pasqual? er is ergens een link voor je zal ze zelf moeten zoeken, ik weet het niet. Eigenlijk staan je gedichten hier toch ook voor iedereen leesbaar he!
Groetjes.
- - - - - - - -
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
Een herfstdag als een andere
maar met een tikkeltje meer verdriet!
De hartenpijn die niemand ziet
ingesloten in het diepste van mijn ziel
Langzaam slenter ik langs de zerken
Aangelegd in mooie bloemenperken
Maar doodstil, alleen verstoort
door een pot chrysanten die zich
ergens in de aarde boort.
Ik kijk naar de vele mensen, die er
nu even zijn.
Lachend en keuvelend,
hebben zij dan geen pijn?
Één maal per jaar
Is die massa daar.
Vele jonge mensen zijn mij al ontvallen
door ziekte of ongevallen.
Even sta je er bij stil
Het is dan even koud en kil
Jullie hoeven niet die ene dag naar die
laatste rustplaats te gaan.
Doe het liever op een andere dag
denk even na, hoe het zou zijn,
wanneer jij daar lag!
Jullie denken misschien, ik nog niet
Gelijk heb je, tot je ziet
Dat je beste maat een ongeluk had
Hij had dat ook ….niet verwacht!
Niet meer gebruiken.
Het is verleden tijd
De mensheid kent het niet meer
Eeuwige liefde
En vriendschap is een vraagteken
Wanneer men het gebruikt,
meent men het niet.
Vervangen door misschien,
het is eerlijker
Vriendelijker, niet geheel afgewezen.
Met misschien heb je het raden naar.
Het kan alle kanten uit
Voorbeelden genoeg
Eeuwige trouw is scheiding
Vriendschap komt haat
Liegen, bedriegen, geweld waar dat
woord veel voorkomt, maar toch gebeurt het.
Waarom!
Het woord is als kristal zo broos
breken doet het altijd met pijn en ongeloof!
Ziektes, geweld, oorlog,
durven jullie het nog gebruiken?
Ik niet meer, gedaan, uit!
