In ons Laar heb je een foto geplaatst van de mooie ereprijs...
Ik wil je graag bedanken met een elfje (tekening van MC Barker
natuurlijk)
En... wat betreft de levertraan, mijn moeder moest het slikken
en vond het zo afschuwelijk dat ze mij ervan bespaard heeft !
Ik kreeg een vitaminencomplex met chocoladesmaak... super
hoor !
Lieve lentegroetjes van Alter en Rankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Bedankt voor de reactie's
Bosrankje, Neske en Schrijfster...
Je moet wel niet altijd letterlijk geloven wat ik hier schrijf, soms slaat mijn fantasie wel eens op hol...
Al moest ik veel levertraan slikken, ik kreeg er nooit een centje voor.
Ik had wel een blikken spaarpotje. Zo eentje waar je op een tabletje een muntstukje kon leggen en dan aan een hendeltje draaien en floep...het was weg. Of er veel ingekomen is, herinner ik me niet meer. Ik had wel veel oudere zussen en als mijn al dan niet toekomstige schoonbroers kwamen vrijen liet ik discreet mijn potje zien.
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
Bedankt voor je bezoekje, Rankje en voor de boom uit het Alterbos, ook een bezoekje waard en misschien een mooie titel voor zijn topic als zijn spinsels volgespind zijn. Ik zwierf door de zonnige beekvallei en elke dag doe ik er nieuwe ontdekkingen...vandaag rupsenspinsels gezien...en de meikever.
Natuurlijk ook vlinders, oranjetipjes en landkaartjes. Je kan ze bekijken op mijn natuurblog.
mvg Robbe
Laatst gewijzigd door Robol op 09 mei 2009, 14:56, 1 keer totaal gewijzigd.
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
In de natuur
behoef je geen kalender
aan alles wat groeit
en vliegt
herken je het seizoen
Al spelen stormen
wel eens voor stoorzender
elke dag heb ik mijn wandeling vandoen
Voor mijn gezondheid
voor mijn hart, mijn lever
Maar mijn hart
sloeg één keer over
bij het zien
van de meikever
in het eikenlover
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
mooi robbe,
die moeders van weleer.
Jij beschrijft wat wij wel weten,
doch het ligt onder een laagje stof.
Jij haalt het naar boven,
wij begroeten het met een monkellach
en denken: ach ja, hoe lang is dat al geleden ...
