B.V.
Ik denk aan het Wenduine-verhaal hier, en ons huurcontract voor vier
maanden.
Vandaag was ik er weer: aan de strandcabine, met het windscherm, een
zetelke, een boek, en rondom mij zee, strand, wolken en alleen natuur-
geluiden van golven en meeuwen.
Van de lange rij cabientjes waren er een vijftal 'bewoond'. Dat is daar
gewoonlijk zo; ze zijn bijna allemaal van Wenduinenaars zelf, die ze
slechts enkele keren per jaar opzoeken, bij echt zomerse dagen, liever
nog avonden, om er één te worden met de zee die schitterend de zon
helpt ondergaan.
Ik droom, word wakker, lees, dut weer in ... tot een vriendelijke
mevrouw me doet opschrikken. Ik zag haar niet naderen. Ze draagt
twee Delhaize-tassen, één met het logo bijna helemaal onzichtbaar.
"Aub meneer, bent u meneer denook?"
Ik zou kunnen antwoorden dat 'denook' een nick-name is en ik wel
'herman' heet. Ik had wel door dat zoiets hier niet hoefde, en dus:
"ja mevrouw, ik ben denook".
Ze vertelt nu in één loop verder, terwijl ze een tas op de grond zet en de
andere stevig vasthoudt. Ze is hier aangespoeld, zoals me zegt; woont
in een huisje in de regio, alleen, met Max, haar kater. Van haar kinderen
kreeg ze een computer al is ze zelf "weinig ontwikkeld, meneer denook".
Elke avond gaat ze even naar internet ... naar seniorennet ... naar Poë-
zie en proza, want ... een nichtje van haar schrijft daar ook en iedere
dag komt ze kijken of ze er misschien is geweest.
Ze bekijkt ook enkele andere topics bij 'Poëzie en Proza'; niet veel, want
ze leest traag en moeilijk. Zo was ze die keer ook bij het Wenduine-arti-
kel blijven stilstaan, en nu staat ze hier.
Ze woont wel niet in Wenduine zelf, maar komt er dikwijls wandelen en
ze kent er elke hoek en elk straatje.
Vandaag is het de derde keer dat ze meneer denook ging zoeken; ze
heeft hem gevonden en is blij.
Ik moet alleen luisteren en genieten, want in een sappig dialect, dat ik
moeilijk kan thuisbrengen, ratelt ze verder, zichtbaar genietend van
onze wederzijdse belangstelling.
"En of zij het nr van ons cabientje mag doorgeven aan haar nichtje?"
"Liever niet Maria; ik vraag ook niet naar de naam van je nichtje".
"Goed meneer denook, goed'.
"Je kunt toch zwijgen hé Maria?"
"Ja zeker meneer, ik kan heel goed zwijgen, maar niet te lang", en ze
schatert het uit.
Ik krijg en geef een vluchtige kus.
Ik denk dat Maria zal zwijgen; dat wordt me ingegeven door een men-
senkennis, opgebouwd in jaren.
Maria - als je hier leest - ik ben blij met onze ontmoeting; zo kan ik hier
ook weer wat schrijven.
Nichtje - als je hier leest - niet gaan rondneuzen bij Maria aub. Ik ver-
moed dat ze zal zwijgen ... maar ja, familie is toch wat anders dan een
vreemde meneer denook.
En neen, ik wil geen BV worden; zelfs geen Bekende Plaatselijke,
denook
Laatst gewijzigd door denook op 13 jun 2009, 00:09, 1 keer totaal gewijzigd.
ria
