Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

jaargetijden veranderen dagelijks
met liefde in ‘t gemoed stijgt de druk
en ik, als plots opduikend
winterlandschap – ‘t onhoorbaar
ademen als zich stigmata
sluiten – trek landlopend verder
- opeengepakte mensenmassa’s
wisselen steeds tijdens mijn reis.
**********
sunset 21-09-2011
**********



Opgedragen aan een lief warm mensje
dat morgen een 'spannende' operatie
dient te ondergaan.

[sunset]

misschien al te laat

in mij is ‘t meestal anders: het aankomen in eenzaamheid
en in de stilte van een schemer, rook die ik voor nevel hou
breekt als grijze wolkenmassa uiteen als is het een zwerm
kraaien die mij uitnodigen alleen thuis te blijven en af en toe

kerf ik daar in de lange ruwhouten tafel, denk aan hen
die ik mis en aan die lege plaatsen waarop mijn blik valt;
een lied vindt een melodie en vangt me met een gezang
al is het misschien al te laat om hier nog te kunnen leven.
**********
sunset 22-09-2011
**********

[sunset]

na-zomerdagen

waar nevelen het
zicht versperren
de stap geweigerd
en de ogen wenen
dringt zacht diffuus
licht tussen stenen
lokt mij een weg
naar nieuwe verten

de hemel toont
mij geen emotie
uit grijze wolken
laat hij onverschillig
druppels vallen
'k wil schreeuwen
om zijn hemelblauw
dat blijft bevallen

een wind suist stil
weemoedig in de
twijgen en op de grond
een bonte bladerval
aarde geurt regen
en herfst danst nu al
vrolijk in het rond.
**********
sunset 23-09-2011
**********

[sunset]

algemene beschouwingen

een koude gevoelloze menigte en
droevig hun lege gebruikte
adem – stof; sporen van 't verleden
de spiegel hangt er nog – detail
geen waarde aan het gewezene

de mens voor hen gewoon lucht
leeft hun leegte: binnen, buiten
verbindt macht hen over ons heen
schallend hun lachen over ons en
meelijloos de spot met ons geween.
**********
sunset 25-09-2011
**********

[sunset]

enkel daarom

wanneer mijn intens fel en diep begeren
jou steeds verwart en soms zelfs toornig maakt
jij je mijn liefdeswoorden, zoenen moet verweren
daar telkens weer de passie mij snel raakt

vergeef mij dan, het is mijn ongeduld
die angst heeft dagen kunnen in een grijs verzinken
en dat draagt schuld
voor woorden die dan heel wellustig klinken

alsof ons jaren niet meer zijn gegeven
om die in liefde samen nog te leven
alles maar is van korte duur

te snel voor ons afloopt een tijd
van warmte, tedere genegenheid
en dat in 't volgend uur.
**********
sunset 27-09-2011
**********

[Alterego1]

[sunset]

.
.
.
Alterego,
Dank je voor jouw, jullie warme herfstgroeten en geniet nog van een mooie nazomerse woensdag.
Liefs en knuf, vriendschappelijke groet, sunset
.
.
.

[sunset]

achter afgesloten ruimtes

omhoog waaien de winden
en het blijft stil achter je deur
je adem zo nabij leg ik mijn wang
tegen het hout en 'k weet:
je kamer als een regenboog
gebed in wolken, wit en blauw
heeft mij jouw lijf, je ziel

te vele slapeloze nachten en jij
die ongevraagd in schemering
je liefde fluistert als een eeuwigheid
warmt mij al blijft het stil in tijd
en achter afgesloten ruimtes.
**********
sunset 28-09-2011
**********

[sunset]

voor wanneer het grijst

men zegt: het leven is afwezig
zoek het waar het niet is
want er is geen andere plek

enkel het onvoltooide lukt
en blijft; vallen gelaten
begrijp je het wel

september verbrandt oude dagen
uit hun as steel ik 't laatste blauw
voor mijn ogen uit de hemel
schmink voor wanneer het grijst.
**********
sunset 29-09-2011
**********

[sunset]

’t moment gevangen

op 't helder blauwe hemelvlies
ontwaakt opnieuw een volle maan
verdrinkt op de pupillengrond
de avondster voor hij mag gaan

en lange wimpernacht bloeit op
als tranen uit het oog jouw glinsterblik
werpt zich op 't spiegelbeeld
koralenparelend opent zich je mond

het warme spoor dat lokt
met slangenhaar toont zich een weg
naar liefdeshaag op kroezelende top
leg 'k mij te ruste waar het diepe lacht

met zachte lippen in je nevelschaduw
glanst fluorescerend ‘t laatste schuim;
twee rozenknopen vangen 't hart
wiegen het schelpenruisend stil in slaap.
**********
sunset 30-09-2011
**********

[sunset]

oktoberblues

pas later volgen de gesponnen dagen
van dromendwakend sentiment
als in een zacht euforisch sterven
van gisteren niet verwelkte bladeren
de even stilgelegde tijd in de natuur
in koele treurige distance vervalt

en slechts het geuren van een aarde
beroert de diepst verborgen reuk
in ’t schemerige eerste zonnelicht
kleurt herfstsfeer mijn gemoed
als ik in ochtendlijke sluiernevels
dansend omarm mijn oktoberblues
**********
sunset 02-10-2011
**********

[sunset]

alleen in jou

dromen hangen nog in 't haar
en maan lost op als melkwitte schijf
in een traag opstijgende nevel
treur ik om 't hunkerend verlangen

vaag dwalen beelden over lege straten
bewegen lichten zo onwerkelijk snel
aan mij voorbij; droomdicht en
ver, vermengt een regen kleuren

het juiste pad verloren en zelfs de sporen
van je lijf, vind ik mijn leven weer terug
in jou bij 't eerste zonlicht in de ochtend
ontwaakt de nieuwe dag.
**********
sunset 03-10-2011
**********

[sunset]

niet meer dan dat

gemillimeterde tuinen de maatstaf;
zelfs dode zwerfkeien zien mij nooit
op mijn knieën en 's morgens nodig ik
elke nieuwe dag uit en laat hem luisteren

duiven dalen neer op ontklede velden
en pikken de zomer zijn ogen uit;
elk seizoen, slechts een vleugelslag tijd.
**********
sunset 04-10-2011
**********

[sunset]

verstopt in einders

ogen verstoppen zich in de verre einders
waar wij het gisteren jagen in ochtend-
verslindend het duister dat ons bliksem-
schichten smijt die pupillen verbranden

angst wurgt in de kelen het speeksel weg
en harten vangen voor hun kamers glazen
dromen zitten met duiven op zomerbomen

’s nachts drijven zielen doelloos in het donker
tot in de morgens adelaars komen; zij trekken
met hun vleugels afgezakte mondhoeken op.
**********
sunset 05-10-2011
**********

[sunset]

oprukkende herfst

jij sluipt schemerig door de vroege uren
een opmars (voel ik) in regen
draadgeregen door kalende twijgen

takkenstekende wanden
van treurwilgen als rechte lijnen
in een maanlandschap

paden verworden tot kleine beekjes
en velden kenterend in zompige bodems
door 't wurgende beton.
**********
sunset 06-10-2011
**********