Ik buig me over maagdelijk papier
en schrijf woordjes, die hopelijk jou bekoren
Mijn ganzenveer, mijn trouwe cavalier
trekt geruisloos donkerrode sporen
Speurend als een merel in het groene gras
vol ijver, is mijn stille denken
Ik zie je beeltenis, helderder dan glas
en je ogen, waarin ik me wil drenken
Door dit beeld laat ik me inspireren
Het staat me zonnehelder voor mijn geest
Ik wil jou met zoete woordjes eren
geschoeid op mijn gedachtenleest
Straks laat ik je mijn gedrochtje lezen
Met vreze, want ik ben een eeuwig twijfelaar
Ik ben geen poëet en zal het nimmer wezen
Noem me gerust een kleine rijmelaar
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
Een lentevogel nestelt in mijn hoofd
In mijn hart gebeuren rare dingen
Ik heb me met de Lentefee verloofd
In mijn bloed laat ze het voorjaar zingen
We dansen op de zang van ’t vogelenkoor
dartel als een vlinder, quick quick slow
Ik fluister gekke woordjes in haar oor
en knipoog naar de zon in’t hemelsblauw
Ik pluk de dag en snuif mijn longen vol
met bloesemstuifmeel en met bloemengeuren
In de late avond betaal ik wel de tol
Mijn allergie zal rood mijn ogen kleuren !
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
Jouw treffend verwoord gedicht - rekening houdend met het wereldwijde 'rare' weer van de laatste jaren - zou de lezer toch moeten aanzetten tot nadenken. Want de eenvoudige aanvaarding al - en dat zou mensen toch aan het schrikken moeten brengen - door de wereldorganisatie dat wij midden deze eeuw geen Noordpoolijs meer zullen kennen ...
Ik las het en voelde de pijn die wij 'moeder' aarde en al wat op haar leeft aangedaan hebben. Nog is het niet te laat.
Liefs en heel prettige lentedag, sunset