Afdwalen kolder (deel II)

Aarzelend neem ik het briefje aan dat Kwezel me overhandigd. Aarzelend omdat het de lengte heeft van het kasticket, dat we steeds na onze wekelijkse boodschappentocht krijgen toegeschoven…
De eerste taak die vermeld staat is "onkruid uittrekken", en ongeveer 30 cm. lager staat als eindtaak
"6 blauwe stoelen afschuren en in knalrood schilderen".
Er vormt zich een zware brok in mijn keel, en het duurt geruime tijd om die door te slikken.
Maar zo snel is zandmannetje ook niet te vangen, ik heb namelijk ook een briefje voor Kwezel.
Eerst eventjes een woordje uitleg nu, het zit zo, juist achter onze hoek woont een Marokkaan. Nu heb ik die kerel de laatste jaren nog nooit weten werken, dacht dat hij al een tijdje op brugpensioen was...
Toen ik hem hierover eens aansprak, bleek echter dat hij al jaren in de ziekenkas vertoefde.
Met in het achterhoofd reeds de straf die bovenhoofds hing als het zwaard van Katana, ik bedoel Damocles, heb ik die Marokkaan het adres van zijn dokter gevraagd en mij derwaarts begeven.
Dokter Abrahim Mohammed Yousef Ben Ali woonde slechts twee straten verder, en blijkt een beminnelijk man te zijn. Je mag zelf opgeven aan welke ziektes je wilt lijden, en ik heb niet geaarzeld om mijn kwalen uit de (lende)doeken te doen, die hij vervolgens zorgvuldig genoteerd heeft op mijn ziektebriefje.
En het is dit briefje dat ik nu Kwezel aanreik, dat zij met een zekere argwaan in ontvangst neemt…
Vooreerst staat er vermeld mijn met rasse schreden voortschrijdende aanleg van derdegraadsdementie.
Je zal mij commanderen "verwijder het onkruid", maar je hebt jouw rug nog niet gedraaid of ik sta de bloemetjes buiten te zetten. Letterlijk dan, want de tijd dat ik dit figuurlijk deed is reeds geruime tijd verstreken, meer dan een eeuw geleden.
Ten tweede maar zeker niet te verwaarlozen, zijn er mijn lichamelijke klachten als daar zijn:
Artritis alom in het lichaam verspreidt, lumbago en een hernia in mij rug, jicht in mijn voeten, reuma in armen en benen, de vallende ziekte, aanleg tot de ziekte van Parkinson en volop genietende van het syndroom van Charles Bonnet…
Pas op hier, denk bij het lezen van die laatste naam niet aan de gelijknamige lekkere likeur, al krijg je bij het teveel drinken ervan misschien dezelfde verschijnselen!
Nu zie ik menigeen verwoed de wenkbrauwen fronsen, zich afvragende "Wat voor de drommel is dat nu weer?" maar wees niet bevreesd, zandmannetje heeft het opgezocht in zijn medische encyclopedie, want hij weet graag wat hij mankeert. Mankeert of teveel heeft, want daar draait het bij ziektes altijd om.
Het syndroom van die Charel betreft het hebben van hallucinaties, niets meer of niets minder!
Het zien van roze olifanten schijnt een andere oorzaak te hebben (zie de fles likeur), maar een olifant in ieder andere willekeurige kleur geschilderd is het eigendom van Charles Bonnet…
Persoonlijk vind ik het lijstje van mijn kwalen behoorlijk indrukwekkend, het moet mij normaal gesproken ontlasten van iedere lichamelijke arbeid.
Tersluiks hou ik Kwezel in de gaten, die met alsmeer groter wordende verbazing het doktersbriefje bestudeert.
Tenslotte wendt zij zich met een diepe zucht tot mij, en zegt " Zou jouw reuma het mogelijk maken, dat je een kop koffie nog tot aan je mond kunt krijgen? Als dat het geval is, kom dan eens mee naar binnen!"
Hier laat ik mij niet pramen, en eenmaal aan de tafel gezeten, begint er een hoogsteigenaardig gesprek…

Wordt vervolgd.

