gedichten - achtergronden- roerselen

denook,

jij bewijst het hier,
vriendschap,
over de dood heen,
ongeacht het verschil in politiek of religie,
bestaat.

waar ik nu zaterdag a.s. voor de laatste maal het orgel bespeel
weet wel, met die kapel, ( citaat denook )


spijtig voor de mensen die jou moeten missen, het zal voor jou en voor hen nooit meer hetzelfde zijn

... vier dagen en 931 lezers later ...

met dank aan

- hilde m en bosrankje voor hun warm aanvoelen van
een gevoelssituatie rond de Kerstdagen ... ook bij anderen

- wizzard, voor je herkenbare manier om te tonen dat je
me gevonden hebt

- tinneke, voor de wensen vergezeld van knallers

- majoker, ook voor je wensen en de foto - zo zien we
eindelijk eens hoe ons aller jancactus eruit ziet ... en
Joke en Mieke ook, natuurlijk

- lotte, voor je dubbele interventie, achteraf door een
geheimzinnige hand tot één werkstukje hersmolten.


Lieve mensen, ik had niet de intentie om op deze zaterdag
nog terug te komen.
Maar ... ik zit hier alleen / Martha speelt babysit bij haar klein-
deren, terwijl de kinderen naar Geert Hoste zijn / De TV is
uitgezet / Clara 4 stereoot door de stille living / de laatste zin
van Lotte doet me mijn vorig schrijven herlezen / ik laat me
om dit alles weer even gaan ...

Het was dus vandaag inderdaad mijn laatste mis-opluistering
in de kapel van Zellik. Ik heb het eens precies uitgerekend:
zesentwintig jaar en enkele weken - nooit afwezig, tenzij door
ziekte - en steeds volledig gratis. Ik hield enorm van deze missen.
De 40 tot 50 aanwezigen (-meestal ouderen-) zongen en vierden
goed mee.

Het moest vandaag uiterlijk een viering zijn zoals altijd. Dat is me
ook vrij goed gelukt, al had ik wel wat speciale muziek gekozen.
Voor de kenners:
- vóór de mis een 'NOEL' van Louis Claude Daquin (1694-1772)
Deze Franse componist is eigenlijk meest bekend door zijn
'NOELS'; ieder jaar schreef hij er eenje bij. Ze baseerden zich op
bestaande kerstmelodieën of ... er kwamen nieuwe kerstliederen
voort uit de thema's van zijn Noëls. Vandaag kregen mijn toehoor-
ders 'Noël nr 10' te horen.

-tijdens de mis werd nederlands kyriale van Philippeth gebracht

- tijdens de offerande een deeltje uit het bekendste orgelconcerto
van Haendel - herschreven voor orgel solo

- tijdens de communie eigen variaties op drie oude kerstliederen

- tussendoor zongen we:
'Komt laten wij aanbidden'
'Nu zijt wellekome'
'Door de Liefde laat u wekken'

- bij het buitengaan, orgel helemaal open voor een
'Präludium in g van ... Bach!!

En dan was het gedaan. Ik raapte nog wat bladen bijeen.
Ik liet ook een fiche achter bij het orgel met wat uitleg
voor een mogelijke opvolger ... als die er komt.
Ik ben dan vertrokken. Heel merkwaardig: in de hall van het
klooster, die dienst doet als sacristie, en die direct met de kapel
is verbonden, was geen van de twee gezusters, om wie het
allemaal is begonnen, aanwezig. Ze waren in de mis, doch bleven
wat voort rommelen aan het altaar, om mij niet te moeten zien.
Toen ik de deur dicht trok, ben ik beginnen 'blijten' (-staat niet in
het groene boekje-). Mijn zoon J die altijd meegaat naar die
missen verstond het niet. Ik ben dan maar zo vlug mogelijk
gestopt. Maar nu, terwijl ik deze regels typ, en uit Clara 4
precies nu het 'Poco adagio cantabile' uit het 'Keizerskwartet'
van Haydn (-voor niet kenners: het thema van het Duits Volks-
lied -) klinkt, heb ik het weer even moeilijk.

