Tijdens mijn opleiding in Lombardsijde heb ik heel wat frustraties gekend. Telkens als het de zondagavond tijd was om te vertrekken van huis, eerst met de bus naar Zottegem, dan met de trein naar Gent, dan een uur wachten in Gent om vervolgens rond 0u00 aan te komen in Oostende. We moesten er altijd weten de laatste tram te nemen en die was geloof ik rond 0u12. En telkens vertrok ik naar Lombardsijde met lood in mijn benen. Het is iets dat ik nooit had toen ik in Essentho "lag".
Ze hebben er met ons voeten gespeeld dat het een lieve lust was. Toegekomen op zondagavond in de kazerne zo rond 0u30, begon het al. Het spreekt voor zich dat talrijke verhalen van verschillende miliciens onder elkaar moesten worden uitgewisseld. Die verhalen gingen dat meestal hoeveel keer ze het met hun lief hadden gedaan enz. Maar dat was eigenlijk niet zo erg. Wat erger was, was het feit dat de lichten op de kamers pas uitgingen zo rond 2u30 in de morgen. De beroeps hadden er dan natuurlijk niets beters op gevonden dan de maandag daarop "lichamelijke opvoeding" te geven. De eerste twee uur van de maandag was er dus altijd "lichamelijke opvoeding", en wat voor lichamelijke opvoeding! Het was heus niet van de poes. De luchtpiste die ook door de para's werden gebruikt, was voor mij het allerergste. Ik had de nacht daarvoor natuurlijk niet geslapen en dan die verschrikkelijke luchtpiste moeten doen. De man die dat alles gaf, zijn naam weet ik niet meer, maar die man zei dus geen woord, behalve "piste", hij wees toen ook de weg naar de piste. Hij had er werkelijk zijn plezier in dat er sommigen bij waren die doodsangsten op die luchtpiste hebben gehad. We moesten ons optrekken aan het touw, tot aan een balk, en dan moesten we springen naar een andere balk, die ongeveer een 75 cm verwijderd waren van de balk waarop we door middel van het touw opgeklommen waren. Die sprong heeft menig milicien doen aarzelen, maar we moesten het doen, hij stond te brullen en te tieren dat het een lieve lust was, ik bedoel dus die boefer onderaan. Of de grondpiste, nog zo iets, hij wist sommigen te kleineren tot in het diepst van hun ziel. Spijtig dat ik die man zijn naam ben vergeten.
Of die andere keer dat we ons moesten aanmelden voor bloedafname. Mijn naam begint met een 'a' en ik was overal de eerste wanneer er iets diende te worden gedaan. Dus ook voor de bloedafname. Daar waren toen een stelletje afgestuurde dokters en verplegers, die er bij mij maar niet in slaagden om de gepaste ader te vinden voor bloedafname. Met man en macht wrong men de naald langs alle kanten, tot uiteindelijk het bloed tegen het plafond spoot. Natuurlijk kregen ze dan die bloeding niet meer gestopt, ze begonnen te panikeren en riepen er de dokter bij. Ik voelde me zo flauw worden, dat ik in zwijm viel. Ik wist van toeten of blazen niet meer en de rest van de dag gaven ze me vrijaf, nadat ze eerst mijn bloeddruk hadden gemeten. Na enkele minuten kwam ik wel weer bij hoor, toen ik het vertelde aan mijn vrienden die na mij moesten komen, vielen er spontaan zo in zwijm...
Of de chef bewapening ook zo geval apart, ik had een slecht FAL geweer in Lombardsijde, ik kon er niet mee schieten, terwijl ik in Essentho topschutter was. Het nummer van de FAL in Lombardsijde was 8564 ABL 1956. Ik moest telkens naar de wapenmaker gaan toen ik zei dat er iets mis was met mijn geweer.
En het ochtendritueel in Lombardsijde, niet te doen, er stond een gang vol miliciens te wachten om het groot toilet te doen, en stinken dat het er deed. Ik vond er niets beter op dan de "franse" WC's buiten te gebruiken ofwel het toilet aan de kantiene als we moesten gaan ontbijten.
En dan die last met die para's! We moesten hun aanspreken met "Mijnheer de Para", tot de dag kwam dat hun "padré" orde op zaken kwam stellen, ze hebben ons geslagen en vernederd en dat kon allemaal!
De Peet

Humor en geduld zijn de kamelen waarmee je door alle woestijnen kunt gaan (Ph. Bosmans)