In het naar huis rijden passeren we nog een mooi kerkje.
Daar het gesloten is, zetten we onze weg verder.
In Valbo stoppen we en gaan daar een hapje eten en winkels kijken in de galerij.
Het is zondag maar alle winkels zijn open, dat is daar de gewoonte.
s'Avonds is er nog vuurwerk ( zeker voor de belgen die daar zijn)
Maandagmorgen,
we ontbijten nog samen in het hotel
en nemen dan afscheid van onze 2 dochters, die terug naar Belgie vliegen.
We vertrekken voor een week en gaan een trip maken naar het Noorden en meer landinwaarts.
Samen met Tessa en Urban.
We zijn aangekomen op onze bestemming: het pension in Svartnäs.
We maken kennis met Tessa's werk collega Annika
en gaan direkt een toer maken met de quad.
Eerst rijden we op de weg, om dan het bos in te duiken.
Weggetjes omhoog en omlaag, met grote stenen die we moet ontwijken.
Eens we boven komen, houden we halt bij een uitkijktoren.
Natuurlijk klimmen we naar boven
waar we een schitterend uitzicht te zien krijgen
Bekske, kom gerust maar eens piepen af en toe.
Rustig aan zet ik er wat fotokes bij Michelly, jij leest heel graag, sorry dat ik er zo weinig bij vertel.
We krijgen zoveel te horen, teveel om hier neer te pennen.
Allee vooruit, we gaan eens verder,
ons Tessa wacht op de worstenbroodjes die zo heerlijk ruiken
Ik loop eens tot vanachter de blokhut en zie daar een ren staan.
Op mijn vraag aan gids Johan, of die ren voor de kippen is,
Zegt hij lachend "neeeeee dat is voor de honden."
Natuurlijk, dat had ik moeten weten
De blokhut is voor de jagers in de winter en zij hebben hun honden bij met hun sleden.
Het kleinste kamerke staat een eindje weg van de hut
Ondertussen zijn de broodjes klaar.
En lekker dat het smaakt, zo een gegrild worstenbroodje uit het vuistje
Annika verteld de geschiedenis van de blokhut.
Stillaan gaan we terug vertrekken, van deze rustige plaats.
Toch nog heel even deze reuze paddestoel even in beeld zetten.
Buiten schijnt er een heerlijk zonneke en we profiteren ervan om de omgeving te verkennen.
Svartnäs is niet zo groot, er staan maar elke huisjes en een kerkje.
Maar water is er altijd te vinden.
Eventjes blijf ik genieten van het zonneke,
terwijl Koen verder gaat kijken, rond het meer.
Vogeltjes komen in mijn buurt een bad nemen in het water.
Het pension van Annika is heel gezellig.
We zijn bij de laatste die er prive kunnen logeren.
In de toekomst wil Annika het penison alleen voor groepen openhouden.
Naast het pension ligt een mooi kerkje.
Met bijhorend kerkhof.
Het symbool van Zweden zijn de houten paardjes.
Overal vind je ze, meestal in het rood geschilderd.
We worden uitgenodigt voor het avondeten,
dat echt heel lekker is met een glasje wijn erbij.
Koen gaat toch niet meer rijden.
Deze vorm van staande klokken kom je overal tegen in Zweden.
In allerlei kleurtjes.
De avond word gevuld met een gezelschapsspel.
Natuurlijk ben ik weer de laatste, maar " meedoen is belangrijker dan winnen"
en er moet toch iemand de laatste zijn he
s'Morgens ontwaak ik en kijk buiten,
waar de nevel nog over het land ligt.
Even een woordje in het gastenboek schrijven,
voor we aan het ontbijt beginnen.
We nemen hartelijk afscheid van Annika
verlaten Svartnäs met dit laatste zicht.
Raaike ik vind dat je genoeg bij de foto's vertelt. En buiten graag lezen, kijk ik ook heel graag foto's, dus ik vind hier echt wel mijn gading!
Michelly
De sterren zijn niet bang vuurvliegjes te lijken
(Rabindranath Tagore.)
________________________________________
Magda, We zijn nog niet halverwege
Vandaag gaan we op bezoek bij Carl & Karin Larsson.
We zijn vertrokken van Svartnäs met volle zon en zo'n 8° gr.
Maar komen in een mistlaag terecht en het koelt wat af.
Eens we dan de stad Sundborn naderen komt het zonneke weer tevoorschijn.
Over het water ligt er nog een laagje nevel.
We komen aan het museum van Carl & Karin Larsson en gaan dat bezoeken.
In Zweden is die heel bekent.
De gids vroeg wat we van hen wisten, tot onze grote schande moesten we zeggen, dat we daar nog nooit van gehoord hadden.
Carl en Karin zijn een kunstenaaars koppel.
Eigenlijk kan je het best eens bij Google, zijn naam intikken en gaan kijken er is zoveel van die man geschreven.
In het bijbehorend winkeltje gaan we inkomtickets kopen en daar vertellen ze ons, dat er juist een rondleiding gestart was, dus we konden nog mee volgen.
Het winkeltje.
Het huis, waaraan steeds werd bijgebouwd.
Die venster was een groot, hoog atelier waar prachtige werken van hem stonden.
Spijtig genoeg mochten we binnen geen foto's nemen.
Spijtig dat je niet mocht fotograferen daarbinnen raaike.
Ik ben even gaan kijken via google, naar zijn werken...
zoals deze die ik erg mooi vind
Heel mooie reportage alweer raaike van mooie plaatsen
en gelukkige mensen.
Morgen ben ik hier weer om verder mee te volgen!!! slaapwel
zonneke
Michelly, Je kwam nog eens kijken terwijl ik bezig was met plaatjes zetten.
Het duurt lang voor elke foto hier binnen geraakt
en soms moet ik even van de PC weg, voor vanalles en nog wat
Rienke, toch is het prettiger als je weet over wat de foto's gaan he.
Zonneke, je hebt Carl Larsson zijn werken gevonden,
en zeker ook wat over de man zelf gelezen.
We verlaten nu het museum en vervolgen onze weg naar Rättvik.
Kom maar mee
We gaan een koffieke drinken in het nabijgelegen cafe
en daar zien we een houte paardje staan voor een mooie bloemenbewerking, typische Zweeds
We zijn terug op weg, maar deze brievenbussen zijn te mooi om zomaar aan voorbij te gaan.
Evenals dit grappig paardje in een voortuintje.
En wat vind je van dit sprookjesachtig huisje ?
Ondertussen is het 14° gr en een schitterend zonneke aan de blauwe lucht
Zo komen we meer landinwaarts aan in Rättvik aan het grote Silan meer.
Een grijs paardje verwelkomt ons voor het stadhuis.
Het stadhuis met een fijn torentje erop.
We wandelen in het stadje en zien de stadbeeldenmuziekantjes bij de fonteinen staan.
Zie je de wonderboom tussen de bloemen staan ?
Even het toeristenburo binnen om te horen wat er hier te zien is.
Alhoewel we het al gezien hebben, toen we de stad inreden,
namelijk ; de brug.......