Assa, heel mooi hoor jouw werkje!
bo'ke, ik hoop inderdaad om terug te kunnen keren, mijn grote wens!
Elisa, fijn dat je mij wedervaren opslaat!
Nele, Tuin den Horst, heel mooi lijkt mij!
Neske, ook een mooi werkje hoor!
elkeen van jullie, zeer bedankt dat jullie kwamen lezen en voor de interesse,
ik moet ook schrijven voor mezelf maar als het gelezen wordt heel heel fijn!
.....vervolg
29 juli
Bezoek aan het Nationaal Museum in gezelschap met Myriam en Nancy.
Het museum is gevestigd in een immens groot betonnen gebouw.
Men vindt er een overzicht van alle precolumbiaanse culturen.
De collectie omvat per tijdvak en cultuur slechts een klein aantal
karakteristieke voorwerpen waardoor een goed overzicht ontstaat.
Ik neem enkele foto’s tot een bewaker mij komt zeggen dat fotograferen verboden is.
Rond het gebouw staan tientallen verkooptentjes opgesteld,
we nemen een kijkje, de waren heel kleurrijk, zoals overal in Peru.
Nancy woont slechts enkele straten van het museum,
doch ze had geen kennis van dit museum.
Peruanen kennen hun eigen omgeving niet, dat hoorde ik
meermaals bij Manthoc, ze blijven altijd in hun wijk,
verbreden zelden hun horizonten.
Op de school van Manthoc worden moeders vaak aangeraden
eens met hun kind de stad verder te verkennen,
maar ze kennen de stad zelf niet eens.
We worden voor het middagmaal uitgenodigd bij Rosita
eveneens opgegroeid bij Manthoc en ex-speelvriendinnetje
van Nancy, toen beiden werkend kind.
Rosita is gehuwd met een Duitser die indertijd stage deed in Peru.
Hij is een dominee zo begreep ik of tenminste
hij heeft zeker een bepaalde taak binnen een Kerk.
Hier zie je onmiddellijk dat het meer welstellende mensen zijn.
Er wordt heel wat gediscussieerd inzake kinderarbeid
maar ook hier is iedereen van mening dat kinderarbeid tot op
een bepaalde hoogte toelaatbaar moet zijn zeker in een land als Peru.
Rosita werkt met kinderen in de Kerk tot wie ze behoort.
Ze probeerde een experiment met een aantal kinderen.
Elk kind kreeg 100 sol = 25 € om mee te werken,
later moest 50 € terugbetaald maar het experiment mislukte,
nochtans goed bedoeld.
Er werd heen en weer gepraat over vroegere ervaringen.
Nancy voelde boosheid toen zij in de laadbak
van een vrachtwagen op schoolreis mocht
en zij andere kinderen in uniform zag rondrijden in een bus,
Rosita aanvaarde haar realiteit, zag beiden als waardevol
om iets te bereiken in het leven.
Later neemt Nancy mij mee bij haar thuis, daar Myriam andere
taken heeft voor de rest van de dag.
Nancy woont met haar twee broers in hetzelfde huis.
Ze bewoont het gelijkvloers, pover uitgerust, een deel
van de muren in ruwe baksteen.
Een broer woont op het 1ste verdiep, ramen ontbreken,
de openingen waar ramen misschien ooit komen zijn er.
Op het 2de verdiep woont de andere broer, of liever op het platform
van het 1ste verdiep staat een onderkomen in karton en plastiek.
Ze bouwden samen het huis doch enkel Nancy heeft een inkomen.
We drinken een kopje thee samen met de broer,
hij is heel nieuwsgierig naar de levensomstandigheden in België,
ik haal mijn beste Spaans boven, hij lijkt mij een intelligente man,
studeerde rechten maar komt niet aan de bak, zoals veel Indianen,
of liever Indigenas (Indiaan wordt gebruikt als scheldwoord).
In de buurt zie ik veel huizen als dit, zonder ramen, muren voor een deel opgetrokken wachten
tot er misschien ooit geld is.
Ik bezoek met Nancy de Indiomarkt en tracteer haar op een avondmaal.
Vooraleer naar mijn slaapplek terug te keren wil ik haar de promenade
laten zien aan zee, een openbaring voor Nancy nochtans in haar buurt.
Het zal een korte nacht worden, om 4:00 vertrekken we naar
de luchthaven waar we het vliegtuig nemen naar Cajamarca,
waar ‘mijn’ schooltje gevestigd is en het eigenlijke doel van mijn reis.
wordt vervolgd.....