Bomike, Bosrankje, bo'ke, Schrijfster, Elisa, Assa,
zeer bedankt voor jullie bezoekje, het geduld, de interesse,
lees maar als jullie tijd hebben!
lieve groetjes,
gustilpe
...... vervolg
2 augustus:
het hoogtepunt: bezoek aan de school
Luchita, directrice van de school bereidt ons ontbijt, ze komt ons halen om de school te bezoeken. Met een taxi rijden we er heen. We staan er op zelf de taxi te betalen maar daar wil ze niet van weten. Er rijden heel veel taxi’s in de stad, ze zijn spotgoedkoop.
Het is stil op de speelplaats, ik profiteer ervan om gauw een foto te nemen van het schoolreglement:.
1. we komen op tijd naar school
2. we maken onze taken en nemen onze verantwoordelijkheden ernstig
3. we zijn beleefd en groeten elkaar
4. we leven samen in vrede en harmonie
5. we brengen respect op voor elkaar
6. we zorgen goed voor het meubilair, de infrastructuur en de schoolbenodigdheden
7. we luisteren beleefd als iemand tot ons praat
8. we komen proper naar school, gewassen, nagels geknipt
9. we gebruiken de eetzaal voor de maaltijden
10. we beoefenen ten allen tijde de drie belangrijke waarden van de school:
SOLIDARITEIT RESPECT LIEFDE
Daarnaast hangt een bord met sancties als het reglement niet nageleefd wordt.
Luchita leidt ons rond in het atelier ‘houtbewerking’ er is niemand aan het werk vandaag.
We zien stoeltjes, houten speelgoed, de tafels en stoeltjes van de klasjes werden hier gemaakt. Het zijn de oudere kinderen die houtbewerking leren. Afgestudeerden mogen steeds het atelier gebruiken zo zij het wensen om aldus een inkomen te verwerven.
De kinderen komen buiten, begeven zich allen naar het zaaltje (toen Myriam hier twee jaar geleden een bezoek bracht was het zaaltje er nog niet,
de kinderen peelden in de sleuven van de bouwwerken, ook de school zelf was nog niet af)
Ook wij worden verzocht ons naar het zaaltje te begeven. Er staan stoelen klaar voor ons op het podium.
Als iedereen neerzit heet Luchita, directrice, ons van harte welkom op de school.
Een zeer emotionele ontvangst valt ons te beurt, alle kindjes staan recht en zingen een lied terwijl ze ons met gebaren verwelkomen. Weer krijg ik een krop in de keel.
Elk groepje voert een dansje, toneeltje of lied op, voor de dansjes hebben ze kleertjes aan van de school. Een zevenjarige jongen kan toveren, in het donker haalt hij gekleurde linten uit een zwarte hoed. Grotere jongens spelen een toneeltje, een jongen verkoopt snoepjes en wordt bestolen, de politie komt er aan, gelukkig vat hij de dief, het zijn verhaaltjes uit hun dagelijks leven. Ze doen hun uiterste best, de leraren hebben er tijd nog moeite voor gespaard.
Daarna houdt Luchita een toespraak voor de kinderen.
Ze legt aan de kinderen uit dat het dank zij sponsoring is, dank zij mensen zoals wij (ik wordt er verlegen door) die zich in hun land inzetten voor hen, en dank zij de mensen die ons daarin steunen in ons thuisland, dat ze hier naar school kunnen.
Daarna is het speeltijd maar eerst mogen ze naar de refter. De school krijgt elke dag 10 liter melk van de gemeente. Daar dit weinig is voor 120 kinderen wordt er havermoutpap van gemaakt. De kinderen laten het zich smaken, de meesten hebben niets gegeten deze morgen.
Na de speeltijd bezoeken we de klasjes, heel interessant, we proberen zo weinig mogelijk te storen. Eén klasje ligt er verlaten bij, de kinderen zijn in het atelier ‘Reposteria’ (gebak).
We gaan even kijken:
De kinderen zijn verdeeld in drie groepjes, ze dragen oranje schortjes en oranje mutsen, we zien grotere kinderen met witte schorten en witte mutsen. De lerares legt uit: de witte schorten leren de kleintjes, de oranje schorten, hoe ze het moeten doen. We vragen een meisje waarom ze een muts op heeft. Antwoord: er mogen geen haartjes in het deeg vallen. Vandaag maken ze koekjes. We zien in elk groepje duchtig roeren, de ingrediënten zitten al in de pot. Op elke tafel staat een bak met vormpjes. Wanneer het deeg klaar is worden weegschaaltjes op de werktafels gezet. Er moet strikt afgewogen worden per koekje. Voorzichtig wordt het deeg in de vormpjes gegoten.
Een heel werk, af en toe moeten de witte schorten een handje toesteken.
