kwam ik ongemerkt (je was reeds in dromenland)
jouw gedichten lezen,
die, zoals steeds,
erg mooi
en gevoelig zijn.
Hoe speel je dat toch klaar
om zo'n verscheidenheid
aan thema's te verwerken,
en op zo korte tijd?
Dat is zeker wat men noemt
een dichter in hart en nieren (ik vraag me steeds af wat
die "nieren" er eigenlijk bij doen?)
laat ik liever schrijven
een dichter met hart en ziel!
Daarom is er hier ook zo'n drukke passage,
van bezoekers in
alle kleuren van de regenboog.
Ze komen en genieten,
en laten een kenmerk achter,
een signatuur, uit dankbaarheid
zoals ik nu ook ga doen.
met een Robbe
van RIA
ik herinner me dat je vlinders fotografeert...mooi nietwaar?
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
Wat een openbaring en talent
Gevoelig , niet zoals ik je ken
Woorden in de palm van je hand
Koesterende waarheid in pand;
Nog voor dag en dauw sta ik op
Fonkelende dauw,opkomende zon
Ik verken de horizon en wacht
woorden , een ketting, een pracht
Het dag- geschrijf , de zin begrepen
In de wolken zal je indrukken lezen
Klinken je woorden als een symfonie
’weet dat in de woorden ik je dromen zie!
][/b]
In Antwerpen heb je ook nog een andere vlam,
de "eeuwige vlam" in de olieraffinaderijen,die
torenhoog,dag en nacht,de gassen opbrandt ter
voorkoming van een eventuele ontploffing.
En in Brussel heb je in de Congreskolom ook een
"eeuwige vlam" ter herdenking van de gesneuvelden.
Maar jouw vlam,Robbe die is niet specifiek van
Antwerpen,Brussel of Limburg,die is universeel!
De vlam der liefde die al eeuwen meegaat en
generaties lang,steeds weer opnieuw en zonder
verpozen,door hartstocht aangewakkerd wordt.
Bosrankje en Alterego
To be or not to be,that's the question
Niemands meester,niemands knecht