Het Geheugen in Actie

socrates schreef: Ik heb vaak bloed geschonken, ik hoop maar dat de ontvangers niet tegelijk al mijn onhebbelijkheden hebben overgenomen.

Vesselin schreef:

socrates schreef: Ik heb vaak bloed geschonken, ik hoop maar dat de ontvangers niet tegelijk al mijn onhebbelijkheden hebben overgenomen.

Met die "onhebbelijkheden" zal het wel meevallen zeker?
Te oordelen naar, hoe en wat ge schrijft, lijkt ge me best een aardige vent te zijn!

Alhoewel...

Een buurman heeft verteld, dat hij u gisteren geïrriteerd naar een mier zag schoppen!... Nou....

Vesselin schreef:Ik wil niet dezelfde fout maken als vroeger, door een onderwerp te kiezen dat eigenlijk mijn petje te boven gaat, en daar mijn vingers aan te verbranden. (Tot groot jolijt van o.a. Cappa )

Onze zintuigen zijn beperkt: ze ontwikkelden zich om de kans op overleving te vergroten, niet om de immense overvloed en verscheidenheid van de onmetelijke werkelijkheid aanschouwelijk te maken. Het voortdurende proces van bewuste ervaring is daarom niet zozeer een beeld van de werkelijkheid als wel een tunnel door de werkelijkheid.

Wanneer onze hersenen met succes de ingenieuze strategie volgen om een samenhangende en dynamische innerlijke beschrijving van de werkelijkheid te creëren, worden we ons dingen bewust. Als eerste genereren onze hersenen een simulatie van de wereld, die zo volmaakt is dat we niet merken dat het een beeld in ons hoofd is.
Vervolgens genereren ze een innerlijk beeld van onszelf als geheel. Dit beeld omvat niet alleen ons lichaam en onze psychologische gemoedstoestand, maar ook onze relatie met het verleden en de toekomst en andere bewuste personen. Het interne beeld van de mens-als-geheel is het fenomenale ego, het 'ik' of het 'zelf' zoals het zich voordoet bij bewuste ervaringen. Het fenomenale ego is niet iets mysterieus of een klein mannetje in het hoofd, maar de inhoud van een innerlijk beeld - namelijk het bewuste zelfmodel of fzm [Fenomenaal ZelfModel].
Door het zelfmodel een plaats te geven in het wereldmodel, wordt er een centrum gecreëerd. Dat centrum is wat we ervaren als onszelf, het ego. Het is de oorsprong van wat filosofen vaak het eerstepersoonsperspectief noemen. We staan niet in direct contact met de uitwendige werkelijkheid en met onszelf, maar hebben daarentegen wel een innerlijk perspectief. We kunnen het woord 'ik' gebruiken. We leven ons bewuste leven in een egotunnel.

In normale bewustzijnstoestanden is er altijd iemand die de ervaring heeft - iemand die zichzelf bewust ervaart als gericht op de wereld, als een zelf dat weet, begeert, wil en handelt. Hiervoor zijn twee hoofdredenen.
Ten eerste bezitten we een geïntegreerd innerlijk beeld van onszelf dat stevig verankerd is in onze gevoelens en lichamelijke gewaarwordingen; de door onze hersenen gecreëerde simulatie van de wereld omvat de ervaring van een gezichtspunt.
Ten tweede zijn we niet in staat ons zelfmodel te ervaren en introspectief te herkennen als een model; een groot deel van het zelfmodel is, zoals filosofen zouden zeggen, transparant. Transparantheid houdt simpelweg in dat we geen besef hebben van het medium waardoor informatie tot ons komt. We zien niet het raam, alleen de voorbijvliegende vogel. We zien niet de vurende neuronen in onze hersenen, alleen wat ze voor ons aanschouwelijk maken. Een bewust in de hersenen actief model van de wereld is transparant als de hersenen niet in de gaten hebben dat het een model is - we kijken er dwars doorheen, rechtstreeks naar de wereld, als het ware.

Het ego is, zoals eerder opgemerkt, de inhoud van je fzm op dit moment (je lichamelijke gewaarwordingen, je emotionele toestand, je percepties, herinneringen, wilshandelingen, gedachten). Maar het kan alleen een ego worden omdat je qua constitutie zo in elkaar zit dat je niet in staat bent te beseffen dat dit alles slechts deel uitmaakt van een simulatie in je hersenen. Het is niet de werkelijkheid zelf, maar een beeld van de werkelijkheid - en wel een heel bijzonder beeld. Het ego is een transparant mentaal beeld: je - de fysieke persoon als geheel - kijkt er dwars doorheen. Je ziet het niet, maar je zit er wel mee. Het ego is een instrument voor het sturen en plannen van je gedrag en voor het begrijpen van het gedrag van anderen [weer overleven dus, zij het op een hoger niveau]. Wanneer het organisme dit instrument nodig heeft, activeren de hersenen een fzm. Als het instrument - zoals bijvoorbeeld in diepe droomloze slaap - niet meer nodig is, wordt het uitgeschakeld.

