Aan Alterego,Bosrankje en anderen die de versjes over "Prutske "
mooi vonden , een hartelijk gemeende dank.
Wat kan ik beter doen dan er nog een paar te plaatsen
ALS DANK !
JAN - KLAAS
Jan- Klaas,
ken je hem?
Hij is matroos.
Mooi blauw marine kostuum,
grote witte muts,
witte kraag,
hij is mooi, groot en sterk
Jan- Klaas.
Prutske hield veel van Jan-Klaas.
Was zij verliefd op die mooie matroos?
Zij hield hem altijd stevig in haar armen,
hij mocht overal mee,
Jan-Klaas.
Nu, lange jaren later,
zit de mooie, witte matrozenmuts
scheef over zijn oor.
Nu is zijn beschilderd gezicht
met de blauwe ogen en de gulle lach
verbleekt en gerimpeld.
Hier en daar zie je wat stro
door zijn armen en benen.
Jan-Klaas de strooie matrozenpop
staart nog naar zijn Prutske met de
lichtblauwgrijze ogen als de zee,
de guitige lach en
het teder "Prutskes-hart”
zoals toen.
Prutske houdt nog steeds van Jan-Klaas
nog even verliefd als toen.
Eens zullen zij samen gaan varen,
naar de overzijde van de grote,wijde zee
de horizon tegemoet.
Johana-Maria
1955
-------------------------------------------
KON IK TOCH EENS DAT KIND WEER ZIJN....
O, kon ik eens dat kind weer zijn,
dat dromen kon in de zon en
lopen in het wijd,
de armen open.
O, kon ik maar eens dat kind weer zijn,
dat stil luisteren kon naar een vogel,
lachen om een bloem en
turen uren lang naar wolken,
die dreven als schepen ver weg
naar vreemde streken!
O, kon ik eens dat kind weer zijn,
dat Kerstmis vierde met heimwee
naar stil geluk,
de ogen verloren in Sterren en Engelen,
gelovend in het Wonder
van de Kerstnacht.
Er leeft een onvoldaan verlangen
naar geluk.
Geluk ...
O, voor één dag, één uur , één ogenblik.
Doch , o zo groot is nu de pijn,
omdat het nooit meer komt,
dat ik weer eens dat kind kan zijn,
dat kind eens van weleer!
Johana-maria
1955
----------------------------------------------------------------
Bijna als God…..”
Na een lange weg
van onrust en twijfel ,
bereikte ze de duinen, het strand.
De zee strekte zich onmetelijk voor haar uit!
Heerlijk die oneindigheid!
Het overweldigend gevoel van eeuwigheid,
Van vrijheid groter, ruimer dan de horizon.
En plots die rust,
die alle onrust en onzekerheid verdreef.
Het vertrouwen dat langzaamaan binnensijpelde.
“De zee is bijna als God “ had ze gelezen.*
Machtig, wijds, oneindig , eeuwig …
rechtvaardig en goed.
Ze begon te spreken met de zee,
Ze kon haar alles vertellen,en…
de zee luisterde,
luisterde op het diepe ritme van haar adem
van ver over de horizon.
want “de zee is bijna als God”
Ze stelde vragen aan de zee,
waar niemand op antwoorden kon,
wetende dat de zee haar zou antwoorden,
want de zee is wijs , rechtvaardig en goed
“ bijna als God is de zee”.
Ze wachtte en voelde een lange stilte ,
als de adem der eeuwigheid.
Want “de zee is bijna als God.”
Johana-Maria
1955
*Ik had toen juist het boek gelezen:
"HET VONNIS VAN DE ZEE" van G.v.Lefort.
Laatst gewijzigd door Johana-Maria op 16 dec 2007, 18:18, 1 keer totaal gewijzigd.
"DE WEG NAAR BINNEN, IS DE LANGSTE WEG."
bbe
