Yorkske,
Een beetje onwennig, een ietsje onzeker,
die eerste kennismaking
met weer een andere wereld...
Dat las ik op het gezichtje van Lily.
En het herhaalt zich!
Eerst oma's opvang, zo vertrouwd en veilig, dan kinderopvang, peuter-kleutertuin,
grote school, nog grotere school...
en dan de grote school van het leven...
Met een klein hartje zetten ze hun stapjes
om wat later met een groot mondje hun succesjes
en wedervaren te verhalen aan wie er oren voor heeft..
Het allereerste en laatste loslaten is het moeilijkst!
Iedereen mag me tegenspreken!
Graag zelfs!
En wat dat andere aangaat: Neem je tijd.
Hopelijk vind je een oplossing.
**********************
Elisa,
Verdriet en pijn worden een leven lang meegedragen.
aanvankelijk rauw,
later ook soms louterend.
Bedankt om te lezen!
***********************
Lieve Cunina,
Zat ik hier meer dan een half uur op Google te zoeken naar die badge.
(Ik geef toe dat ik andere dingen begon te lezen als ik het woord intikte op Google.)
Maar jij plaatste het op mijn forum! En daar hoorde het!
Bedankt!!!!
************************
Lieve Ria,
Rond deze tijd vorig jaar, en erg geëmotioneerd, schreef ik dat gedicht.
Ik kon en vond ook dat ik het toen niet in mijn topic plaatsen kon.
Ik schreef het in een opwelling van gevoelens en denkend aan het wrede
leed en verdriet van ouders en de families die een kind verliezen.
Het kwam recht uit mijn hart en denken...
Ik wou het nu opdragen aan allen die een schat van een kind verloren
en een berg toekomstdromen...
Daarbij denk ik aan zovelen!
Bedankt voor je warme en hartelijke woorden.
*************************
Yna,
Als de wind wijkt uit het noorden,
even zingen wil met zuiderse akkoorden,
toch weer weg wil naar andere oorden
dan weten wij 't nog wel...
maartse buien en aprilse grillen
en dat je niet te vroeg moet zingen...
want wat hij wil of niet
zullen we niet weten
en daarom, voor we elkander weer vergeten.....
We denken hetzelfde, denk ik?
*****************************
Misschien hadden jullie niet zo 'n gedicht verwacht van Ida Gerhardt.
A FAIRY TALE
Op de witte steen gezeten
midden in het groene veld,
doet kabouter Aulos weten
nu hij honderd jaren telt,
dat hij deze dag der dagen
zijn muziek wil overdragen.
En de wind verspreidt de mare:
vrolijk op dit minnelijk teken
komen uit vier hemelstreken
jong en oud, een bonte schare,
en verwerft zich deze ure
een bouquet van partituren.
Kleine kinderen, hen verblijden
liedjes van vier jaargetijden,
statige cantoren talen
naar motet en madrigalen;
schuchtere jonge liefdesparen
vragen iets voor fluit en snaren.
Tot het donkert... Leeggegeven
als een zonnebloem van zaden,
wetend zich in Gods genade,
legt na honderd jaren leven
hij zich op het mos te slapen.
Wie die hem straks op zal rapen?
Als een veertje is zijn gewicht.
Elfen, komt: uw last is licht.
Ida Gerhardt
Uit:"Verzamelde Gedichten II"
Rankje, , geef de elfen vrije vleugels, laat ze komen...
Liefs,
Janina
Laatst gewijzigd door Janina op 22 mar 2013, 22:29, 3 keer totaal gewijzigd.
.....en daarom, voor we elkander weer vergeten,
laten we zacht zijn voor elkander, kind. (A.R. Holst)