Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

lente voorbij

het is deze lente

esdoornbladeren schommelen op wiegende twijgen
eiken in hun avondlijk belicht lover
wervelen over het huis, takken tegen het dak

het is deze lente
waarin ik het buigen van licht leer
en jij, op 't balkon, leest me voor
wijl ik naar je mond kijk, bladeren vertellen
dat het een ander jaargetijde is

leer ik: een weide is een in de lentevloed satijnen veld
glad gemaakt door het aanstormen en opstijgen
van water dat de aarde polijst

de verhalen van hier ken ik
en 'k zie hen een lijn trekken
naar bergen en wind
aan de andere kant.
**********
sunset 04-07-2011
**********

[sunset]

's zomers

's zomers aan zee, waar we wandelen
vliegen meeuwen op vanuit je iris en valt
een slaap als een blok over je; verdwijn je
stil en witte wolkjes gelijk

(waar je ligt rolt de slaap als een stroom-
kiezel over de bodem van de nacht)

op de zijden huid van je wangen zijn de
tot stof geworden dromen vergeten en
wijl ik handgemaakte glasmozaïeken bekijk
geuren uit lakens wilde kruiden van velden
parelt het verlangen over je gebronsde lijf
**********
sunset 05-07-2011
**********

[sunset]

wij echter moeten gaan

net onder de waterspiegel
boven gladgeschuurde stenen
danst een zonnezeil
lichtstrepen wandelen
over het riet op en af

't water likt ebbend
en strooit wolken
kleine visjes over kiezel
groene baldakijnen beschermen
blote voeten en mos

zonder begin onze hemel
eindeloos deze pracht

wij echter moeten gaan.
**********
sunset 06-07-2011
**********

[sunset]

en onze resten in mijn hand (uit: gisteren)

na al dit zwijgen rust de zee op ‘t strand
waar zich de mist verspreidt als was ‘t een kwal
en schuurt het zand onder de voeten scherven
diep in mij een verbergen waar hunkering wil
nog steeds niet doven en ik lig uren wakker

zo bleek je huid dat ik je van de nevel
niet eens onderscheid, breng je de wijn
en met de wijn ‘t vergeten; een vage vlek
blijft je gezicht en wie je werkelijk bent
van waar je komt zal ik toch nimmer weten

en waarom je bent weggegaan…

in mij voelt het verlaten en eenzaamheid is niet
het juiste woord; mij rest niets anders
dan vertwijfeld ver te staren, te wachten
op dit strand, de resten ons nog in mijn hand.
**********
sunset 07-07-2011
**********

[sunset]

ik lief Italië

je legt olijven
in mijn hand
spreekt warme
groene woorden
op elk strand
vertelt van liefde
schuld en hoe
de brem bloeit
in de verre bergen
een pijnboombos
naar het herinneren
smaakt en honing

de zon is warm dit jaar
en jij vergeet te vragen
of je me pijn mag doen
en ik omknel olijven
steeds vaster
in mijn hand.
**********
sunset 08-07-2011
**********

[sunset]

het grijnzen van uren

het zien van de oude woningen
beschermt niet meer; wij zitten
verkruimeld in ’t zand, tekenen
met reumatische vingers

de eerstgeborenen ontbreken
en zij werpen lange schaduwen
nemen met grote passen de ruimte
spinnen onze hoofden

tot haakdraden, rollen vaten
aan land en hijsen de zeilen
van ’t ouder herinneren;
zonen, dochters kennen geen tranen

zij zijn het grijnzen van uren
dat men in zilver giet.
**********
sunset 09-07-2011
**********

[sunset]

alsof meer zomersterven kan

praat niet over sterren en lantarens
die aangaan bij nacht en als rode vloed
vage lijven overspelen of over seringentwijgen
het lachen van een kind dat onbevangen groet
en op me toe rent wijl in mij de zomer sterft

(alsof meer zomersterven kan
ik dat dan nog verdraag)

breek me af van ogen armen bladeren en bomen
laat mij een gebroken dam zijn of zelfs iets anders
dat niets tegen houdt; mijn liederen verbergen niets
mij wacht geen maan in duisternis en het maakt
niets uit; ik k ween, ontblader in plassen

belicht de bron van het woord dat drijft op zaad
in harten plaats ik sporen aan d 'oevers van een zee;
te zeggen heb ik niets en 'k weet zelf niet of 'k ooit
heb lief gehad; of ben ik slechts een spiegel van
verlangen, een zweem van geurige groene weiden?
**********
sunset 09-07-2011
**********

[sunset]

anderen gun ik je niet (uit: gisteren)


ik gun je de water-
mannen niet zeg ik;
jij weet: ijdelheid

jouw hand laat los
jij laat je vallen
in mijn woord
dat jou draagt
staat naast me

een begin, zeg jij

neen liefste
begonnen is het reeds lang
jouw groen kleurt zomer
rond mijn lippen

wees wild, zeg je

en ondertussen laat je
mijn hand niet los.
**********
sunset 11-07-2011
**********

[sunset]

regen parelt tranen spijt

zeldzaam hoe de rozen bloeien
in de tuin van sterfelijkheid
groeien glanzend grassen groenen
dauwend in een schemerstoeien

droge zonnebloemenstelen
huizen uit en naar beneê
dragen eerste bruine vruchten
over nieuwe sluierwegen

neigt 't viooltje 't paarse kopje
drinkt uit kelken ochtendlicht
bonte kleuren sieren potten
regen parelt tranen spijt

meikevers verwijderen stilte
oude karren krakend ver
op het hout zit luid een krekel
klaagt over te snelle tijd.
**********
sunset 12-07-2011
**********

[Gast]

wenig tijd gehad sunset de laatste dagen
Maar graag gelezen .

Nog een mooie avond verder

[sunset]

.
.
.
vergeet-mijnietje,
Je hebt niet altijd de tijd zoals je wilt. Dus dank je wel voor het lezen en reageren vandaag en geniet nog van een fijne verderzetting.
Liefs en knuf, sunset
.
.
.

[sunset]

vijf voor twaalf (Apocalyps)

de boom wortelt in ‘t oude leed
van slechts verbleekt herinneren
en ’t hout, uit aarde ruw bevrijd
maakt zich voor wandeling gereed
het hart loopt over van verbittering

en wortelend in een nu dood lijf
waaruit hij laatste levenssappen drinkt
- al is ’t van man of kind of wijf -
het is het bloed dat kleven blijft
wanneer men in een lijkenberg verzinkt

de mens heeft het niet overleefd
en zelfs de duizend zonnen niet
want aarde huilde en gebeefd
liet hij hen allemaal verbranden.
**********
sunset 13-07-2011
**********

[Gast]

Triest,heel triest !!

Toch een fijne avond sunset

[sunset]

hoe vredig voelt dit hart

nog brandt sereen het licht in huizen en stil
verdwijnt een weemoed in de nacht
in armen welkt en sterft een bloemenpracht
vergeet-mij-nietjes en om het hart wordt het soms kil

in avondnevel kraanvogels die kringen
herinneringen gaan hen reeds vooruit
verwijlen troostend mij als was ik buit
wijl duizend feeën heel zacht zingen

dwalen gedachten verder dan wij denken
ontijlen, houden in en vliegen vrij
en met hun glans kleuren wij aards geluk

dat ons een adempauze nog wil schenken
en dan, voor altijd hart met hart verbonden blij-
vend, kan leven voor ons echt niet stuk.
**********
sunset 14-07-2011
**********

[Gast]

mooi,heel mooi sunset .
Een triest weertje,dan tijd om veel te lezen

Warme groet