
Beste Norman,
Als ik deze foto bij je tekst "Sommige zielen" ontdekte,
dacht ik onmiddelijk aan mijn gedicht "Treuren om haar
lief" dat ik een tijdje geleden geschreven heb toen ik deze
foto in een tijdschrift had gezien ...
Treuren om haar lief
Met gesloten
opgezwollen ogen,
brandend van verdriet,
ligt ze heel dicht bij haar lief,
op 't gras
gedroogd door een felle zomerzon,
en de hete zanderige grond
kan haar jong gefolterde lichaam
versteend,verstijfd,
niet verwarmen.
Urenlang,
dagenlang,
heeft ze gehuild,gejammerd...
ze heeft zijn naam geroepen
naar alle windstreken,
hopend op een antwoord !
Tevergeefs...
En toen heeft ze begrepen.
Nooit meer
zou hij terugkeren.
Hij is een held geworden
en heeft zijn plicht gedaan
daarginds in de woestijn,
zo steriel en verdord
als haar ogen en haar hart.
Hij heeft moedig gevochten,
maar waarom,
voor wat,voor wie?
Ze vindt geen antwoord,
ze voelt alleen opstand en verdriet!
In een vaas,
naast zijn grafsteen,
heeft zij voor hem,
dezelfde rozen gekocht
die hij haar wekelijks bracht...
Ze heeft ook hun deken meegenomen,
vol herinneringen,
liefdesgeheimen
die hen alleen toebehoorden.
Met haar gezicht op de ruwe stof
ruikt ze ineens
de geur van zijn after shave...
Tijd bestaat niet meer.
Ze ligt nu in zijn armen en,
tientallen vlinders
laten haar bloed terug stromen...
Een kortstondig moment van geluk
Bosrankje
Ik wil je nog hartelijk bedanken, beste Norman,
voor wat je in ons laar hebt geplaatst
Lieve herfstgroetjes van Alter en Rankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....