Perplex duwde De Zandman mij een briefje onder de neus. Hij beweerde dat hij niet kon werken omdat hij meerdere kwalen zou hebben.
“Komt u dan maar eens binnen bij mij”, zei ik, “en neemt u eventjes plaats aan die kant van de tafel”.
Nauwkeurig bestudeerde ik de verschillende ziektebeelden. Ondertussen liet ik ons Mie Katoen een espresso en een koffie brengen, dat praat gemakkelijker in mijn ogen.
“Ja, dan zal ik eerst een telefoontje moeten plegen naar de wetsdokter van dienst, een ogenblikje”.
Ring, ring, tuut, tuut,… “hallo” klinkt het aan de andere kant van de lijn. “ Goedemorgen met mevr. Van Pak en Go, ja, zegt u maar”.
“Goedemorgen mevrouw, het is hier met Mevr. Kolder uit ZZB”, in opdracht van de Rechtbank heb ik hier ene zeker Meneer De Zandman voor mij zitten en die beweert dat het onmogelijk is om zijn werkstraf te komen uitoefenen hier. Wil u zo vriendelijk zijn om mij zijn medisch dossier eens door te faxen, zijn dossiernummer is ACDC 007009, dag en vriendelijk bedankt voor de moeite”.
Prutttttttel ,prrrrrr, de fax liep binnen en ik nam het heel nauwkeurig door.
“Meneer De Zandman, hier in uw dossier staat nochtans niet vermeld dat u een Lumbago heeft, maar een lichte rugpijn, dat is in mijn ogen nog altijd iets ander. Verder staat er ook niet geschreven dat u enig afwijking heeft aan uw hart of andere lichamelijke kwalen heeft. Het enige dat ik kan constateren is dat u hart-ritme stoornissen heeft maar daar heeft u zelf een verklaring voor gegeven. Het zou te wijten zijn aan een sport dat u vroeger beoefend heeft waarbij u te harde ballen heeft moeten shotten. Hierdoor zou het ook kunnen dat u daardoor die pijn in uw rug verwisseld met een Lumbago. Verder staat erin dat u geen abnormale hoge dosis medicijnen slikt buiten een alledaags asprine C. Ze bevelen zelf sport opnieuw aan voor uw stramme knoken”.
“Ja, het kan ook logisch zijn want sommige werknemers hebben een erg klein draagvlak op psychisch gebied. U maakte reeds heel wat mee: financiële zorgen, scheiding, conflicten, overlijden... Zo zou een erg klein incident de spreekwoordelijke druppel de emmer doen overlopen. Bij medisch onderzoek zien we vaak dat alle elementen voor depressie aanwezig zijn, vaak zelfs zijn anti-depressive geneesmiddelen voorgeschreven. Aangezien u bij de psychiater namelijk bij Dr Neurone, in behandeling bent hiervoor zullen we u van kortbij opvolgen maar dat belet niet, dat u de opgelegde straf niet kunt aanvaarden, integendeel, ingerukt … de stoelen wachten op u.
En dat doktersattest dat zal ik hier in bewaring houden, want ik ben er zeker van, dat die zeker Dr. Habiba, al een half jaar zijn licentie kwijt is.
Hij schijft dus papierkes uit in het zwart.

