tussen HEMEL en AARDE

Dat is de dood

Ik sta aan de rand van het strand.
In de ochtendbries glijdt een zeilboot
naar de oceaan.
Hij is schoonheid,
hij is leven.
Ik kijk hem na
tot hij aan de horizon verdwijnt.
Naast mij zegt iemand:
"Hij is weg."
Waarheen,
uit mijn gezichtsveld verdwenen,
dat is alles.
Hij draagt zijn mast even hoog
en zijn romp heeft nog altijd de kracht
om z'n menselijke lading te dragen.
Zijn verdwijning uit mijn gezichtsveld
is iets in mij, niet in hem.
En net op het ogenblik
dat iemand naast mij zegt:
"Hij is weg",
zijn er anderen die hem
aan de horizon zien verschijnen
en naar hem toe glijden,
en die vol vreugde roepen:
"Daar is hij!"

Dat is de dood.

William Blake

Sterk is ze. Sterk in hoop,
vaardig in gespannen verwachting.
Niemand, niets krijgt haar klein.

Het zal er van komen:
van een wereld zonder geweld,
zonder oorlog, zonder liefloosheid.
Een wereld, waar
alles wat leeft tot z'n recht komt.

De wereld van haar dromen
zal werkelijkheid worden.
Ze gelooft dat heel reëel.
Ze gelooft dat uit de grond van
haar hart. Een betere grond is er niet.

Hans Bouma

Heer het is tijd.
Het was een grootse zomer.
Leg nu uw schaduw op de zonnewijzers
en laat de wind over de velden komen.

Gebied de vruchten vol te zijn,
verleen hun nog twee zuidelijker dagen,
stuw ze naar de voldragenheid en jaag
de laatste zoetheid in de zware wijn.

Wie nu geen huis heeft,
bouwt het ook niet meer,
wie nu nog alleen is,
zal het lang nog blijven,
zal waken, lezen, lange brieven schrijven
en rusteloos de lanen op en neer gaan
als de wind de blaren voort zal drijven.

Rainer Maria Rilke

Diepe nacht en duisternis
En een lichtende glans op de zee,
En diep in mijn ziel, die onrustig is,
Een groot verlangen naar vree.

Dan wordt mij de zwarte onpeilbaarheid
Der duistere diepten tot
Het beeld van Gods verborgenheid,
Het groote mysterie van God.

Mij worden de lichtende wateren thans
Het beeld van mijn eigen ziel,
Waarin als een wonder de zachte glans
Van 't godsverlangen viel....

De hemel heeft zijn licht gelaat
Gehuld in zwarte nacht,
Maar ruisend door het duister gaat
Een schijnsel, vreemd en zacht.

Mijn God verbergt mij Zijn aangezicht,
Maar de glans, die mijn ziel doorgloort
Als de vreugde die over de wateren licht,
Hij ruist door het duister voort.

Jacqueline van der Waals

Mij spreekt de blomme een tale,
mij is het kruid beleefd,
mij groet het altemale,
dat God geschapen heeft !"

Guido Gezelle

De Geest waait waar hij wil
en staat nooit stil.
Nu eens bij u, dan bij een ander.
Waarom bezien wij zo elkander?
Zie, wat bij u is, is bij mij.
't Komt uit hetzelfde klaar getij,
gelijk de waatren van de beken
zich voeden aan denzelfden stroom
of uit dezelfde bronne breken.
Wij zijn de takken van één boom,
van 't zelfde huis de gangen,
de aders van het eendre bloed.
En of de geest met vlam en zangen
bij u nu, dan bij mij verwijlt,
of weer verterend naar een ander ijlt,
Hij is in ons! In ons! Zo is het goed!
En laat ons zwijgen en verlangen.

Felix Timmermans

"En laat ons zwijgen en verlangen"

" Zo'n puur mooi gedicht,
zo'n zuivere geloofsbelijdenis,
zo'n prachtig gebed."

Voelen jullie dat niet,
zoals ik dat mag ervaren?
Ik zou het U zo graag toewensen!

MARIA-Christina

Dank voor je bezoek Ria, ja Timmermans is een grote dichter.
Zijn teksten zijn subliem. Ze zijn een mengeling van leven en geloven. voor hem is leven ook geloven en geloven is leven.
Dat vind ik weer terug in volgende prachtige gedicht.

DE DAUWDROP

God rolt de zonnen door Zijn handen
zoals de boer het zaad.
De ruimte kent geen randen
en eindloos staat
de sterrentuin te branden.

Als dauwdrop aan der aarde bloeme
weerspiegel ik het Al.
Ik hoor de sferen zoemen.
Gans ’t sterrendal
probeert Uw naam te noemen.

’t Geheim blijft tot de nacht behoren,
waarin ik ben ontstaan,
tot, opgeslorpt, in schijn verloren,
in ’t licht vergaan,
in U ik word herboren!

Felix Timmermans