Vandaag, 25 Jaar geleden, stierf mijn moeder aan een hersentumor.....
Ma,
al 25 jaar,
't Is niet te geloven,
al zo lang.
Toen dacht ik,
hoe kom ik dit te boven?
Je was nog zo jong,
nog zo nodig.
Hoe moest het verder gaan,
twee kleine kindjes en een baby,
je was mijn steun en toeverlaat,
je stond me bij met woord en daad.
Mijn enigste vriendin,
ik zag de toekomst somber in.
Maar de tijd staat niet stil,
al was je lege plaats steeds
nadrukkelijk aanwezig,
vooral op familiefeestjes.
De warmte verdween samen met jou,
uit het huis van mijn kindertijd,
voor pa, ging ik er nog heen,
het deed zo zeer.
Al die herinneringen,
ik hoor nog je snelle voetstappen
op de trap als de bel ging.
Je gelukkige lach,
als de deur dan open was
en je mij en de kinderen zag.
Ma,
ik denk nog aan jou,
iedere dag.
Laatst gewijzigd door hilde m op 23 okt 2007, 12:45, 1 keer totaal gewijzigd.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.