Tinneke, anders

[Robol]

Mooi uitgedrukt weer, maar het leven...



Een nieuw begin,
voor de merel,
voor de spin

Als je dan die open bekjes ziet
denk je
een nieuw begin voor de spin
de merel brengt de spin er in...
het einde van een nieuw begin !

Maar dat is het gegeven
van het leven
sommige dingen nemen al een eind
voor ze goed en wel begonnen zijn
en dat doet vaak zo'n pijn...

Robbe

[tinneke 58]

Gelukkig zijn

Het was een mooie winterdag
Even over de middag ben jij gekomen
Het meisje van m’n dromen
De tuin was bedekt met een sneeuwtapijt,
je zakte weg,
tot aan je enkels, zo dik
Het was koud en hagelwit

Maanden lang had ik naar je uit gekeken
De tijd ging tergend traag,
vooral de laatste weken
En eindelijk was je daar,
eindelijk was je klaar

Je was klein en fijn
Hulpeloos zoals je daar lag
Je had alles,
wat ik in m’n dromen zag
We zijn onafscheidelijk vanaf die dag
Ik was gelukkig als nooit tevoren
Die dag toen jij,
mijn dochter werd geboren



Tinneke

[11je]

Ontluikende vriendschap
in woorden geboren.
Prachtige gedichten
die mijn hart bekoren.
Het gevoel jullie
al jaren te kennen.
Geen seconde
aan jullie moeten wennen.
Hopend op het begin van
een waardevol contact.
Op de een of andere manier
hebben jullie een stukje van
mijn hart gepakt.

Bedankt!!! 11je

[tinneke 58]

Klein meisje

Blonde haartjes, paardenstaartje
Kort wit rokje,
een bloesje fijn geweven
Bleke huid en zomersproetjes
Blauwe slippers aan je voetjes
Klein meisje,
ik dacht een jaar of zeven

Dans en huppel kleine meid
Hinkel in het hinkelbed
Mooi door jou met het groene krijt,
op de stenen gezet
Zingend onderwijl een vrolijk wijsje
Met in je linkerhand,
een aardbeienijsje

Hinkel meisje, aardig kind
Altijd lief en blij gezind
Onbezorgd en spelenderwijs,
rennend door je jonge leven
En gisteren dacht ik even,
niet zonder enige spijt
Waar in godsnaam,
is mijn kindertijd gebleven…



Tinneke

[tinneke 58]

Een leven


Scherven verspreid,
her en der
Vlijmscherp door je hoofd,
door je hart
Met snijdende pijn,
heb je bijeen geraapt
De spiegel van je verleden
Niet zonder enig gevaar
Beetje bij beetje,
laten passen in elkaar
Zo lang,
heb je scherven verzaakt…

Als puzzelstukken passen in elkaar
Als wonden zijn genezen
Als onrust weer rust
duiveltjes uit je hoofd zijn verdreven
Littekens echter,
zijn gebleven
Ondanks alles ,leef je
toch je leven…



Tinneke

[tinneke 58]

Spinsels

Ik duizel door het spinsel
In mijn hoofd gevangen
Zoute tranen,
beparelen mijn wangen

Door de sobere duisternis verblind
Mijn netvlies
dat geen beeld meer vindt

Ik hoor geen troostend woord
Aan iemands tong ontsprongen
Waar zijn de lentevogels aan mijn raam,
die melodieën zongen?

