radeloze moeder

iedereen

ben terug van weggeweest. Heb problemen gehad met de pc, is ver in orde nu, zoek juist nog een goede spyware.

Ik ben zondag op bezoek geweest bij mijn jongste zoon en heb een heel goed gesprek met hem gehad. Hij begrijpt heel goed en ziet in dat hij verkeerd bezig was en dat het zo niet verder kon. Hij zit vol goede voornemens naar de toekomst toe en wil van zijn leven nog iets maken. Ik hoop dat hij die voornemens ook kan waarmaken. Hoop doet leven zeggen ze hé.

Met de oudste zoon is het de laatste week ook iets beter maar telkens keer als hij bij zijn vriendin gaat heb ik de vrees dat hij terug gaat gebruiken. Zijzelf is ook al naar een afkickcentrum geweest en is serieus afgebouwd met methadone maar heeft ook geen karakter om vol te houden. Het is een meisje die in financiele problemen zit, door eigen toedoen. Heeft een gat in haar hand (haar eigen woorden) en wat doet ze dan als ze teveel schulden heeft ? Naar drugs grijpen. Maar daarmee zijn de problemen nog niet opgelost hé. En dat werkt ze dan op mijn zoon uit en die komt dan op van de zenuwen naar huis en wie zit er dan mee...
Ik heb met haar ook al meer dan 1 keer een gesprek gehad maar het helpt niets. Ik hoop dat er vlug iets veranderd want dat is soms niet leefbaar.

De meeste mensen zeggen dat ik ook eens aan mijn eigen moet gaan denken. En nu zeker nu ik een nieuwe relatie heb , dat die er niet door aan ten onder gaat

Kittyken

Toch al mooi dat het met de jongste zoon beter gaat en dat hij beseft dat hij moet verranderen
Kunnen uw oudste zoon en zijn vriendin niet ergens terecht om het financiele probleem te helpen oplossen
Als dat probleem zou opgelost geraken zou de rest mischien makkelijker gaan



Veel geluk met uw nieuwe relatie

hallo,
ach Mieke dat meisje kan gewoon niet met geld omgaan , het is al 5 jaar zo, dus van voor ze mijn zoon kent (kennen elkaar 2 jaar) Het is nu al zo ver dat ze op een kamertje van het OCMW zit. En met haar praten heeft ook geen zin , heb dat al geprobeerd. Mijn zoon die jonger is dan haar heeft wel werk via interim maar dat zijn altijd tijdelijke opdrachten en ik vind dat ze niet kan verwachten van mijn zoon dat hij moet mee helpen betalen van schulden die zij gemaakt heeft. En als het haar teveel wordt grijpt ze naar ...... Dus zolang dat zij niets aan haar probleem doet zal dat zo blijven. En mijn zoon is zo verliefd dat hij er met open ogen in loopt, in zijn ongeluk. Volgens mijn gevoel toch, maar ja wat kan ik doen ? Niets. Hopelijk gaan zijn ogen op tijd open .

verwijderd door tjolder zelf sorry voor de overlast geweest

beste tjolder,
hoe oud waren uw kinderen toen de problemen begonnen , en hoe oud waren ze toen ze er vanaf geraakt zijn?
Ik heb nog wel wat mensen waar ik kan mee praten over de situatie, mijn ouders , vriend , 1 vriendin en dan de mensen van de Spiegel (ambulante dienstverlening) en dan de mensen van de oudergroep (waar ik ten einde raad terecht ben gekomen). Die mensen proberen mij zoveel mogelijk te steunen maar kunnen de pijn die ik voel niet wegnemen he.
Doordat de situatie niet meer leefbaar is hadden ze mij aangeraden concrete afspraken te maken met mijn zoon, geen gebruik meer in huis ( wat hij wel deed toen ik weg werken was) niet meer in min geraken (zijn verdiende geld ging er steeds vlug door) en zijn kamer op orde houden, en dat hij dan thuis kon blijven , zoniet moet hij maar alleen gaan wonen. Hij beloofde van dat te doen maar het is terug niets geworden en heeft zijn werk ook verspeeld door domweg op het toilet een sigaret te gaan roken. Ik heb hem dus donderdag op de hoogte gebracht dat hij zich niet aan de regels houd , dat hij nu maar kan op zoek gaan naar iets voor zijn eigen. Toen ik hem dat vertelde heb ik mij heel sterk gehouden maar toen hij vertrok(naar een vriend) ben ik in wenen uitgebarsten. Ik weet dat er iets moet gebeuren maar weet ook niet of dit de juiste oplossing is?????
Ze zeggen dat op deze manier zijn ogen misschien zullen open gaan, maar ik weet het niet goed.

verwijderd door tjolder zelf sorry voor de overlast geweest

hallo tjolder,

ik ben heel blij voor u dat jouw kinderen het gehaald hebben ik hoop ook op een wonder.
Het probleem is dat de oudste niet meer wil opgenomen worden en dat is de reden waarom ik hem gezegd heb om alleen te gaan wonen, ik kan het niet meer aan om hem zijn leven te zien vergooien, mijn gezondheid begint er ook onder te lijden. Het is inderdaad die onmacht dat mij zo verdrietig maakt. Ik begrijp het niet, hij zegt zelf dat het zo niet verder kan, maar hij doed er niks aan, en dat maakt mij zo kwaad. Dus een opname wil hij niet, alleen wonen ziet hij ook niet zitten, en hier blijven wonen kan ik niet meer aan. Dus begrijp jij misschien dat ik met enorme kopzorgen zit , WAT TE DOEN?????????