Weeral een fabeltje de schutterswereld uitgeholpen, de wereld van onze gilde welliswaar, want verder dan ons tijdschrift reikt onze communicatie niet. We hebben dan wel een website, maar slechts enkelen kunnen die bezoeken (zegt men). Zal ook wel weer zo'n fabeltje zijn, want van de meeste surfers is gekend dat ze wel kunnen surfen, maar niet eens weten of dat al dan niet mét of zonder zeil dient te geschieden. Inderdaad, zijn er slechts enkelen die het verschil kennen, slechts enkelen die het zonder zeil kunnen.
Mijn eerste stelling heeft in andere verenigingen al stof doen opwaaien; niet één die het tegengesproken heeft. Nochthans zou die uitspraak moeten toebehoren aan de basisbeginselen van de schutterssport. En die geldt niet alleen voor de pijl- maar ook voor de kogelschieters. Alleen, voor deze laatste categorie moet men wél vlugger zijn dan z'n schaduw. "Zolang je de zijkant van de pijl kan zien, kan je niets gebeuren" (dit geldt ook voor andere projectielen)
De tweede stelling is nog niet geperfectioneerd; er zitten nog schoonheidsfoutjes in. Mij werd nl. verzekert dat je met een "halve" pijl niet kan schieten; die zou afwijken van de geplande baan... Nou moe, als ik rechttoe rechtaan mik en los de pees, vliegt die halve pijl zowaar alle pluimkes tegemoet zonder uit te wijken. Trekken ze rare ogen als daarmee ook nog enkele doelveertjes neerdwarrelen vanuit de staande wip. Ik heb vroeger wel eens voor de lol boemerangwerpen beoefend; dat werpvoorwerp is nu toch bedoeld om via een omweg z'n doel te bereiken, een pijl daarentegen niét. Stel dat je zo'n pijl zou kunnen construeren... ja dan, misschien... maar een normale gehalveerde pijl gaat ook even zo goed rechtdoor. Gehalveerd; ik moet me even verduidelijken voor de onweters; niet in de lengte gehalveerd, maar wel in de dikte. Hoe ik aan die gehandicapte ben geraakt is me wel een raadsel. Bij de vorige schieting heb ik daar toch niets van gemerkt; ik heb dit attribuut geeneens als golfstick benut of zo, en dan nog... ? En zomaar halveert die punt toch niet... Kortom, het werkt wél ! en laat ze nu maar bazuinen dat men met een halve pijl niet schieten kan...
Een half frietje smaakt toch ook...

TLL[/url]

Kort, goed en écht gebeurd.

In feite heb ik nu geen tijd om een epistel te schrijven. Mijn gras moet gemaaid worden, mijn haag geschoren en gelukkig moet ik mijn koeien niet meer melken.Gewoon, omdat ik er geen heb!

Deze morgen vroeg mijn allerliefste mij om naar de winkel te gaan om een broodje met de naam "multi-cereaal". Gewoonlijk moet ik zulke namen opschrijven of ik ben het al vergeten wanneer ik twee meter de deur uit ben. Ik vond zelf, dat dit wel een goed te onthouden naam was. Dus, nikske schrijven en meteen naar de winkel, waar alles "oke" is. Daar aangekomen zie ik een jonge donkerkleurige Belg de kassa bedienen. Tiens, dacht ik "er is nog hoop in de wereld. Na de nodige omzwerming en mijn kar al half gevuld te hebben met zaken die ik in feite niet nodig had,vond ik het bewust brood. Men moet het daar zelf in een bruine zak steken en aan de kassa de inhoud ervan meedelen.

Het moet zijn, dat mijn onderbewustzijn mijn bewuste hersenkronkels in de knoop aan het leggen waren. Toen het mijn beurt was,vroeg die jongen om de inhoud van mijn papieren zak. Het was eruit zonder dat ik het wist. Mijnheer, zei ik " in deze zak zit een multi-cultureel broodje" Onder die bruine teint,zag ik een lichte roodheid opwellen. Mijn roodheid daarentegen, dat kon iedereen in de winkel zien. Van een verspreking gesproken. Dat was er een die kon tellen!

Sorry ED, zijn er nu echt zo weinig "filosofen" op de wereld ? Snap ook jij niet dat je verspreking in feite de correcte waarheid is van wat zich afspeelde. Multi-cereaal is toch hetzelfde als multi-cultureel ! Cereaal wil, volgens mijn vreemde-woordenboek, zeggen dat er verschillende graanculturen inzitten. Een multi-cultureel broodje is echt niet zo slecht bedacht. Dat zie ik nog liever zitten dan een 7-granen-broodje waar welgeteld maar 5 ingredienten voor benut zijn...

Wel Ed heb jij even geluk zeg,aan jou wordt nog gevraagd of je a.u.b. om een broodje multi-cultureel wil,(zie nu doe ik het ook al)als mij zoiets vriendelijk zou gevraagd worden zou ik wel een middel vinden om dat beleefd af te wimpelen,slecht voor de lijn of zoiets van die aard.maar nee hoor mij wordt zoiets niet gevraagd,zelfs niet vriendelijk.En dan sta je daar,een bevel van de generaal negeer je niet(tang zonder adel durf ik niet meer zeggen,heb ze daarstraks met een bril gezien)dat volg je blindelings op.Met of zonder bril.

