Dat was ik nu daarstraks ook aan het denken: geef ik geen tegenstrijdige signalen? Maar waarom kwam die mevrouw daarstraks dan spontaan naast mij zitten en gaf ze me daarna de uitnodiging om desnoods bij haar te komen in de namiddag? Toch teken dat ze aanvoelde dat het niet goed ging?dewill schreef:.
Na lang en hard nadenken kwam ik echter tot het besef dat het aan mezelf lag : ik had de verkeerde attitude aangenomen om mijn vrienden en kinderen onbewust van mij af te stoten .
Uiteraard moet ik er wel bij vertellen dat die mevrouw ook weduwe is geworden nog vrij jong en vooral vrij plots.
Ik denk dat ze toch een beetje wroeging hebben, want daarnet kwam er bericht uit Duitsland dat ze goed waren aangekomen, dat het er mooi was aan de Moezel: herfstkleuren in de wijngaarden.
Ik mocht mee van mijn kleinzoon, maar ik moest wel in een tentje slapen want in de caravan is geen plaats meer...Die gasten toch!
Ik kom zo tussen de plooien door aan de pc want ben met de versnipperaar bezig die regelmatig zijn eigen verslikt in ons moeder haar paperasserij....
