Lieve Rankje en ook Alter,
Om dicht bij je moeder te kunnen blijven
in deze moeilijke periodevan haar leven, moet jij, moeten jullie in goede gezondheid blijven.
Je hebt haar in die weliswaar korte periode veel liefde en warmte gegeven, die je niet in een rusthuis kunt geven.
Je hebt haar extra verwend, vertroeteld, alles gegeven wat je kon geven, naar lichaam en geest. Ongetwijfeld heeft ze er nog heel erg van genoten. Maar haar toestand gaat achteruit, vooral dan geestelijk en jullie zelf worden er ook niet jonger op.
Misschien heb je er onvoldoende rekening mee gehouden dat er een dag zou komen dat het toch te zwaar zou worden, voor twee mensen, al zetten die zich dag en nacht voor haar in.
Ik wil hier vooral Roger noemen, voor de liefdevolle manier waarop hij dit deed en doet en jou de kans gaf om je moeder in huis te nemen.
Als eigen kind, als dochter zou je dit normaal kunnen noemen, alhoewel weinigen het doen. Maar als schoonzoon zich daar voor openstellen en inrichten is een moedige en liefdevolle daad.
Wij hebben het zelf meegemaakt, toen mijn moeder ruim 10 jaar bij ons heeft gewoond, maar uiteindelijk het laatste jaar toch nog naar het rusthuis (op 5 minuten van ons vandaan) moest gaan. Omdat ik wegens gezondheidsproblemen het niet meer aankon.
Toen enkele jaren later mijn schoonmoeder, toen 92, die zorgen nodig had kon ik ze helaas niet meer geven. Wat ik tot op vandaag betreur. Ik had haar even graag gelukkig gemaakt, als mijn eigen moeder.
Het leven bestaat uit keuzes maken, en als we in die keuzes eerlijk kunnen zeggen dat we edelmoedig proberen te zijn, denk ik dat we ons best hebben gedaan.
Daarom lieve Rankje, zoals ook denook schreef, hak de knoop door.
Een stabiele toestand zal voor haar het beste zijn, en dan kan jij haar nog elke dag bezoeken, zonder alle verzorging op jou te moeten nemen en je nachtrust er voor te laten.
Ik leef met jullie mee en hoop dat de volgende levensfase van haar leven, hoe moeilijk ook, met jullie liefde dragelijk mag zijn.
Een innige knuffel
ria
