Het leven is tekort om klein te zijn.
Hij was een fijne man, een goed politicus,
en een tuinier in hart en nieren.
Sterven op de plaats
waar je graag vertoeft, is dat genade?
Anke hompelde door de tweede en derde graad ASO.
Kortsluitingen in de grijze massa als de mathematica moest
worden benaderd waren causale obstakels.
Het machtsgebied van de goniometrie en de integralen,
de kansverdeling en de statistiek, waren barrières in de
ontplooiing tot een evenwichtig gevormd mens.
Ze heeft veel in zich: ze schrijft met een fijnbesnaarde pen
en artistieke trekken worden aangetekend door oplettende
mensen uit haar omgeving.
Behalve de bijstand van de toekijkende Goden was er ook
de scherpzinnige hulp van een geduldig mentor.
Deze coöpererende krachten leidden uiteindelijk tot het
onvermoed bereiken van de voorlopige eindmeet.
En daar staat Anke nu, aan een finishlijn, die ook een aanvang
inhoudt voor het vinden en verder uittesten van nieuwe perspectieven.
De wiskundige inspanningen, ook al leidden ze tot een slechts
nipt voldoende resultaat, zullen sporen nalaten.
De geharde wil om er te geraken zal een factor zijn die ook
op verdere wegen zijn nut zal bewijzen.
De Goden waren met haar.
Hoop voor een verder succesvol pad - zonder deze begeleider –
is meer dan gewettigd.
Ik weet niet of jullie het fenomeen ook kennen.
Maar in je e-bus krijg je van de web een mailtje om je ervan
te verwittigen dat er wat tussen de gleuf gevallen is.
Je trekt nieuwsgierig het deurtje open en ... niets.
Welwel, sommige mensen willen mij blijkbaar graag iets schrijven
maar bedenken zich vlug. En oeps, met het gekende gevolg.
Wat zouden ze kwijt willen?
Ofwel word ik te traag ofwel is er een vingervlugge twijfelaar/ster
met een supersnelle deletetoets ...
Dertig à veertig jaar geleden werden er nauwelijks hoofddoeken gedragen.
In die tijd hadden wij regelmatig twee vakantiekindjes uit Parijs,
van Algerijnse origine.
Van één van hen was papa een imam. De mama en de oudere zussen,
de nichten en de tantes, nooit heb ik één van hen een hoofddoek zien
dragen. Evenzo de mama in het andere gezin.
Waren zij bij ons tijdens de ramadam, dan hielpen wij hen die naar goed
vermogen te beleven, van zodra ze daar zelf om vroegen.
Waren wij eens een keertje op bezoek in Parijs, dan bracht de imam ons
op zondag met zijn auto naar de kerk.
Er was wederzijds respect, geen discussies, maar menselijke warmte
en genegenheid.
Helemaal iets anders dan de tijden die we nu beleven en die hoofdzakelijk
aansturen op provocatie en voor een aantal zelfs op het installeren van
moslimgebruiken in onze "democratie"!
Welk zijn de rechten van christenen in moslimlanden?
Maar goed ik wil niet kwaad met kwaad vergelden, maar we moeten
wel waakzaam zijn en blijven.
U mag het volkomen met mij oneens zijn, maar ik wou dit toch even kwijt.