OP ANDERE JAREN…
komt de Sint hier meestal op zondagnamiddag toe,
dat is zoal 18 jaar de gewoonte. De Sint weet dat
en hij houdt er rekening mee.
Dit jaar is een 'brand-new scenario', alhoewel het toch
lijkt of de klok 20 of meer jaren werd teruggedraaid.
Er staan drie maten van schoentjes te pronken bij de houtkachel;
volgestouwd met wortels – raapjes en een paar suikerklontjes
Die goeie, trouwe kachel heeft dit tafereel
vele tientallen jaren aan één stuk meegemaakt.
Maar ze was warempel vergeten, dat die ceremonie zich ieder
jaar herhaalde. Voor zover kachels de wenkbrauwen kunnen fronsen,
zag ik haar vanavond toch diep in gedachten verzonken, want…
wie had kunnen denken dat in dat gezegende jaar 2006,
er opnieuw kinderschoentjes, gevuld met allerlei rare dingen,
aan haar voeten zouden pronken.
En toen wist ze het weer, het is Sint Niklaasavond.
Vijf en twintig jaar geleden, toen de Sint nog met gemak op de daken
klauterde en Piet er allerlei acrobatentoeren bij deed,
stonden er ook kinderschoentjes, vier paar, netjes gepoetst.
Eigenlijk is er niets veranderd, moet de kachel gedacht hebben.
Maar kachels kunnen alleen maar goed zien, als hun ogen van vuur
licht verspreiden. En dat kunnen we Sint en Piet toch niet aandoen!
Dus onze nacht-blinde kachel, zag niet de grijze haren van oma,
de rimpeltjes en de bril op opa’s neus.
Niets veranderd! Voor wie niet zo goed meer ziet, misschien?
Of toch weer niet, want wie kijkt met de ogen van het hart,
ziet in de kleinkinderen, hun mama, haar zus en broers,
die met dezelfde verwachting en dezelfde kinderlijke hoop
dit naïeve, maar toch zo schone gebaar hebben voorgedaan.
Kacheltje, nog even en je mag weer ronken,
zodra de Sint en Piet veilig op de boot naar Spanje zitten.
Je ziet wel 'kacheltje van ons', de wereld draait verder…
en hij zal dat nog lang doen…tot in lengte van jaren.

een
van een oma ‘bij de haard’
komt de Sint hier meestal op zondagnamiddag toe,
dat is zoal 18 jaar de gewoonte. De Sint weet dat
en hij houdt er rekening mee.
Dit jaar is een 'brand-new scenario', alhoewel het toch
lijkt of de klok 20 of meer jaren werd teruggedraaid.
Er staan drie maten van schoentjes te pronken bij de houtkachel;
volgestouwd met wortels – raapjes en een paar suikerklontjes
Die goeie, trouwe kachel heeft dit tafereel
vele tientallen jaren aan één stuk meegemaakt.
Maar ze was warempel vergeten, dat die ceremonie zich ieder
jaar herhaalde. Voor zover kachels de wenkbrauwen kunnen fronsen,
zag ik haar vanavond toch diep in gedachten verzonken, want…
wie had kunnen denken dat in dat gezegende jaar 2006,
er opnieuw kinderschoentjes, gevuld met allerlei rare dingen,
aan haar voeten zouden pronken.
En toen wist ze het weer, het is Sint Niklaasavond.
Vijf en twintig jaar geleden, toen de Sint nog met gemak op de daken
klauterde en Piet er allerlei acrobatentoeren bij deed,
stonden er ook kinderschoentjes, vier paar, netjes gepoetst.
Eigenlijk is er niets veranderd, moet de kachel gedacht hebben.
Maar kachels kunnen alleen maar goed zien, als hun ogen van vuur
licht verspreiden. En dat kunnen we Sint en Piet toch niet aandoen!
Dus onze nacht-blinde kachel, zag niet de grijze haren van oma,
de rimpeltjes en de bril op opa’s neus.
Niets veranderd! Voor wie niet zo goed meer ziet, misschien?
Of toch weer niet, want wie kijkt met de ogen van het hart,
ziet in de kleinkinderen, hun mama, haar zus en broers,
die met dezelfde verwachting en dezelfde kinderlijke hoop
dit naïeve, maar toch zo schone gebaar hebben voorgedaan.
Kacheltje, nog even en je mag weer ronken,
zodra de Sint en Piet veilig op de boot naar Spanje zitten.
Je ziet wel 'kacheltje van ons', de wereld draait verder…
en hij zal dat nog lang doen…tot in lengte van jaren.

een
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.








