.
TE BED OF NIET TE BED
Jos Gijsen is mensen van onze generatie allemaal dierbaar voor die jaren plezier op zaterdagochtend.Denk ook aan zijn hillarische conférence ONDER DE WAPENS uit de reeks HET SCHUREND SCHARNIERTJE
Onderstaande is gewoonweg schitterend.Heb het ooit gevonden in Humo
JOS GIJSEN
Kijk eens achterom , zei mijn vrouw , daar zit je vader
Ik keek om en zag hem zitten . Hij had plaatsgenomen aan een tafletje op het terras van het café Ercolado op het Mattoplein in Sorrento . Hij droeg het grijsbeige pak dat we vroeger van hem gewend waren en hij was in de 16 jaar dat hij dood was zelfs helemaal niet ouder geworden . Hij had de milde blik van iemand die veel nadenkt maar bijzonder weinig zegt .
Het is ongelooflijk zei ik , als twee druppels water
De stilte die hier had moeten heersen , werd stukgeknetterd door honderden motorfietsen waarmee Italianen alles verwoesten wat ze bezitten
Drie politieagenten speelden midden op het plein de hoofdrollen in een operette . Voor elke zwartharige schoonheid die kortgejurkt op een scooter voorbijreed , waren ze bereid het verkeer tien minuten stil te leggen , de liefde te bedrijven en dan weer de dienst opnieuw op te nemen . De witlederen pistoolholster
tegen de onberispelijk gestreken pantalon.
Mijn vader zat alleen aan tafel . Je kon dus niet weten welke taal hij sprak en ook niet hoe zijn stem zou klinken . Ik twijfelde er niet aan dat zijn stem nog precies dezelfde zou zijn van vroeger.
Alhoewel hij naar ons keek gaf hij geen krimp van herkenning . Je zag hem nadenken maar hij ging er niet op in . 16 jaar geleden was hij op een bloedhete zomerdag in een kleine ziekenhuiskamer gestorven . Ik meen dat wij allemaal bij hem waren toen hij ons verliet , maar niemand van ons wist waar hij heenging , alleen dat hij er ineens niet meer zou zijn.
Nu zat hij een kop koffie te drinken op een terras , diep in Italië , en mochten wij toevallig ergens anders op vakantie zijn gegaan , dan hadden we hem misschien nooit meer teruggezien.
Een zwager van me kwam ooit , jaren na zijn begrafenis , ons als ober in een snelwegrestaurant tussen Salzburg en München koffie met gebak serveren. We kregen geen hap door de keel . Hij gaf ons het wisselgeld terug , bekeek ons doordringend , glimlachte en liep toen weg zonder een woord te zeggen .
Wat deed mijn vader in Italië ? Reizen had hem om de een of andere reden nooit geboeid . Als vrijgezel had hij in centraal Afrika rondgezworven maar later koos hij zeer bewust zijn tuin uit als de wereld.
Om hem heen op het terras werden wel 10 talen gesproken . Engels Duits Italiaans Frans en Zweeds . Enkel het Nederlands ontbrak en om een of andere reden was dat een geruststelling
Ik verplaatste mijn stoel zodat ik nu zonder op te vallen mijn vader bekijken kon . Het vroeg zelfbeheersing om niet op te staan en naar hem toe te gaan . Stel dat hij Italiaans gesproken had , dan stond ik met de mond vol tanden . En wat wist hij nog van ons ? Er waren wel 4 , 5 nieuwe namen in ons gezin gekomen , mensen die hij nooit gezien had . En dat zijn kleindochter nu in de Verenigde Staten woonde , moest hem volkomen onbekend zijn.
Hij stak zijn hand in zijn broekzak en haalde er achteloos wat bankbriefjes uit . Dat zou hij vroeger nooit gedaan hebben . Geld diende je met grote eerbied te behandelen .
Hij wenkte de ober . Ik dacht nu zijn stem te gaan horen maar hij legde het briefje van 10.000 lire bij de rekening in de glazen asbak . Het wisselgeld stak hij zwijgend op zak .
Heel even greep de ontroering mij aan . Ik had hem nog zoveel willen zeggen maar je zag dat hij daar geen tijd voor had . Hij keek naar links en rechts of geen motorfietsen hem bedreigden en stak toen schuin het plein over en liep de dichtstbijzijnde straat in . Hij verdween bijna onmiddellijk in de drukte die daar heerste .
Toen wij een kwartier later terug naar het hotel wandelden , keek ik de straat in waarin hij verdwenen was . Zij heette Via Fuorimuro : een smalle Italiaanse straat met allemaal hoge gevels met neergelaten groene rolluiken voor de vensters en met planten die tot in de kroonlijst klommen .
Ik kende het huis niet , ik kende de kamer niet , ik kende het rolluik niet .
Had ik mijn vader wel gekend ?
.
