Tinneke, anders

[tinneke 58]

Voor je gaat

Droom mij,
in de donkere nacht
Met je ogen dicht

Droom mij,
met je ogen open
Bij het eerste daglicht

Droom mij,
op witte naakte stranden
Draag mij,
naar het water,
op jouw sterke handen

Droom mij,
ver hier vandaan
Droom mij,
droom van mij hier
Droom mij,
als de woorden geschreven staan
op het blanke papier

Droom mij,
zoals ik ben
Ik droom,
zoals ik jou ken

Droom mij,
zonder wat dan ook te bederven
Laat ons dromen,
tot we sterven



Tinneke

[tinneke 58]

Over vergeven

Zou ik,

de sporen wissen
waarvan ik dacht
me nooit te zullen vergissen?

Zou ik,

je bord tooien
met rozenblaadjes
aan de rand te strooien?

Zou ik,

de doos sluiten
zodat niemand het verdriet ziet
langs buiten?

Zou ik,

mijn hand reiken
over m’n hart wrijven
de plooien glad strijken ?

Zou ik,

het verleden begraven
en vergeten
dat we eens één waren?

Ik zal,

trachten te starten
met nieuwe hoop
met nieuwe gedachten…



Tinneke

[tinneke 58]

Ik moet je iets bekennen


Ik moet je iets bekennen
Dat van dat verwennen,
was niet direct mijn idee
Het kwam eigenlijk van ons twee

We hebben samen nagedacht
Over wat ons zover had gebracht
En zijn tot de conclusie gekomen
Dat van gelijke dromen
Een dialoog ontstaat zonder woorden
Een melodie zonder akkoorden
Een gps zonder satteliet
Een toekomst zonder verdriet

Dromen is ons doel geworden
Vooral niet wakker worden
Afstand doen van zorgen
Blijven hopen op morgen

We zullen onze dromen netjes verdelen
En nooit meer achterom zien,
naar het verleden…



Tinneke

[tinneke 58]

Als jij weg bent

Meegedragen boven de wolken

Wiegend,
door zilveren vleugels

Vrij,
als een vogel in de wind

Speels,
als een paard zonder teugels

Opgewonden,
als een kind

Verlangend,
naar warmere oorden

Verlost,
van zorgen over morgen

Onbeperkt,
vluchten in je dromen

Als jij weg bent

Voor zoveel dagen en één nacht
Zal ik zorgen voor het huis in ons hart

Als jij weg bent

Leef je verder in mijn verzen
Want mijn liefde voor jou,
kent geen grenzen



Tinneke

[tinneke 58]

Zolang

Zolang,
ik zonder vragen mag nemen,
mag geven
Zolang wil ik,
deel uitmaken van jouw leven

Zolang,
jij met mij wil delen
Je vreugde
Je verdriet
Je pijn
Zolang wil ik,
jouw rots in de branding zijn

Zolang,
jij mij nodig hebt
Waarvoor dat ook mag wezen,
hoef je voor een afscheid niet te vrezen

Zolang,
wil ik de schaduw
van het maanlicht zijn
Het staat al zolang
in de sterren geschreven



Tinneke

[tinneke 58]

Wat jij bent

Als ik s’morgens op de nieuwe dag
van de eerste tas koffie genieten mag
M’n ogen moeten nog even wennen
aan het ochtendlicht
Ben jij verder dan ooit
En toch,
kan ik je proeven
Met m’n ogen dicht

In mijn hart heb ik opgetekend
Wat jij voor mij betekent

Jij bent mijn pincet,
bij het verwijderen van een splinter
Mijn dekbed,
mijn warme jas,
tijdens de lange koude winter
Je bent mijn dessert,
na een slecht verteerde maaltijd
Je bent m’n hart en ziel
Je bent gewoon een deel van mij
Dus blijf,
blijf, blijf,
voor altijd…



Tinneke

[tinneke 58]

De smaak van de liefde

Gisteren,
vandaag, morgen
Veilig opgeborgen
Kris kras door elkaar
Vastgeketend in mijn hoofd
Gedachten,
niet weg te denken
Ze blijven daar

Wanordelijke zinnen
Een samenraapsel
Van vriendschap,
van liefde,
van beminnen

Als ze ooit geordend zijn
Als ze ooit netjes samen blijven
Als ik vrij ben van hartenpijn
Als ik op een dag zal “zijn”

Dan zal ik er,
zonder ze aan te raken
Op papier,
een gedicht van maken
Zo kan ik later, wanneer ik lees
Proeven hoe liefde moet smaken



Tinneke

[tinneke 58]

Verdronken

De beker was tot aan de rand gevuld
Om zuinig mee om te springen
Maar jij had geen geduld,
je kon je nooit bedwingen

Voor het leven,
was hij bedoeld
maar gulzig,
heb je hem leeggedronken
Roekeloos, zomaar,
zonder proeven,
doorgespoeld

Het laatste wat me nu nog rest
Is de vage afdruk van jouw mond
Té vlug mijn liefste,
heb jij je dorst gelest
Ik streel je lippen langs de beker,
aan de rand
Zachtjes, voelend
met mijn linkerhand

Ik heb me geschonken
Maar,
té haastig heb je gedronken
Je bent,
in m'n liefde verdronken



Tinneke

[Robol]

Verdronken...

zoals de vlinder met zijn vleugels van papier...

