je gedichtje is zo gevoelvol geschreven. Ik zou het klein maar fijn kunnen noemen. Zo zie je maar hoe in het leven dingen blijven hangen jaren lang en dan ineens weer opduiken, zó dat je er moet over schrijven.
Liefs bomi.
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
Droom kind
Droom maar weg op de wind
want jou wacht nog een leven vol zorgen.
Droom kind
Droom maar weg op de wind.
Maar geloof in het wonder van morgen.
Als het najaar is gekomen
en het groen heeft meegenomen
is dat niet voor lang.
Als de natte takken
in de winterstormen knakken
wees dan niet bang.
Onontkoombaar zijn de grote dingen
de seizoenen laten zich niet dwingen.
En het jaar dat gaat
in de vaste regelmaat
zijn eigen gang.
Niemand is ooit in zijn leven
zonder tegenslag gebleven
of tegenwind.
Niet je dromen die bedriegen
maar de grote mensen liegen
uit angst, mijn kind.
Ook de dappersten zijn weggedoken
want ons levenslied
is vol verdriet m'n kind
maar de liefde wint.
Droom kind
Droom kind, maar weg op de wind.
Ook al wacht jou een leven vol zorgen
droom kind en bij al wat je vindt
geloof in het wonder van morgen
want jij bent een wonderkind.
Paul Van Vliet
'zalig druk' heb ik het en ik geniet ervan
dus minder vrije tijd om te dichten en toch : ik geniet ervan
Hoe sterk is de eenzame fietser
Die kromgebogen over zijn stuur tegen de wind
Zichzelf een weg baant
Hoe zelfbewust de voetbalspeler
Die voor de ogen van het publiek de wedstrijd wint
Zich kampioen waant
Hoe lacht vergenoegd de zakenman
Zonder mededogen die 'n concurrent verslagen vindt
Zelf haast failliet gaand
En ik zit hier tevreden met die kleine
Op m'n schoot; de zon schijnt
Er is geen reden met rotweer en met harde wind
Te gaan fietsen met dat kind
Als ie maar geen voetballer wordt
Ze schoppen 'm misschien half dood
Maar liever dat nog
Dan het bord voor z'n kop van de zakenman
Dan het bord voor z'n kop van de zakenman
Dan het bord voor z'n kop van de zakenman
Want daar wordt ie alleen maar slechter van
Van Willem Elsschot,
bij het doodsbed van een kind :
De aarde is niet uit haar baan gedreven
toen uw hartje stil bleef staan,
de sterren zijn niet uitgegaan
en ‘t huis is overeind gebleven
.
Maar al ‘t geklaag en dof gesnik,
zelfs onder ‘t troostend koffiedrinken,
het kon uw stem niet op doen klinken,
noch licht ontsteken in uw blik.
Gij zult wel nimmermeer ontwaken,
want gij bleef roerloos toen de trap
zo kraakte bij de stille stap
des mans, die kwam om toe te maken
.
Ziet, lieve mensen, ‘t is volbracht,
Wat gaan wij doen? Wij konden bidden,
dan blijf ik nog wat in uw midden,
gij krijgt toch wel geen slaap vannacht
.
En heeft een uwer een ervaren
en hooggeleerd en vruchtbaar brein:
hij zegge mij of ‘t waar kan zijn
dat haar de wormen zullen sparen.
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
vandaag mag ik voor je zorgen
maar misschien ook morgen
die stoute valse kroep
kwam voor de derde keer bij jou op bezoek
op de vooravond van kerstmis werd jij geboren
het jaar is weerom voorbij gevlogen
klein en weerloos was jij toen
nu ben je echter al een hele kapoen
je grote lachende blauwe ogen
komen steeds terug in mijn dromen
jij kruipt met gemak overal rond
waakzaaheid is geboden terstond
je handjes gaan voluit op onderzoek
zij het een lade, een vaas of een boek
je ontdekkingstocht is niet te stuiten
je vingertjes staan overal op de ruiten
geniet maar met de volle 100% van je kindje. Helaas gaat het allemaal zo snel. De onze zijn nu volwassen ( wettelijk ) en ik kan zeggen dat elke leeftijd zijn charme heeft.
Liefs bomi
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
Wanneer ik weeldedronken
mijn rozig kind beschouw
en die ‘t mij heeft geschonken,
mijn aangebeden vrouw,
zo vraag niet wie van beiden
mijn hart het meest bemint…
Mijn hart en kan niet scheiden
de moeder van het kind.
Ik doe mijn armen open
en sluit ze er in bijeen,
en vreugdetranen lopen
mij langs de wangen heen…
Ach, wist gij, spreek ik stille,
hoe zeer gij wordt bemind,
gij, kind, om moeders wille,
gij, moeder, om uw kind !
Frans De Cort (1834 - 1878)
To be or not to be,that's the question
Niemands meester,niemands knecht
Veel mensen vragen zich af of het nog mogelijk is als
volwassene, spontaan en eerlijk als een kind te zijn.
Ze spreken dan ook dikwijls van naïviteit en spijtig genoeg
is het wel denigrerend als men over een volwassene spreekt.
Enfin, zo denken heel veel mensen. Het is precies of het dan
over een simpele geest gaat en dat heeft mij (en nu nog) altijd
kwaad gemaakt !
De meeste volwassenen hebben vergeten wat kind zijn is
door slechte en/of trieste ervaringen in hun leven en het is te
begrijpen.
Ze worden verbitterd en geloven niet meer in de anderen,
dikwijls omdat ze niet meer in zichzelf geloven. Ze houden
ook niet meer van zichzelf door "fouten" die ze gemaakt
hebben of slechte keuzes, en krijgen daardoor een schuld-
gevoel dat hen belet om nog van de mooie simpele dingen
te kunnen genieten.
Ze beginnen een rol te spelen en vergeten hun eigen Ik die
ze zo diep mogelijk naar beneden drukken om die langzaam
te vergeten. De verbinding met hun ziel (of noem het zoals
je wilt) is verbroken en ze belanden in hun eigen valstrik.
Om dat te herkennen, erkennen en aanvaarden is er veel moed
en wil nodig maar het is de enige manier om weer zichzelf te
zijn. Dan pas, kan men terug eerlijk, spontaan,enthousiast en
open voor de anderen zijn !
Ik spreek nu voor mezelf maar jarenlang heb ik over dit alles met
alle mogelijke "soorten" mensen gesproken, ik bedoel daarmee
theologen, leraren, psychologen, filosofen enz.. van verschillende
rassen, geloof en leeftijd, dus met "gewone" of "geleerde" mensen.
Een ding is zeker voor mij, zelfs denken zogezegde volwassenen,
dat ik naïef ben omdat ik spontaan, entoesiast en eerlijk ben, ik zal
van het kind in mij altijd blijven houden en in de mensen geloven.
Het kan natuurlijk zijn dat een beschermde en gelukkige jeugd mij
geholpen heeft om zo te denken en te zijn en ik hoop dat veel mensen
van mijn leeftijd, het kind in zich niet vergeten zijn, of het zeker
teruggevonden hebben.......
Bosrankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
