Om de gebruikelijke verwijten ("op de man spelen", "trollen" enz.) te voorkomen zal ik niet reageren op de stijl en de toon van uw reactie. Dat gespot en dat jennen is helemaal voor uw rekening en het oordeel daaromtrent laat ik over aan de forumgenoten.talisman schreef:Goeie raad van meneer De HEERE:
Lev.19: 1817 Wees niet haatdragend. Als je iemand iets te verwijten hebt, roep hem dan ter verantwoording en laad niet omwille van een ander schuld op je 18 door je te wreken of wrok te blijven koesteren. Heb je naaste lief als jezelf. Ik ben de HEER.
Vast geen familie van die andere meneer De HEERE :
Lev.24: 19-20 Wanneer iemand letsel toebrengt aan een ander, moet hem hetzelfde letsel worden toegebracht: een breuk voor een breuk, een oog voor een oog, een tand voor een tand. Wat hij de ander heeft aangedaan zal ook hem aangedaan worden.
Dit vergt uiteraard zeer veel bijbelstudie om hier een ' diepere betekenis ' voor te verzinnen.![]()
![]()
![]()
Mattheüs had het van Leviticus, die het op zijn beurt weer van meneer De HEERE had vernomen en het dan weer van ene zekere Socrates had afgeschreven.
Later is SABAM er nog tussenbeide moeten komen.![]()
Wat Leviticus 24:19-20 betreft, dit is een van de citaten die, doorheen de geschiedenis van het Christendom, met de regelmaat van een klok de Joden voor de voeten werd geworpen. Indien dit vers evenwel letterlijk ware toegepast, dan zou dit doorheen de eeuwen binnen de Joodse gemeenschap veelvuldig tot zeer wreedaardige wraakoefeningen hebben geleid. Welnu, dit is volstrekt niet zo. Het aantal uitgesproken en uitgevoerde fysieke straffen is zeer gering. Hoe komt dit? Omdat voor het Judaïsme, zowel vroeger (onder meer ook ten tijde van Jezus) als nu, de Orale Torah de doorslag geeft. Veel niet-Joden begrijpen dit niet en staan om de haverklap te zwaaien met verzen uit het O.T. (de Schriftelijke Torah) en pogen daarmee de Joden de mond te snoeren. Voor het Judaïsme is de Orale Torah enorm belangrijk, om de eenvoudige reden dat leven volgens de richtlijnen (de Mitzvoth) niet mogelijk is wanneer men zich slechts mag houden aan hetgeen in de Schriftelijke Torah staat. Ik heb in het verleden daaromtrent reeds voorbeelden aangehaald (bv. de notie "niet werken" op de Shabbat, de concreet uitgevoerde wijze van dieren slachten i.v.m. de kosher voorschriften, de concrete richtlijnen i.v.m. het huwelijk en echtscheiding enz. enz.). Die Orale Torah staat op zichzelf en is (in tegenstelling tot wat doorgaans door niet-Joden gedacht wordt) niet afgeleid uit de Schriftgelijke Torah. Tot de Joodse Torah-studie behoort onder meer een soort "matching" van de regels uit de Orale met die uit de Schriftelijke, en daarbij is de Orale Torah het uitgangspunt.
Welnu, om op Leviticus 24:19-20 terug te komen: de Joodse Sanhedrin is altijd uitermate voorzichtig geweest (meer dan één rechter, minimum twee getuigen, voorafgaandelijke waarschuwing t.a.v.de dader) en heeft steeds gepoogd de slachtoffers tegemoet te komen door een veroordeling o.v.v. een schadevergoeding. De concrete toepassing daarvan is gesteund op de Mishna en de Gemara (= de Orale Torah).
Talisman, wat ik hierboven geschreven heb is beschouwd vanuit een standpunt dat u volstrekt onbekend is. Ik maak mij geen illusies omtrent het soort reactie dat ik mag verwachten.