lieve bo en rankje,
bedankt voor wat jullie hier schreven. Ieder draagt groot en/of klein verdriet met zich mee, gelukkig kunnen mensen steun zijn voor elkaar!
Kerkhofblommen
Traagzaam trekt de witte wagen
door de stille strate toen,
en ’t is weenen, en ’t is klagen
dat ze bin’ de wijte doen!
Stap voor stap, zoo gaan de peerden,
traagzaam, treurig, stille en stom,
en zij kijken, of ’t hun deerde,
dikwijls naar hun’ Meester om;
naar hun’ Meester, die te morgen
zijn beminde peerdenpaar,
onder ’t kammen en ’t bezorgen
zei de droeve nieuwemaar,
“Baai” zoo sprak hij, “Baai en Blesse,
heden moeten… stille! fraai!
moeten wij naar de uitvaartmesse,
met de wagen, Blesse en Blaai!”
en toen, na zijn hand te doppen
in ’t gewijde water klaar,
zegent hij de hooge koppen
van ’t onachtzaam peerdenpaar.
En hij kust en kruist ze beiden,
en “gij,” zegt hij, “Blesse en Blaai,
moet een lijk naar ’t kerkhof leiden,
Baai en Blesse, stille! fraai!
Schuimen zoudt ge en lastig zweeten,
zoo ‘k u zonder wete liet
van de mare, en zoudt verheeten,
gave ik u den zegen niet!”
En hij zelve kruist en wijdt hem,
eer hij ze in den breidel vangt,
met het water, dat bezijd hem,
aan de ruwe bedspond hangt.
Want hij slaapt bij zijn beminde
peerden en bezorgt ze trouw,
trouwer als voor eigen kinde
eigen Moeder zorgen zou.
Hij besproeit, en met gewijden
pallem speerst hij peerd en stal,
om de lijkvaart te bevrijden
van gevaar en ongeval.
Ha! wie weet hoe veel gevaren
die niet hebben uit te staan,
die met peerden,-God bewaar’hen!-
die met hunne meesters gaan?
Traagzaam rijdt en rolt de wagen,
treurig door de strate voort,
en ‘is krijschen en ’t is klagen,
dat mmen onder ’t dekzeil hoort.
Satp voor stap zoo gaan de peerden,
ziende naar hun’ meester om;
stap voor stap, als of’t hun deerde,
traagzaam, treurig, stille… en stom!
Guide Gezelle
Guido Gezelle schreef het gedicht ‘Kerkhofblommen’ na het overlijden van Eduard van den Bussche op 18-jarige leeftijd. Hij zat in de poësisklas waaraan Guido Gezelle sinds kort les gaf. Op het kerkhof gaf Gezelle een ontroerende redevoering. Nauwelijks terug in Roeselare begon Gezelle koortsachtig te schrijven. Na twee dagen en nachten.was het manuscript klaar. Kerkhofblommen was het resultaat, het was het eerste gedicht van Gezelle.
vriendschap is het kostbaarste geschenk!