Bosrankje's Laar

Bosrankje,
ik kan niet anders zeggen dan dat ik diep ontroerd
was bij het lezen van je gedicht.

Zes jaar geleden had ik bijna hetzelfde kunnen schrijven,
toen we vaststelden dat moeder zo veel vergat en zo verward kon zijn.

Ik weet het Bosrankje , het is het begin van een eindeloze lijdensweg.
De herinnering doet nog zoveel pijn en daarom weet ik hoeveel,
onzeglijk veel pijn en verdriet jij nu hebt!!

Ik voel het, ik hoor het, ik lees het:
je verdriet , je onmacht, je opstandigheid...
Dat kan toch niet! dit mag toch niet!
Onaanvaardbaar!!!

Wees jij nu voor haar , haar lieve mama...
Eens wordt zij weer voor jou die sterke ,
flinke vrouw die je moeder was!!!
Wordt zij weer je Moeder!
Zo zal zij altijd blijven in jou herinnering!

Moed , sterkte Bosrankje en weet wij zijn er voor jou.
Ween, schrijf en schrei...je mag het allemaal op dit forum!

lieve omhelzing,
johana-maria

Bosrankje,

mag ik ook delen
in die gevoelens van pijn
en van onmacht,

mag ik ook delen
in de herinneringen
aan die liefdevolle tijd
toen jullie er waren voor elkaar,

je pa, je ma, jijzelf
een gelukkig gezin,
mensen die zoveel
voor elkaar betekenden
en nog betekenen.

Wat ik van mijn lieve moeder
leren mocht is,
elke dag een beetje meer loslaten,
en toch gelukkig blijven.
Ook het verlangen naar haar lieve echtgenoot
mijn goede vader, was heel groot.

Als ze omringd blijven,
door goede zorgen en
vooral door liefhebbende kinderen en familie,
valt het afscheid minder zwaar.

Maar ook ik, ook wij
moesten leren, elke dag
een beetje los te laten...

Met veel vriendschap en een dikke zoen
voor jullie beiden,
ria

Bosrankje,
het is zo fijn "dochter" te zijn,
kind van je moeder,
mama is er...altijd...
maar plots merken we
dat is een illusie!
Ooit was ze een mooie jonge vrouw
waar onze vader verliefd op werd
Het mooiste bewijs van hun liefde
zijn "wij" hun kind.
Mama en papa...
zijn de beste,
beschermen ons,
voeden ons,
leren ons wat goed en kwaad is,
houden van ons, zoals we zijn.
Het valt hun zwaar,
het kind dat plots volwassen is
en een eigen leven gaat beginnen,
los te laten...maar ze doen het!
En dan krijgt hun "baby"
een kindje...en weer voelen ze het geluk van "ouderschap"
Wat een geschenk..."grootouders" te zijn.
De tijd gaat snel...en merken het nauwelijks
dat ook de tijd van mama en papa
niet stil staat.
En plots blijft mama alleen achter...
ze houdt haar sterk en wij zijn zo fier op haar.
En dan...waar is de tijd toch gebleven...
de mooie en sterke vrouw van toen
is moe, heel moe...
is triest, heel triest...
haar geheugen laat haar in de steek...
maar ze weet wat ze wilt...
rust en terug samen zijn
met de geliefde man die ze al jaren mist.
De tijd die nog blijft...
hoeft voor haar niet meer,
maar is een geschenk...
een geschenk aan jou,
want niemand die beter weet
hoe moeilijk het is...
los te laten!

Lief Bosrankje,
op jouw gedicht moest ik gewoon reageren.
Ons mama is deze week pas 72 geworden...
maar na haar scheiding van m'n vader
(na 25 jaar)...bleef er nog heel weinig levensvreugde over.
Het was/is altijd een belasting voor me geweest,
ons mama zelden gelukkig te zien.
Er is ondertussen heel veel gebeurd...
en heb zo al vroeg geleerd afstand te nemen...
maar bljft altijd je "mama"
Ik kan het me goed voorstellen...
hoe jij je nu voelt...ook met Ria had ik ooit een gesprek...
over het afscheid nemen van haar geliefde moeder,
zo kon ik haar geschreven gedicht met veel meer gevoel
en begrip voordragen.
Ik wens je heel veel sterkte Bosrankje...
en blijf schrijven...
het helpt...echt waar!
En blijf jezelf...dat is echt meer dan genoeg!

Liefs xxx *BiBi*

Bosrankje schreef:

Lieve Ria,

je mag zeker delen in mijn gevoelens van pijn en onmacht,

ik weet dat je het echt bedoelt en dank je voor je steun en

je medeleven !

Ik probeer elke dag een beetje los te laten......

Maar, weet je, ik heb altijd met mijn moeder geleefd, een en

zestig jaar ! Het is of de navelstreng nog onzichtbaar bestaat........

Ook een dikke vriendelijke zoen voor jou en nogmals bedankt

Liefs van Bosrankje

Bosrankje, ik begrijp je heel goed. De laatste 11 jaar van haar leven woonde mijn moeder bij ons, na het overlijden van mijn vader.
In die jaren is de band tussen ons ook veel sterker geworden.
Eerst was ik haar kind, later was zij diegene die mijn liefdevolle zorg en inzet nodig had.
Wat betekent dit dan niet als je 61 jaar zo intens samen hebt geleefd.
Ik wens je veel sterkte in dit moelijke proces, maar trek je op aan al het mooie dat je met elkaar hebt mogen beleven.
Veel liefs van ria en een zoen voor je mama

Lieve Bosrankje,

een beetje beschaamd kom ik je hier bekennen
dat ik hier kwam meelezen,
zonder dat het voor mij bestemd was....
Niet erg discreet, vergeef me .

Wat je schrijft van die "navelstreng" is volgens mij waar Bosrankje en
ik vraag me zelfs af of die zelfs na de dood wordt doorgeknipt...
of wel? ik weet het niet....

Maar ik besef wel goed wat je nu meemaakt aan lijden en verdriet, Bosrankje....
Daarom , weet
dat ik je niet vergeet!
johana-maria