En heb je dan nog nooit de deze geprobeerd,moeder overste ken jij Sam niet?Sam,hoe Sam, wat Sam?Wel diene van Laat het gras maar groeien.Maar dat pakt ook niet hoor want als ze dan vragen om het eens voor te zingen sta ik daar mooi voor schut. En koeien melken,als ge er gen hebt kan dat natuurlijk niet maar als ge een geit hebt,hola letterlijk he,die kunt ge dan wel melken maar daar mag ik dan weer niet aan komen.'t Schijnt dat ik daar geen verstand van heb,wablief,als mijn buur duiven kan melken zal ik toch wel een geit kunnen melken zeker.

Maar wat wel helpt is dat ik meestal met de overschot(de centenweer zoals ze dat hier zo schoon zeggen)en duvelke of twee ga drinken en als ik dan thuis kom zing ik wel van het gras in alle mogelijke talen,spijtig dat ze mijn gebrabbel hier dan meestal niet verstaan.
Nee mij bevelen ze niet meer om naar multi cereale winkels te gaan,ze hebben zo al last genoeg van mijn gebrom.

Maar laat ik eerlijk wezen, ik verspreek me zo al meer dan genoeg,filantroop of niet en laat dat broodje waar hopelijk geen gras op
staat je smaken.

Brombeer

Tamelijk beteuterd zit ik Kwezel aan te gapen. De vlieger waar de Marokkaan al jarenlang mee pronkt, gaat bij mij niet op, nog voor geen dag! Ik zit ongemakkelijk op mijn stoel te schuifelen.
Kwezel bemerkt mijn neerslachtigheid, glimlacht even en vraagt
"Wat weet jij eigenlijk over onze provincie, over Limburg?"
Blij dat ik mijn geleerdheid ten toon kan spreiden
"Hasselt is de hoofdstad, andere bekende steden zijn Genk, Tongeren, St.Truiden, Spa…"
Kwezel: "Spa, dat ligt in de provincie Luik, in de Ardennen!"
Ik:"Hoedat, Steve Stevaert is toch het opperhoofd van Hasselt en Spa, daarom dacht ik…"
Kwezel:"Ach laat maar, ik wou het eigenlijk over de geschiedenis hebben"
Ik:"Tongeren is de oudste stad van België, op het marktplein staat Ambiorix …"
Kwezel:"Heb jij ooit al eens gehoord over de bokkerijders?"
Ik:"Dat waren mannen die op bokken reden zeker, en hun vrouwen op geiten, hahaha"
Kwezel steekt van wal:
"De "bockereyers" waren een 18e. eeuwse roversbende, die bovennatuurlijke eigenschappen werden toegeschreven. Op bokken gezeten, vlogen ze door de nachtelijke hemel.
Want hoe was het anders te verklaren, dat ze op één nacht toesloegen op plaatsen die ver uiteen gelegen waren? Die bokken waren natuurlijk geen echte bokken, maar de duivel himself, in de gedaante van een bok…
Bij hun toetreding, bij de aflegging van de eed van trouw, moesten zij op een kruisbeeld spuwen en er op trappen. Die eed werd afgelegd in de St.Rosakapel op de heksenberg bij Sittard, ofwel in de St.Leonardskapel bij Herzogenrath. Zij gingen gewoonlijk gekleed in een "roedt cleedt".
In het jaar 1794 werd hun leider, chirurgijn Joseph Kerkhoffs, opgehangen. In totaal kwamen zeker 200 bokkerijders aan de galg…"
Hier pauzeert Kwezel, en bekijkt me aarzelend. Maar ik heb aandachtig geluisterd, begrijp alleen niet wat dit met mijn straf te maken heeft.
Kwezel:"Hoe denk je dat het komt, dat ik je betrapt heb bij het hacken van mijn computer?"
Daarover heb ik mij ook al lang het hoofd gebroken, want ik had er zorgvuldig over gewaakt nooit sporen achter te laten, en Hermano heeft niet geklikt, zeker weten.
Dus "Ik weet het niet Kwezel"
Kwezel:" Je zal dit waarschijnlijk niet geloven mijn beste zandmannetje, maar ik kan in jouw hoofd kijken. In jouw hoofd en in jouw ziel, want ik heb een speciale gave. Die gave heb ik geërfd van mijn grootmoeder langs vaders kant, want telkens één generatie wordt overgeslagen. Ik kan in jouw hoofd kijken, en je gedachten lezen"
Terwijl mijn mond allengs verder openvalt maar er geen geluid uitkomt, gaat ze verder
" Die Joseph Kerkhoffs, die een pakt met de duivel had gesloten, heeft op een van zijn rooftochten een vroom begijntje verkracht. Dat devote vrouwtje was mijn bet-bet-bet overgrootmoeder.
Het kwade werd verenigd met het goede, toen er negen maanden later een meisje ter wereld kwam had dat meisje magische krachten. Maar het goede heeft schijnbaar overwonnen, want waar je veelal slechte heksen aantreft, was dat meisje een goede heks, oftewel een fee! Sindsdien is die gave van moeder op kleindochter overgegeven, ik ben voorlopig de laatste…"
Tijdens het betoog van Kwezel is mijn mond nu zover opengevallen, dat er zonder moeite een terreinwagen kan binnenrijden, en waar ik doorgaans niet om commentaar verlegen zit doe ik er nu het zwijgen toe.
Kwezel gaat verder " Jij bent de eerste die ik in vertrouwen neem, ik hoop dat je dat vertrouwen niet beschaamt.
Het was van mij ook niet helemaal netjes, dat ik je die straf liet opleggen, want ik wist van de allereerste keer dat je in mijn computer kwam snuffelen, wat jouw bedoelingen waren. Ik heb je jouw eigen ideeën uit mijn computer laten stelen!!!
Dus ga nu maar, ik onthef je van de straf. En bij al, de rechter is een goede vriend van mij, hahaha"
Tot nu toe dacht ik van mezelf geen dommerik te zijn, maar dit gaat mijn petje te boven, mijn hoofd tolt.
Als ik het goed begrijp, heb ik bij haar gedachten gaan stelen, die van mezelf afkomstig waren?
Ze zit gewoon in mijn hoofd, zij kan mijn gedachten lezen!!!