Ik wou vanavond eigenlijk een andere enigszins muzikale bijdrage
brengen over mijn eerste schoonmoeder, die bijna honderd jaar
is en vroeger een gevierde pianiste was.
Dat is dan voor morgen of later.

Nu, met tranerige ogen,

groeten in vriendschap - -denook- -

denook, middernacht voorbij.
Toch nog even komen lezen, begrijp je emoties en je tranen.
Je zou voor minder.
Die vele jaren zal je altijd met je meedragen en misschien hebben
die 2 gezusters al lang spijt en durfden ze zich daarom niet laat zien.

Ik ben steendood, de laatste mannen en vrouwen uit onze twintig-
koppig (familie)bijeenkomst, zijn huiswaarts vertrokken.
Maar het was prettig bij elkaar te zijn.
Samen hadden we nog een gesprek met onze kinderen en kleindochtertje in Mali.
Marieke, 2 jaar had toch zo graag komen meefeesten.

Zoals is het leven, een mengeling van vreugde en soms verdriet,
maar altijd de moeite waard om geleefd te worden.

Goede nacht,
ria

http://nl.youtube.com/watch?v=BELZfjx-6_Y
liefs piepje

Nog even voor het slapengaan - Martha is
inmiddels terug - een warme dank voor het
meevoelen van ria en nu toch vooral ...
bedankt voor het opsporingswerk van piepje.

Dat waren inderdaad de laatste orgelklanken
in Zellik. Knap gedaan piepje !!

beste Denook,

het is gebeurd, je afscheid aan je geliefde kapel. Ik kan me goed voorstellen dat het pijnlijk was, afscheid na zovele jaren van iets waar je zelf altijd met hart en ziel voor gewerkt hebt en van je geliefde oudjes.

Ik vond het nu al pijnlijk dat er geen avondkerstviering meer was bij ons en dat is dan nog eigenlijk geen afscheid, we moeten alsmaar meer afgeven. De deken was er ook over bezig deze ochtend. Als de tijd komt dat ik moet afscheid nemen van het koor.... ofwel door mijzelf omdat ik niet meer kan, ofwel omdat de parochie opgedoekt zal worden mettertijd, ofwel omdat we geen organist meer hebben..., wel ik mag daar niet aan denken want ik wordt er anders nu al weemoedig van.

Niet enkel door gebeurtenissen zoals met de twee gezusters maar ook door onze leeftijd wordt afscheid nemen en loslaten meer ons deel, vrees ik, telkens een verlieservaring die we moeten verwerken.

Ik hoop dat je toch het nieuwe jaar hoopvol tegemoet mag gaan samen met Martha.

lieve groetjes
gustilpe

p.s. and lo: in "Go tell it on the Mountains" is wel degelijk: "lo" en niet "so" d.w.z. "kijk eens aan" 'k heb het opgezocht.

denook,

piepje schreef:
http://nl.youtube.com/watch?v=BELZfjx-6_Y
liefs piepje


Bedankt piepje, mooi gevonden, zo liet je ons ook de sfeer aanvoelen die gisterenavond in de kapel overheersend was.

Groetjes
lotte

Ik wens iedereen een fijn uiteinde en een heel gelukkig, gezond 2008.

oudjaar 2007

van heel nabij een kerkklok luidt
zij jaagt het oude jaar
hangt met haar diepe warme klank
in ’t nevelnatte haar

ik luister naar haar tonenspel
en hou mijn passen in
denk aan wat ik gewonnen heb
of wat ‘k gevoeld in min

en met het slagen van de tijd
verdeelt zij middernacht
wat ik kon doen 't voorbije jaar
dat heb ik ingebracht

ik tel zacht mee: vier drie twee één
treur droef het galmen na
en als ik nog wat uren vind
laat ik die niet alleen.
**********
sunset 31-12-2007
**********

Lieve groetjes zuske