Maar… loop ik in de nieuwe zon
schroeiend op mijn tere huid
Omarm ik weer het leven

Ik dompel me in de nieuwe dag
Glimlach even naar de zon
en laat de schimmen lopen
Ik wil,
ik wil weer hopen…



Tinneke

[tinneke 58]

Voor elkeen

Voor elke gestorvene
Waar ook geborgen
Is ergens op aarde
Nieuw leven ontsproten
De cirkel is gesloten

Iedere donkere nacht
Heeft een dag
Elke traan gelaten,
waarvoor ze ook wezen mocht
Is opgedroogd
Heeft de weg gebaand
Naar nieuw geluk,
zo lang gezocht

Vriendschap, liefde
Verdriet en haat
Lachen en wenen
Geven en nemen
Neem,
waarvoor je openstaat



Tinneke

[tinneke 58]

Rusteloos


s’Nachts woelend in je bed
Wekker op half zes gezet
Draaien en keren
Weer m’n zorgen meegenomen
Zou dat echt toch moeten afleren
Mezelf toelaten,
tot rust te komen

Ik voel,
de warmte van je lichaam stralen
Je borst gaat op en neer,
het ritme van je ademhalen
Verdronken in je dromen
Vredig in de nacht
Zal ik dichterbij je komen?

Door het schaarse licht van de maan
Zie ik de vormen van je lichaam
Raak je met m’n vingertoppen zachtjes aan
Op zoek naar de plaats,
waar ik even wil rusten
Leg ik voorzichtig,
m’n vingers op je warme lippen
Die me net nog teder kusten

Ik vlij me dichterbij
Laat me leiden op jouw ritme
M’n hoofd rustend op je borst,
gaat langzaam mee op en neer
De stilte,
het kloppen van jouw hart,
maakt me rustig,
maakt m’n hoofd leeg en vrij
Ik doezel weg en de rust keert weer
Die glimlach op jouw lippen,
is voor mij…



Tinneke

[tinneke 58]

Vergane glorie

Wrakstukken,
restanten van hout
Afgebleekt bruin
Zwalpend,
tussen zeewier en schuim

Heen en weer
Met de branding mee
Vergane glorie
Het schip van weleer

Uit mekaar geslagen
Onvoorspelbare zee
Door geen mens verslagen
Eens een mooi geheel
Pijn is hard om dragen

Gebroken als ze daar ligt
Eens de muze,
van menig gedicht

Losse letters
Geen woorden te rijmen
Zinloos,
vergane glorie te lijmen…



Tinneke

[tinneke 58]

Blijf bij mij


Ver hiervandaan
En toch zo dichtbij
Je hebt de rust gevonden
Je hebt inzicht gekregen
Je hebt gevochten,
samen met mij

Ver hiervandaan
En toch zo dichtbij
Je was nog ergens
In m’n hoofd
In m’n hart
Diep in mij

Ver hiervandaan
En toch zo dichtbij
Wat ik voel,
voel jij,
voelen wij

Met de toekomst in handen
Met de verworven rust
Waar we zo naar verlangden
Met de zekerheid die we hebben
De grenzen die we verlegden

Blijf jij,
ver hiervandaan
Maar toch
Blijf toch maar,
dicht bij mij…




Tinneke x

[tinneke 58]

De reiziger

Een reiziger is voorbij gekomen
Met een koffer vol idealen,
vol dromen
Een stille jongen
Hij kwam langs gelopen
En heeft gekozen,
hier even te verpozen

Koffer met inhoud laat hij hier
Zijn passie is:
zijn pen gevuld met diepblauwe inkt
Zijn vellen wit papier

En s’morgens,
na de stilte van de nacht
Zie ik,
wat het krassen van zijn pen
op het blanke vel heeft gebracht

Hopelijk stopt hij met reizen
Ik zou hem dankbaar zijn,
om de meesterwerkjes die bij me blijven
Ik zou hem daarvoor,
in de hemel prijzen.



Tinneke

[Robol]

Is er nog plaats voor een vermoeide reiziger
die even wil verpozen ?



Ik zou hem daarvoor,
in de hemel prijzen.

De voyager, die tussen de sterren reist
op zoek naar leven ? Saturnus heeft hij
reeds achter zich gelaten...

Eeuwig zal hij dwalen door het heelal...

