... twee dagen en 381 lezers,later ...
met dank aan robol, die me teveel eer toedeelt
JAN VERCAMMEN ( Temse 1906 - Brugge 1984)
Na onderwijzersstudies en een vijftiental jaren voor de klas te hebben
gestaan, doctoreerde hij in de pedagogische wetenschappen aan de uni-
versiteit te Gent. Hij werd dan ook inspecteur in het lager onderwijs en
later ook hoofdinspecteur.
Hij was redacteur van verscheidenen literaire tijdschriften en lid van de
Raad van Beheer van de Kultuurraad voor Vlaanderen. Hij was ook
erevoorzitter van de Vereniging van Vlaamse Letterkundigen en lid van
de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde in Leiden.
Van een katholieke sfeer evolueert hij later in een religieus-humanisti-
sche bezinning.
Hij schreef prachtige verhalen en gedichten voor kinderen. Vele van die
gedichten werden op muziek gezet en vertaald in meerdere talen, zelfs
in het Russisch.
Waarom kom ik nu plots met die man aandraven?
1) Ik heb vandaag net een van mijn lievelingsgedichten teruggevonden.
Het was jaren zoek - en het is nu terug - lees straks maar.
2) Door het terugvinden van het gedicht, denk ik terug aan jan vercam-
men, die een goeie vriend was van mijn schoonvader, ook onderwijzer.
Beiden hebben ook samen vele schoolboeken geschreven voor het lager
onderwijs. Vooruitstrevend waren hun 'leeskaarten', per leerjaar. Het
waren stevige losse kaarten, met telkens een verhaaltje, wat spraak-
kunst, oefeningen, woordenschat, ... Ze waren een begrip in vele Vlaam-
se scholen. Misschien hebben sommige lezers hier ze ook nog gebruikt.
van jan vercammen: BALLADE VOOR MOEDERS DRAGERS
Ik weet, de wolken vallen stil van regen,
de priesters wachten aan de holle poort
met alle rekwisieten voor de zegen,
met lange zangen en verheven woord.
Elk staat gereed met velerlei gebeden,
de kleine klok zit vol verlopen nacht,
de klepel wiegt verroest uit zijn verleden,
doch, dragers, draagt haar zacht.
Ik weet dat haar verkilde bloed gescheiden,
dat elke zenuw, alle merg versteven is,
dat is voorgoed verdord het medelijden
aan mond en oog, dat wat door handen is
gedaan vergeefs besteed aan onze leden
die, langzaam leeggeleden, worden weggebracht:
geen heden is er nog voor dit verleden,
doch, dragers, draagt haar zacht.
Ik weet dat ik niet altijd trots en vreugde,
o lang niet altijd hebt gewekt in haar,
dat over heldendaden, over deugden
ik schoon gesproken heb in 't openbaar
en anders niets, en dat ik onverlegen
veel minder vaak bereikt heb dan betracht.
Zij bad voor mij, maar wat heeft zij verkregen?
Doch, dragers, draagt haar zacht.
Ik weet dat menigten van honger sterven
in India, Mongolië en veel nabijer ook,
en dat miljoenen slechts ontbering erven,
dat een woestijn ontstaat uit as en rook,
dat elke drift ons deze tijd kan drijven
maar grenzen waar wij worden omgebracht,
dat zelfs wellicht geen boom zal overblijven,
doch, dragers, draagt haar zacht.
Ik weet dat zon en maan verruklijk schijnen
en dat er zachte vrouwendijen zijn
die dieper dan de golven kunnen deinen,
dat wij hun namen geven aan de wijn,
aan al wat ons vervoert; dat allerwege
naar verten wegen voeren, dat een nageslacht
eenmaal niet meer zal knielen om een zegen,
doch, dragers, draagt haar zacht.
O prinsen, dragers, prinsen van prinsessen,
gij, zij, wij allen hebben dag en nacht
om elke dorst van geest en lijf te lessen,
des, dragers, draagt haar zacht.
dit behoort tot mijn top drie van
alle Nederlandstalige poëzie -
ik hoop dat jij er ook
van geniet
groeten in vriendschap - -denook- -
sorry voor het vervelend 'verspringen van regel -
ik weet ook niet wat er gebeurde -
wie kan mij hiervoor helpen?
