Beste poëzievrienden,
Ik heb juist vernomen dat mijn oom (jongste broer
van mijn vader) overleden is.
Ik had hem zo graag terug willen zien........
Meer dan 30 jaar hebben wij niets meer van hem
gehoord. Wij hebben verschillende pogingen gedaan
om hem terug te vinden maar zonder resultaat.
Wij dachten dat hij naar buitenland vertrokken was
(Indonesie of zo...) maar nu, hoor ik dat hij de laatste
jaren in Eindhoven verbleef...... zo dichtbij !
Ik zie hem nog alsof het gisteren was.....
Een bijzondere man, een beetje marginaal, intelligent,
hartelijk, zo gevoelig, teder en idealist.....
Maar hij had een soort "mal de vivre". Kon het over-
lijden van zijn jonge moeder nooit verwerken (hij was
toen 5 jaar)
Mijn grootmoeder was lang ziek en wist al maanden
dat zij ging sterven. Zij heeft zich heel goed voorbereid
want zij was heel gelovig en heeft dus tijd gehad om
afscheid te nemen van haar vier kinderen.Zij was amper
39 jaar !
Zij heeft de tekst voor haar doodsprentje zelf geschreven.
Hier een uittreksel ervan :
....Ik ben ziek geworden en er was niemand die mij helpen kon.
Ik heb ellendige dagen voor erfdeel bekomen en droevige nachten
geteld.God heeft mij beproefd, gelijk het goud in het vuur beproefd
wordt. Daarom is voor mij sterven een gewin.......(Job VII)
....Ik ben eenvoudig in mijn geloof, bijna kinderlijk, vol betrouwen
op God en steeds overgegeven aan Zijn Wil. Door verschillende
pijnlijke kwalen aangetast en het meest in benauwde ogenblikken,
zal ik altijd blijven denken en zeggen : " Zo als God Wil"
....Mijn dierbare echtgenoot en kinderen, hard is het van jullie te
moeten scheiden en zwaar zijn de zorgen die u wachten, vele de
gevaren die u bedreigen, maar vergeet nooit mijn woorden en
mijn liefde. Leef in eensgezindheid en onderlinge liefde en dat de
God van vrede met u zij !
Toeval bestaat niet en ik heb vandaag weer een bewijs ervan.
Gisteren, vond ik haar doodsprentje terug tussen heel oude
documenten en ik dacht even aan mijn vader, zijn twee oudste
zusters en ook aan de jongste, mijn oom Charles. En straks
belde een verre nicht uit Zeeland om te zeggen dat zij het over-
lijdensbericht in de plaatselijke krant gelezen had.( Ijzendijke,
waar ze alle vier geboren waren).
Het geeft mij een raar gevoel te weten dat ik nu de laatste ben !
Tussen die droevige gedachten, denk ik ineens aan mijn vader
en ik hoor hem bijna zeggen, met een knipoog naar me toe ;
"Je bent nu de laatste der Mohikanen "
Hei zei ook dat alleen nuchterheid en humor kon ons redden
en ik denk dat hij gelijk had.
Sorry voor mijn verhaal maar het heeft me goed gedaan om
met jullie erover te "spreken".
Ik wens een rustige nacht aan iedereen...........
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
), rond een