[tinneke 58]

Voor mijn zoon


Loslaten…

Mijn mooie baby
Mijn kindje
Met alles erop en eraan
Het begin van een nieuw bestaan
Nét geboren,
ik werd met geluk overspoeld
Niets op aarde,
kon mijn geluk verstoren

Kindje van vijf
Wat gaat het toch snel
Je laat je alles leren
Kleuterklasjes heb je gehad
Bijna tijd voor de grote stap
Een nieuw hoofdstuk in je jonge leven

Kindje van tien
Onbezorgd spelen
Genieten van warmte en geborgenheid
In de grote wereld is zoveel te zien

Kindje van vijftien
Hoor ik daar iets aan je stem ?
Hoor ik daar iets schor in je keel ?
De baard misschien…
Je denkt alles te weten,
of toch veel
Er gaat iets verloren van spontaniteit
Ze noemen dat,
ik geloof, de puberteit

Kind van drieëntwintig
Je diploma op zak
Dat je glansrijk behaalde
Je hebt de job van je leven
Waarover je zo dikwijls sprak

Zo ga je stilaan je weg
Samen met je meisje
En geloof me jongen als ik je zeg
Ik ben met haar ontzettend blij
Ik kreeg met haar,
een pracht van een dochter bij

En toch,
heel diep binnenin voel ik verdriet
Omdat ik je los moet laten
Omdat ik je moet laten gaan
En eigenlijk,
wil ik dat helemaal niet
Weet jongen,
hoe oud je ook bent
Je blijft mijn kind
Tot het einde van mijn bestaan



Tinneke

[Robol]

Kind van drieëntwintig
Je diploma op zak
Dat je glansrijk behaalde
Je hebt de job van je leven
Waarover je zo dikwijls sprak

Dan zijn ze klein
dan zijn ze groot
je denkt
"dat hij maar geen voetballer wordt
ze schoppen hem misschien half dood"

Het leven glijdt voort
wij glijden mee...

En je gedicht, weer aansprekend mooi !



Voor je zoon:
proficiat met je diploma
veel geluk met je toekomst !

Robbe

[tinneke 58]

Mijn regenboog

Onverwacht kwam je in mijn leven
Veroverde een plaats in m’n hart
Sombere kleuren heb je verdreven
Ik was zo verward
Maar je gebruikte pastelkleuren zo zacht
Je bent in m’n hart gebleven

Naast jou ben ik gegroeid
Na een leven van onzeker zijn en bang
Werd ik stap voor stap groot
Je omringde me met zoveel warmte
Met de warmte van rood

In gedachten verzonken
Denkend aan je ogen
Die naar me lonkten,
toen we samen zaten aan de waterlijn
starend naar de ondergaande zon
Maar je opent je ogen en weet,
dat het anders zal zijn
Dan weer verlang je,
naar die warme gloed
Naar het zacht oranje

We droomden van een leven samen
Van een huisje met veel licht
Alles netjes ingericht
Waar geen plaats is voor tranen
Met een sprookjestuin,
voorjaarsbloemen, zoveel,
overheersend geel


Op een ochtend ben je gekomen
Net als in m’n dromen
Ik had me ingebeeld, duizend keer,
misschien wel meer
Die eerste zoen
Je kwam aangereden, je auto,
ik dacht groen

Een zalige dag
Voor mij en voor jou
We waren gelukkig
Zon aan een stralende hemel
Mooi egaal blauw

Ik kneep in m’n arm
Het kon toch niet zijn
Was het een droom?
Was het niet echt zo ?
In mijn hart werd het donker
Hemelsblauw werd indigo

Samen hebben we een weg gekozen
We zijn gelukkig,
al loopt het niet altijd over rozen
Het is niet altijd dolle pret
Soms wordt het rood van passie gemengd
Dan wordt het violet

Mijn kleurenpalet
Je hebt me zoveel gegeven
Je hebt me geleerd,
te leven
Je ontroert me,
maakt me blij
Ook al ben je er niet
Je bent bij mij…
Je schat mijn waarde in,
ik de jouwe,
zo hoog
Je bent mijn hoop,
mijn regenboog



Tinneke