De vlinders zijn gevlucht voor de nakende winter
Wij vluchten in de poëzie
maar gelukkig verrijzen we op tijd en stond
uit ons cocon
Al is er geen zon
om onze vleugels te drogen

Poëten verwarmen zich aan mekaar...

Blij dat ik hier even mocht verpozen
en die warmte voelen...

Robbe

[tinneke 58]

Wat ik verlang

Als ik tranen zie in je ogen
Als ze dwarrelen als parels,
over je wang
Mag ik dan,
zonder ze aan te raken
jouw tranen drogen ?

Dat is wat ik verlang

Als ik twijfel hoor in je stem
Als je de passie dreigt te blussen
Want liefde maakt jou bang
Mag ik dan héél teder
je angsten wegkussen ?

Dat is wat ik verlang

Als ik niet langer kan voelen
Dat mijn naam in jouw hart
Met geen duizend liter bloed
is weg te spoelen
Als ik niet langer
mag houden van…
Een droom of langer dan lang
Zeg het me dan liefste

Dat is wat ik verlang



Tinneke

[Robol]

Op een kille herfstochtend
geproefd van een heerlijk gedicht

Robbe

[tinneke 58]

Tranendoosje

Ik heb een doosje gemaakt
Héél speciaal,
om van tijd tot tijd
iets in te stoppen
We kennen het allemaal

Ik stop er mijn traantjes in
Diegene die ik al heb
En die,
die ik nog ga maken
Tranen die me ontroeren
Traantjes die me diep raken

Ik heb traantjes van geluk
Het zijn er niet zoveel
Ze zijn mooi egaal
Ik koester ze,
stuk voor stuk

Er zitten ook traantjes van verdriet
Maar die raak ik niet graag aan
Die hebben me pijn gedaan
Die zie ik liever niet

Ik heb er ook van ontroering
Als ik me eenzaam voel
bekijk ik ze héél even
Dan denk ik aan mijn kinderen
Aan het schenken van leven

Het tranendoosje is mijn geheim
Ik vertel het aan geen mens
Ook niet aan de dieren of de bomen
Men mag het met geen vinger raken,
geen één
Of zelfs niet van dromen

De tranendoos is van mij,
van mij alleen



Tinneke

[tinneke 58]

De eeuwige zoektocht

Is dat het leven
Is het dat,
waarvoor je bent gebleven
Dat briesje,
dat je voelt
Je wordt het amper gewaar
Enkel door het opspelen,
héél even van je haar

Is het dat
Je leven
Eén enkele ademtocht
Een diepe zucht,
in de vroege ochtend
na de dromen
waarvoor je vlucht
Je vond nooit wat je zocht

Was het dat
Het rennen door je leven
Het vluchten van je verleden
Bitterheid te proeven
Om daarna,
met zoete witte wijn
door te spoelen

Is het niet
Het leven dat ik verkies
Te mogen dromen
Lief te hebben
Te voelen en te denken
Liefde te krijgen
Liefde te schenken
Zonder dat ik mezelf verlies…



Tinneke

[Robol]

Tranen...om met Jure verder te gaan
kunnen enkel in mensenogen ontstaan
zeg maar dat ik het heb gezegd
krokodillentranen zijn niet echt...

Gelukkig kunnen we ook streven
naar de vrede en vergeven
zodat de tranen kunnen drogen
die daar blinken in je ogen...

Om nu op je gedicht te komen,
Tinneke, mensen kunnen dromen
ontvluchten van de werkelijkheid?
Nooit wil ik mijn dromen kwijt...

Ik schreef al zeven pennen stuk
over verdriet, over geluk...


Robbe

[tinneke 58]

De liefde zingen

Ik schrijf muzieknoten op je buik
Voel de trillingen
van donshaartjes op je huid
Mijn tekst zal ik schrijven in je hart
Om met liefde,
teder te omkaderen
Zinnen schrijven,
in de kleur van herfstbladeren

Zacht zing ik mijn lied
Ik laat het bij je achter,
in je gedachten
Dan kan je,
ver van mij,
ons lied zingen
Pijn verzachten

Ons lied
Geschreven,
tijdens het beminnen

De liefde zingen
Voor jou, voor ons,
van mij
Ik zal het horen
Ik zal het voelen
Zo dichtbij…



Tinneke