verwijderd door tjolder zelf sorry voor de overlast geweest

hallo,

ik ben terug, heb een paar zware en zeer emotionele dagen achter de rug. Er is een gezamelijk gesprek geweest in het begeleidingscentrum en daar zijn dus duidelijke afspraken gemaakt en die zijn , dat mijn zoon alleen moet gaan wonen en zijn domicile moet veranderen. In den beginne was hij boos en zei dat ik hem lang niet meer ging horen en zien, naderhand was hij wat gekalmeerd en deed dan een poging om toch nog te mogen blijven , als ik een opname doe mag ik dan blijven? Ik heb hem gezegd als hij dat wil doen dat ik hem zal steunen maar dat het aan de zaak niks veranderd. Het is niet dat ik hem niet meer WIL helpen maar ik KAN niet meer , ik ben ook maar een mens. Heb hem ook gezegd dat het geen straf is maar dat hij er sterker zal uitkomen en meer verantwoordelijksheidzin zal krijgen. Ikzelf heb het met momenten héél moeilijk omdat ik nog teveel compasie heb en teveel denk van zal hij het wel redden. Ik moet zeggen dat ik wel veel steun krijg van bepaalde mensen , en dat doed goed. Het is inderdaad zoals u zegt , er zijn veel mensen die met dezelfde problemen zitten maar die er niet durven over praten en dat vind ik spijtig. Het heeft bij mij ook veel tijd gekost vooraleer ik de stap gezet heb erover te schrijven hier op het forum , maar moet zeggen dat het op lucht als je reactie krijgt en je uw hart eens kunt luchten tegen iemand die in dezelfde situatie zit en die het begrijpt.
Mijn zoon moest hem vandaag gaan aanbieden op een werk en mag maandag starten, ik hoop dat hij het deze keer volhoud want hij zal zijn centen meer dan nodig hebben.
Hoop doet leven

Kittyken, ik heb net je verhaal verder gelezen,het moet moeilijk zijn om zo'n beslissing te nemen.Ik heb geen reden tot spreken,,want ik heb gelukkiglijk geen last gehad van mijn kinderen wat drugs betreft.Maar ik vind je erg moedig wat je gedaan hebt en doet.Ik hoop dat velen die in zo'n situatie zitten er lessen kunnen uit trekken.Sjolder,mijn hoedje af,je bent een pracht van een mens dat je zo je tanden daarin zet.Uit uw ervaring zal kittyken en velen er enorm veel aan hebben.Sjolder voor u ben ik blij dat de nachtmerrie voor u voorbij is.Kittyken,heel veel sterkte en zoals sjolder zegt,jij moet ook nog leven,je krijgt er ook maar één.

Bedankt voor de troostende woorden en steun

Er is nu een week verstreken en mijn zoon is gans de week bij zijn vriendin gaan slapen (met gevolg bijna iedere dag gebruikt), hij mijd ons zoveel mogelijk en heeft nog naar niets uitgekeken. Ik heb hem gezegd als hij na 2 weken nog niks gezocht heeft ik de stap doe via een deurwaarder, want hij denkt misschien dat ik terug zal bijdraaien , maar het is genoeg geweest nu. Het is niet alleen cannabis maar ook heroine dat hij gebruikt en al het geld dat hij verdiend (als hij werk heeft) of zijn stempelgeld gaat er naar toe , hij staat constant in min. Ik maak mij enorme zorgen maar heb het niet in de hand, ik moet mij niet moeien zegt hij. Dus daar sta je dan als moeder. Het doed pijn die onmacht en hem zo zien achteruit gaan. Morgen mag hij terug gaan werken , ben eens benieuwd of hij het nu zal uithouden. Afwachten dus.
We zijn zojuist bij de jongste zoon op bezoek geweest en daar was het toch goed. Hij mag zaterdag namiddag eens naar huis komen maar is er wel zenuwachtig voor. En hij wil zijn broer niet zien omdat hij al 2 weken niks meer van hem laten horen heeft , dus hij voelt hem in de kou laten staan ,hij is ontgoocheld. Hij had hem beloofd om hem ook te gaan bezoeken en deed dat niet.
Ik hoop dat hij sterk genoeg is om NEEN te zeggen tegen die drugs.
Ik hoop ook dat er eens verandering komt in ons leven , dat er hier nog eens kan gelachen worden , kan geleefd worden.
Ik voel mij zo verdrietig.

Ik heb hier je vraag en antwoorden gelezen.
Soms weet je niet wat zeggen of wat men kan zeggen.
Maar weet dat ik in gedachten ook bij je ben en niets anders weet te zeggen
dat ik voor jullie allen bidden zal en samen met jou hopen dat alles in orde
komt.Hoop doet leven.
Hopelijk brengen deze enkele zinnen je toch een beetje troost in je radeloze moederleed.Jenny

Kittyken, ik ben hiet geregeld komen lezen maar wist niet wat te zeggen

Ik vind het zo erg dat we u niet kunnen helpen of troosten
Je weet dat je hier altijd terechtkunt voor een babbel en om even uw gedachten te verzetten

Ik wens u veel sterkte, laat u niet kleinkrijgen hoor