Bind mijn handen en voeten
werp me in de trog van de aarde,
ik ben slecht,
en allen wreven de tranen
uit de ogen bij de woorden van
de niet-vereerde vriend
beloofde zijn wensen in te volgen
en hem in vergeten
niet nabij te komen,
want de derde dag was voorbijgegaan
en hij was niet opgestaan,
hij zat tegen de muur geleund
voorover gezonken
met afgesleten lippen
en schreidde niet meer.
Op een bed van begeren zonken wij,
zo diep dat de redding niet meer mogelijk was,
een stem riep ons nog vanuit het oppervlak
als water in een regenplas,
maar wij hebben de wegen opzij gelegd
om verloren te lopen in de weiden
en het struikgewas, het leger
van de haas werd onze schuilplaats,
de hemel ons baldakijn en de regen
op de dorstige lippen een dronkenschap
om te drinken en dieper te zinken
in het niet meer bestaan,
ach hoe en waarom zijn we
in de morgen opgestaan ?
Een dikke dwaas en eenzaat,
een te laat ontwaakte onbenul,
noem me namen maar, fout geletterd
en gespeld: afgeschreven vriend,
anti-held, historisch overblijfsel
wat de tijd opruimt voor het geworden is
en in het vergeten schopt,
vergeten minnaar
en god van het verdriet,
in het verborgen denken in leven gebleven,
naakt en mondeloos te vinden gelegd,
noem me maar, ik ben in de glanzende rust
van wie niet horen, in de geluidloosheid
van een wereld die jij niet betreden kunt.
Zeg niet dat ik bitter smaak, wie heeft
mij gekruid, daarna gekruisigd ?
Vandaag ben ik anders, misschien
ben ik minder verlaten,
vandaag ga ik open
als een zonnige straat in de morgen,
misschien zit er iemand op mijn schoot.
Zie, ik ben gereedgezet, stoel om te rusten
en waranda om te betreden,
de potten staan
met verse aarde klaar
en de winter is gedaan.
Maar morgen ! bevries ik weer misschien
als niemand mij betreedt, en geen mens
is er te ontmoeten !
Ik word een hobbelpad van steen,
maar altijd te begaan,
en vol verwachting blijft mijn tuin,
de deur staat open langswaar
je binnenkomt, de tassen
wachten op de tafel,
de koffie staat klaar...