Wanneer alle vormpjes van een bak gevuld zijn mag het geheel in de oven.
roeren; wegen; deeg in vormpjes gieten; klaar voor de oven
de vaat, tafels schoonvegen; schrijven, rekenen
Daarna worden de schriftjes uit hun klasje gehaald. Op het bord staan de ingrediënten, de hoeveelheden, de prijs per kg. De kinderen schrijven alles over in hun schrift, daarna moeten ze uitrekenen wat ze verbruikt hebben, wat de kostprijs ervan is, hoeveel winst ze zullen behalen. De winst per groepje is 4 sol (€ 1) maar het gas moet nog betaald, een gasfles kost? (ben ik vergeten) Er wordt 1 gasfles opgebruikt per maand.
Omdat werken tot hun leven behoort leren deze kinderen zonder het te beseffen rekenen: maten, gewichten, breuken; ze leren over hygiëne en gezondheid, taal wordt eraan gekoppeld zoals woordenschat, spraakkunst, schrijfwijze, en ze leren samenwerken.
Een kind haalt uit een plastiek zakje enkele houten blokjes, hij vraagt mij een T te maken, ik probeer en probeer maar kan de T niet vinden, ze hebben er plezier bij. Daarna vragen ze het aan Myriam, ook zij vindt de T niet, nochtans zijn het slechts een vijftal blokjes denk ik, hilariteit alom. We vinden het fijn dat de kinderen zoveel pret hebben.
Ondertussen mogen de koekjes uit de oven, we mogen proeven, het zijn lekkere chocolademuffins.
De tafels worden schoongeveegd, de vaat wordt gedaan, alles gaat hier vanzelf, elk kind weet wat er te doen is.
Enkele meisjes gaan naar buiten met de gebruikte schorten en mutsen, ze doen er samen de was. Jongens zijn in de weer om het lokaal schoon te maken, stoeltjes op de tafels, water en dweil worden bovengehaald, alles is weer netjes voor de volgende dag, voor een andere groep. Ondertussen hangt de was te drogen.
de schoonmaak; de was
Na school verkopen de kinderen de koekjes in hun buurt, met de winst betalen ze hun kopies van de school, er zijn geen handboeken. Is er geld over wordt het verdeeld onder het groepje.
In de namiddag mogen oudere kinderen die het wensen hier komen bakken voor eigen geld of voor hun gezin.
In het lessenpakket wordt er tuinbouw ingelast, er is een klein kruidentuintje maar het is winter en niet veel te zien.
Op de speelplaats staat er sinds kort een groot waterreservoir, werkmannen zijn bezig er een tweede te plaatsen, met dat ene reservoir wordt er 70 sol per maand (€ 17,5) bespaard.
Recyclage vindt een plaats onder een plastieken afdakje. Papier en karton, plastiek, oud ijzer wordt bijeengebracht. De mensen uit de buurt beginnen daar stilaan weet van te hebben, ze brengen hun papier, oud ijzer zoals oude fietsen naar de school. Al het recyclagemateriaal wordt verkocht, al brengt het weinig op toch een kleine hulp en voor de kinderen en de buurt een deel opvoeding!
tuintje 2 x; waterreservoir; in de hoek recyclage
Klokslag 1:30 luidt de bel, einde van de schooltijd, ze begint al om 7:45. Kinderen komen aanschuiven aan de eetzaal, de meesten eten hier hun middagmaal voor slechts een halve sol (nog geen 5 frank, is gemakkelijker omrekenen in franken) Zelfs dat kunnen niet alle kinderen betalen.

Onderwijzers eten hier ook, wij mogen er ook aan deelnemen in het leraarslokaaltje. De borden worden opgeschept en op tafel gezet, geen goed idee vind ik, ik krijg mijn bord nooit leeg. Een kindje komt piepen aan de deuropening, hier moet je alles opeten zegt hij.
Ik eet tot ik werkelijk niet meer kan, mijn bord is niet helemaal leeg, ik schaam mij en verontschuldig mij, de kookmoeder neemt de restjes mee naar huis.
Kinderen met mogelijkheden worden gestimuleerd om verder te studeren, de ouders worden er voor warm gemaakt, Manthoc probeert in de kosten voor verdere studie tussen te komen voor een aantal begaafde leerlingen.
Er wordt verder gewerkt aan de opvoeding van de ouders, ze hebben nooit geleerd om interesse te betonen in de opvoeding van hun kinderen of de school, ze hebben nooit geleerd een of ander initiatief te nemen, ze hebben nooit geleerd wat gezonde voeding is, of wat hygiëne betekent. Beetje bij beetje wil men hun betrekken bij dat alles maar het gaat o zo langzaam.
De meeste onderwijzers en begeleiders zijn zelf opgegroeid binnen Manthoc en weten als geen ander wat het is in armoede te leven en werkend kind te zijn. Zij kregen mogelijkheden op een beter leven dankzij Manthoc, op hun beurt geven zij kinderen kansen op een beter leven.
Ik sta meermaals verwonderd en bewonderend wat hier alles gebeurt in dat schooltje, ongelooflijk toch! En te bedenken dat het schooltje op sluiten stond bij gebrek aan middelen.
DAT MAG EN KAN NIET GEBEUREN!

huisjes in de omgeving van de school, stiekem genomen
wordt vervolgd…..