Het type bewustzijnsmodel dat zich in onze hersenen heeft ontwikkeld is uniek doordat we hiermee voor onszelf het representatieproces kunnen veraanschouwelijken en aldus beseffen dat we weten. We nemen onszelf in fenomenologische real-time waar als zijnde een represen­tatiesysteem.

socrates schreef:Mij is ooit verteld dat bv. Onze vingers een geheugen zouden hebben cfr. Een typiste of een pianiste ??

Ons geheugen werkt het best, bij het organiseren van het praktische dagelijkse leven, wanneer het niet gehinderd wordt door "muizenissen". Dan hebben we de meest optimale vrijheid om "te denken in activiteit".

cappa schreef:Hiermee onderschrijf je eigenlijk wat ik vooropstelde i.v.m. geheugen. Zou een pianist nog zo vlot spelen met zijn hoofd vol muizenissen?

Vesselin schreef:Met muizenissen had ik het vooral over: angsten, zorgen (onopgeloste dingen), weerstand ("ik wil dit niet doen" en/of "ik wil hier niet zijn").

Vesselin schreef:"denken", dankzij het geheugen.

Vesselin schreef:"mijn gedachten dwalen nog al eens af, tijdens een concert - vooral bij muziek die ik heel veel gespeeld heb. En dat kan werkelijk over van alles gaan. Ineens realiseer ik me dan weer waar ik ben, en wat ik aan het doen ben. Om meestal tot de ontdekking te komen dat alles goed gaat!"

cappa schreef:

Vesselin schreef:Met muizenissen had ik het vooral over: angsten, zorgen (onopgeloste dingen), weerstand ("ik wil dit niet doen" en/of "ik wil hier niet zijn").

In het WK snooker in Sheffield zag ik een speler, die heel het kampioenschap al schitterend aan het spelen was, volledig onderuit gaan in de eerste helft van zijn kwart-finale. Hij bracht er letterlijk niets meer van terecht tot een achterstand van 9-1. Dan, als was het op een magische vingerknip, schoot hij wakker en verloor helaas nog met 13-11. Muizenissen weg?

Vesselin schreef:"denken", dankzij het geheugen.

Als het geheugen inderdaad bestaat uit tot stand gemaakte verbindingen, dan klopt dit zeker, want het denken verloopt via die verbindingen.
Daarom dat mensen de neiging hebben steeds volgens bepaalde platgetreden paden te gaan denken, in bestaande (en veelgebruikte) karresporen.
"Voorstellingsvermogen/fantasie" dat je aanhaalt. Dat op zich is al een wonder. Al eens over nagedacht wat de voorwaarden zijn eer een brein dat kan?
Metzinger geeft er een heel mooie uiteenzetting over, maar ik zou het eerste eens terug moeten nakijken alvorens het uit te leggen.

Vesselin schreef:"mijn gedachten dwalen nog al eens af, tijdens een concert - vooral bij muziek die ik heel veel gespeeld heb. En dat kan werkelijk over van alles gaan. Ineens realiseer ik me dan weer waar ik ben, en wat ik aan het doen ben. Om meestal tot de ontdekking te komen dat alles goed gaat!"

Dat ondervond ik vroeger regelmatig bij het typen (ik type blind met tien vingers). Als je vele bladzijden achtereen moet typen ondervond ik al snel dat dat het beste ging als je de te typen tekst niet laat doordringen. Je ogen volgen de woorden en je vingers typen. Onderwijl denk je aan heel andere zaken, zelfs zo dat je aan het eind van de pagina geen idee hebt van wat je nu getypt hebt. Het is zelfs zo dat dat bijna een voorwaarde is om foutloos en snel te typen. Telkens je geest zich komt bemoeien haper je of staan er fouten op je scherm.

socrates schreef:Waar moeten we het begrip"automatisme" plaatsen ten opzichte van het geheugen?

bluevelvet schreef:Beschikken dieren misschien ook over een geheugen, ze verstoppen voedsel en weten het na verloop van tijd terug te vinden.

bluevelvet schreef:(Ik neem een pilletje/dag en mijn geheugen verbetert )