Lieve vrienden
Hilde is terug thuis
van de zon in de regen...
komt dat tegen...
Een dikke knuffel voor Nele
en lief, mooi Rankje
dat ze mijn topicske niet
in de "dieperik" lieten verdwijnen.
liefs van hilde.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
Mijn dorp,
waar ik niet ben geboren
wel ingetrouwd.
Mijn dorp,
waar ik ben van gaan houden
mijn leven heb opgebouwd.
Mijn dorp,
onder jouw goed gesternte
werden mijn kinderen groot.
Mijn dorp,
kleinschalig, landelijk,
met de jaren begrensd
door drukke verkeersaders,
waar de boeren stilaan
zijn verdwenen,
in de weiden,
blikken dozen verrezen
voor KMO's en logistiek.
Mijn dorp,
toch zal je voor mij altijd
je mystiek behouden
'k vond in jou liefde
verwerkte er verdriet.
Mijn dorp,
waar ik ben geworteld,
gegroeid en kwam tot bloei.
Mijn dorp,
mijn kleine boeiende wereld...
't is fijn weer thuis te zijn.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
Ma en pa genieten
van een Romantisch weekend...
Nelle,
onze kleine spring in 't veld
bij ons op vakantie
en oma
na drie dagen uitgeteld...
Een mondje dat
nooit zwijgt,
ontelbare vragen
aaneenrijgt.
Onvermoeibare beentjes
die oma heel wat
extra beweging geven...
Werken is spelen
en slapen is waken geworden.
't Is een dagtaak
zorgen voor die
"lieve, kleine donder".
Wat vroeger ging als vanzelf,
kost nu veel energie en werk.
't Is realiteit
alles heeft z'n "eigen tijd".
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
Wolken en weemoed
drijven hoog in de lucht,
vormen beelden
uit een ver verleden
toen we hadden
nog een "thuis".
't Is vandaag zo'n
confronterende dag.
Kinderen vallen binnen
met een stralende lach...
"gelukkige moederkesdag ma",
dank je wel,
mijn schatten allemaal...
en van binnen strijden
vreugde en verdriet,
denkend
aan de moeder,
die ik ook ooit had.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
Onze familie-boom
staat in vruchtbare grond.
Gekoesterd en frequent bevloeit
met een grote portie
liefde en aandacht,
groeit en bloeit hij
als nooit te voren.
Onlangs vernam ik
van mijn jongste dochter,
'k kon het ook al een beetje zien,
in november komt er weer
een nieuwe tak bij.
En dat is dan nummertje "vijf"...
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
35 jaar hadden we elkaar
niet gezien of gesproken,
de herkenning verliep stroef,
we zochten naar woorden,
we zagen er immers uit
als ons "grootje".
Op de vraag...
"hoe gaat het met je?"
was "goed"...het enige antwoord,
al hadden we op meer gehoopt...
Hoe vat je 35 jaar samen?
Hoe overbrug je een kloof
van zovele jaren?
Waar is de tijd
dat we boezemvriendinnen waren,
geheimen deelden,
we konden zonder elkaar
niet functioneren
en nu...
zijn we vreemden.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
Wat betreft 'Ooit waren we vrienden', je hebt weer
perfect verwoord wat in ons kan omgaan in zulke
omstandigheden... zoals gewoonlijk hebben we
genoten van je schrijfstijl !
Veel liefs in vrede, vreugde en vriendschap van
Alter en Rankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....