Goed opgemerkt.cappa schreef:En werd de mens niet beschreven als gemaakt naar het beeld en gelijkenis van die god?
Daarmee verwijs je eigenlijk naar de Klassieke levenskunst: Mens, ken u Zelve!
Ik zou voorzichtig stellen dat de vraag 'de schepper god, wie is hij eigenlijk? idealiter daarmee hoort gepaard te gaan.
Iedereen vraagt zich op enig moment (min of meer) in zijn leven af: Wie ben ik? Ben ik het lichaam? Ben ik de geest? Wat gebeurt er met me als ik sterf? Wat is de aard van de wereld die we zien? Hoe begon deze wereld? En zal er een einde aan komen? Bestaat er een Schepper? En een Opperste Heer? Zijn er meerdere goden? Wat is onze relatie met anderen, met de wereld en met God of de goden? Wat is het doel van het leven?
De vraag naar het zelf is verbonden met het begrippenpaar Zijn - Worden. Vanaf de Oudheid verwonderen filosofen zich over begrippen als „identiteit‟ en „zelf‟: hoe kan iets wat continu verandert toch een onveranderlijke kern hebben?
“Wie bent u, wie kan ik zeggen die mij heeft gestuurd?” vroeg Mozes toen hij geroepen werd door de God van zijn voorouders om zijn volk uit Egypte te bevrijden. Het antwoord was (vrij vertaald) “Ik ben, die ik ben” (JHWH) en dat werd direct de heilige naam van Adonaj voor het jodendom. Mozes vroeg niet verder. Wij zouden misschien vragen: “Wie ben je dan?”
- De meeste mensen op onze aarde aanbidden een welbepaald 'Godsbeeld'. Door het feit dat de mens niet in zichzelf geloofde heeft hij zijn macht en kracht in godsbeelden buiten zichzelf geprojecteerd. Aan de hand van het godsbeeld dat we zien, kunnen we afleiden wàt deze mens of dit volk hoog in het vaandel houdt. De mens creëerde eigenlijk zijn goden naar zijn allerdiepste verlangens ( of naar zijn allerdiepste vrees ) : zo heeft de mens die liefde hoogacht en deze liefde ook 'verwacht' van andere... een god gecreëerd die liefde voorstelt. Zo heeft de mens die stoerheid en kracht, strijdlust en dapperheid bewondert een god in beeld hiervan gecreëerd ; hij verwacht ook steeds krachtmetingen en voelt zich maar goed in strijd.
Zo leeft in de mens die een god creëert die men moet vereren, loven en prijzen, het verlangen dat ook hij zou worden erkend en vereerd door anderen, net zoals hij zijn god benadert... maar in feite heeft hij nood aan zelf-erkening. Zo heeft de mens een onsterfelijke god gecreëerd omdat hijzelf eigenlijk wel onsterfelijk wil zijn.
Zovele volkeren er zijn, zovele goden bestaan er Daarom...
Als we de term 'god' gebruiken, om uit de wereldwijde spraakverwarring te komen, dan formuleren we dit best als 'LEVEN' of 'Levengevende Bron'..waaruit alles is ontsproten. Maar we hoeven niets of niemand 'boven' ons te plaatsen,of buiten ons te projecteren, want dan zet de mens zich vast in onmacht, en Leven stelt geen onmacht voor, dit is juist wat de Levensbron het allerminste bedoelt!