Heel graag zou ik zoals andere oma's mijn kleinkinderen verwennen met Sinterklaas.
Toen twaalf jaar geleden het sinterklaasfeest aanbrak voor mijn oudste kleinkind Stijn, kocht ik zoals elke oma ook zijn geschenkje. Mijn dochter was er niet blij mee en verbood mij volgend jaar hetzelfde te doen. Sinterklaas komt thuis, zei ze, en dat is genoeg, mama doe dat nooit meer. Nochtans is het niet zo dat hun kinderen thuis overladen worden met speelgoed, maar zij houden er een sobere levensstijl op na en dat moet ik respecteren. Ze hebben geen tv, geen play-station, wel een grote tuin (een stukje bos eigenlijk)met een Lappententen een blokhut. De kinderen kunnen er ravotten en kampen bouwen
Zijzelf, (mijn dochter en schoonzoon dus) en hun drie kinderen hebben groot respect voor de natuur, elke eerste zaterdag werken ze met zijn allen als vrijwilligers aan het onderhoud van een bos.
Elk jaar trekken ze tijdens de grote vakantie een maand door het Hoge Noorden om te genieten van de natuur en de stilte, elkeen draagt zijn steentje bij om er een aangename reis van te maken, maar in soberheid, zo helpt Stijn voor de maaltijden zorgen door te vissen, forellen, makrelen, regenboogforellen enz., dan, de vissen schoongemaakt, gebraden en wat is heerlijker dan te eten van de zelfgevangen vis.
Anke en Wout verzamelen geweien van rendieren voor hun Lappentent.
Op dia's of foto's zien we achteraf hun tentje eenzaam en alleen bij een of ander bergrivier, één met de natuur, de kinderen liggen op hun buik glashelder water te drinken uit de rivier, nog nooit werden ze er ziek van.
Op elke oudervergadering wijzen leerkrachten op het feit dat de kinderen zoveel weten, mijn dochter zegt dan altijd vol trots: mama en zonder televisie hé, zij en haar man maken veel tijd vrij voor de kinderen.
Door deze wijze van leven heeft mijn dochter wel een precedent geschapen voor de andere kleinkinderen.
Ook voor hen kan ik geen sinterklaasgeschenken kopen, ik wil voor elk kind en kleinkind hetzelfde.
Toen ik twee jaar geleden mijn zoon en schoondochter inlichtte over dit feit, toen werd daar Lars geboren, waren ze onmiddellijk akkoord.
Gisteren bezochten we een andere zoon en schoondochter waar dit jaar Gust zijn eerste sinterklaas zal meemaken, en weer moest ik het precedent uitleggen.
Mijn schoondochter zei me onmiddellijk dat ik het geld beter kon schenken aan "het project voor arbeidende kinderen in Peru" waar ik mij voor inzet.
Elk jaar heb ik wel een beetje spijt dat wij de kleinkinderen niet kunnen verwennen op sinterklaas, we vieren wel hun verjaardag met geschenkjes en bij de kerstboom ligt voor ieder een pakje.
Ze komen dolgraag bij oma en opa, ze houden van ons, we krijgen er veel vriendschap en liefde van, daarvoor zijn we heel dankbaar!
Ik ben een gelukkige trotse ouder en oma.
Dit is geen waardeoordeel en laat alle kinderen maar genieten van hun sinterklaasgeschenken thuis of bij oma en opa.
Toen twaalf jaar geleden het sinterklaasfeest aanbrak voor mijn oudste kleinkind Stijn, kocht ik zoals elke oma ook zijn geschenkje. Mijn dochter was er niet blij mee en verbood mij volgend jaar hetzelfde te doen. Sinterklaas komt thuis, zei ze, en dat is genoeg, mama doe dat nooit meer. Nochtans is het niet zo dat hun kinderen thuis overladen worden met speelgoed, maar zij houden er een sobere levensstijl op na en dat moet ik respecteren. Ze hebben geen tv, geen play-station, wel een grote tuin (een stukje bos eigenlijk)met een Lappententen een blokhut. De kinderen kunnen er ravotten en kampen bouwen
Zijzelf, (mijn dochter en schoonzoon dus) en hun drie kinderen hebben groot respect voor de natuur, elke eerste zaterdag werken ze met zijn allen als vrijwilligers aan het onderhoud van een bos.
Elk jaar trekken ze tijdens de grote vakantie een maand door het Hoge Noorden om te genieten van de natuur en de stilte, elkeen draagt zijn steentje bij om er een aangename reis van te maken, maar in soberheid, zo helpt Stijn voor de maaltijden zorgen door te vissen, forellen, makrelen, regenboogforellen enz., dan, de vissen schoongemaakt, gebraden en wat is heerlijker dan te eten van de zelfgevangen vis.
Anke en Wout verzamelen geweien van rendieren voor hun Lappentent.
Op dia's of foto's zien we achteraf hun tentje eenzaam en alleen bij een of ander bergrivier, één met de natuur, de kinderen liggen op hun buik glashelder water te drinken uit de rivier, nog nooit werden ze er ziek van.
Op elke oudervergadering wijzen leerkrachten op het feit dat de kinderen zoveel weten, mijn dochter zegt dan altijd vol trots: mama en zonder televisie hé, zij en haar man maken veel tijd vrij voor de kinderen.
Door deze wijze van leven heeft mijn dochter wel een precedent geschapen voor de andere kleinkinderen.
Ook voor hen kan ik geen sinterklaasgeschenken kopen, ik wil voor elk kind en kleinkind hetzelfde.
Toen ik twee jaar geleden mijn zoon en schoondochter inlichtte over dit feit, toen werd daar Lars geboren, waren ze onmiddellijk akkoord.
Gisteren bezochten we een andere zoon en schoondochter waar dit jaar Gust zijn eerste sinterklaas zal meemaken, en weer moest ik het precedent uitleggen.
Mijn schoondochter zei me onmiddellijk dat ik het geld beter kon schenken aan "het project voor arbeidende kinderen in Peru" waar ik mij voor inzet.
Elk jaar heb ik wel een beetje spijt dat wij de kleinkinderen niet kunnen verwennen op sinterklaas, we vieren wel hun verjaardag met geschenkjes en bij de kerstboom ligt voor ieder een pakje.
Ze komen dolgraag bij oma en opa, ze houden van ons, we krijgen er veel vriendschap en liefde van, daarvoor zijn we heel dankbaar!
Ik ben een gelukkige trotse ouder en oma.
Dit is geen waardeoordeel en laat alle kinderen maar genieten van hun sinterklaasgeschenken thuis of bij oma en opa.
Laatst gewijzigd door gustilpe op 04 dec 2007, 09:10, 1 keer totaal gewijzigd.
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
