beste ria,
Wat ben je productief de laatste dagen.
Om bij te blijven moet men bijna elke dag zijn zetel opzoeken
om rustig je (-niet korte-) schrijfsels bij te houden; zeker als men
al de tussendoortjes van de lezers er graag bij neemt.
Tijdens de periode dat je topic was afgesloten moet je óf het ontzettend
druk hebben gehad óf dikwijls de schrijfkriebels moeten onderdrukken.
Ik denk beide een beetje.
- suikerbonen in zakjes en mondje,
- je woning waar je al veertig jaar je eigen stempel hebt opgedrukt,
- een laaaaaaaaange herfstwandeling in het bos,
- na tussenkomst van Alter, je eigen herinnering aan het peerdsbos,
- en dan nu de katten en honden perikelen, ...
alles beschreven door een wijs en mild oog, met een zalige knipoog
naar het verleden en een hoopvol beeld naar de toekomst.
Bij één iets ben ik ook even gaan wegdromen: je geluk van VEERTIG
jaar in je huis.
Ik ben bij mezelf gaan tellen op hoeveel plaatsen ik al heb gewoond,
en kwam aan veertien (14!). IK moest zelfs goed nadenken om er geen
te vergeten. Daar ik overal steeds het beste van mezelf gaf om er iets
'persoonlijks' van te maken, heeft dat al veel energie gekost.
Maar kom, we zijn er nog - zijn gelukkig - en wonen weer eens in het
huisje van ons dromen, dus ...
Van de veertien locaties wil ik er wel graag één speciaal vermelden.
Zeer kort na mijn geboorte weken mijn ouders uit naar 'Rivière', tussen
Namen en Dinant. Ze (+ik natuurlijk) woonden er in een bijgebouw van
een kasteel, bewoond door een graaf en gravin.
Mijn vader, die tuinier was, moest het park onderhouden, terwijl mijn
moeder instond voor het huishouden. Nu komt het! Wanneer ik, als
kleine baby wakker werd, en moeder was nog aan het werk, dan zei de
gravin DIKWIJLS: "Jeanne, werk maar voort, ik zal me wel met de
kleine bezighouden".
En zo heb ik dus uuuuuren op de schoot van een gravin gezeten...
Of, hoe een artikeltje op sennet, een mens kan doe wegdromen.
Mag ik er nog bijvertellen dat mijn vader die een zeer sociaal mens was,
en kampioen in alle mogelijke caféspelen, daar onmogelijk kon aarden.
Vóór mijn derde verjaardag verhuisden we dan ook weer naar Opwijk.
groeten in vriendschap - -denook- -
Wat ben je productief de laatste dagen.
Om bij te blijven moet men bijna elke dag zijn zetel opzoeken
om rustig je (-niet korte-) schrijfsels bij te houden; zeker als men
al de tussendoortjes van de lezers er graag bij neemt.
Tijdens de periode dat je topic was afgesloten moet je óf het ontzettend
druk hebben gehad óf dikwijls de schrijfkriebels moeten onderdrukken.
Ik denk beide een beetje.
- suikerbonen in zakjes en mondje,
- je woning waar je al veertig jaar je eigen stempel hebt opgedrukt,
- een laaaaaaaaange herfstwandeling in het bos,
- na tussenkomst van Alter, je eigen herinnering aan het peerdsbos,
- en dan nu de katten en honden perikelen, ...
alles beschreven door een wijs en mild oog, met een zalige knipoog
naar het verleden en een hoopvol beeld naar de toekomst.
Bij één iets ben ik ook even gaan wegdromen: je geluk van VEERTIG
jaar in je huis.
Ik ben bij mezelf gaan tellen op hoeveel plaatsen ik al heb gewoond,
en kwam aan veertien (14!). IK moest zelfs goed nadenken om er geen
te vergeten. Daar ik overal steeds het beste van mezelf gaf om er iets
'persoonlijks' van te maken, heeft dat al veel energie gekost.
Maar kom, we zijn er nog - zijn gelukkig - en wonen weer eens in het
huisje van ons dromen, dus ...
Van de veertien locaties wil ik er wel graag één speciaal vermelden.
Zeer kort na mijn geboorte weken mijn ouders uit naar 'Rivière', tussen
Namen en Dinant. Ze (+ik natuurlijk) woonden er in een bijgebouw van
een kasteel, bewoond door een graaf en gravin.
Mijn vader, die tuinier was, moest het park onderhouden, terwijl mijn
moeder instond voor het huishouden. Nu komt het! Wanneer ik, als
kleine baby wakker werd, en moeder was nog aan het werk, dan zei de
gravin DIKWIJLS: "Jeanne, werk maar voort, ik zal me wel met de
kleine bezighouden".
En zo heb ik dus uuuuuren op de schoot van een gravin gezeten...
Of, hoe een artikeltje op sennet, een mens kan doe wegdromen.
Mag ik er nog bijvertellen dat mijn vader die een zeer sociaal mens was,
en kampioen in alle mogelijke caféspelen, daar onmogelijk kon aarden.
Vóór mijn derde verjaardag verhuisden we dan ook weer naar Opwijk.
groeten in vriendschap - -denook- -


