Ik had het reeds over de openingsceremonie van de olympische spelen. Ik moet hier bij drie mensen mijn verontschuldigingen aanbieden.

Te beginnen bij ZMJ Albert II. Sire, ik heb U wél gezien op het TV-scherm. Het was maar heel even en dan nog op de achtergrond, rechtsachter de heer Rogge, stond U. U moet wel toegeven, waarde gekroonde, dat die Atheners U in een mist van onscherpte hadden gehuld. Mogelijk hadden ze U niet herkend en dachten die Grieken, dat het nog altijd uw broer is die hier bij ons de laken(s) mag uitdelen. Het zijn, per slot van rekening, toch mensen uit de oudheid,nietwaar? Hoe ouder men wordt, hoe vergeetachtiger!

Wees echter genadig, in een te verwachten brief die U zal schrijven, aan de hoofdregisseur van de Griekse televisie, dhr. Demetrius, een nazaat van Phaleron.

Dat zijn familie Athene heeft moeten verlaten en dit allemaal door de stomme schuld van Casander, leeft nog verder in deze arme man zijn genen. Dat en niets anders is de reden, edele kopbelg, dat U in de schaduw stond van die Rogge. Gun echter deze laatste ook zijn publiciteit. Hij mag het maar eens in de vier jaar doen. U echter, mag ons elk jaar op onze Belgische verjaardag komen vertellen, dat wij té oud worden, té duur voor onze maatschappij, dat wij méér en langer moeten werken en dit voor de eer en glorie van uw politieke slippendragers.Kastaars, die er nog niet in slagen om U, de Belg der Belgen, op een deftige manier trouw te zweren. De sloebers!

U stond daar helemaal alleen Sire. Hoe hard U ook applaudisseerde, Niemand, zelf ik niet, had er oog voor. Zou die Rogge U dan toch een loer hebben willen draaien? Het zou mij niets verwonderen. Hij deed, tijdens die Tv- opname, toch een verdachte stap naar links. Gelukkig was het geen stap naar rechts of hij zou veel ambras hebben gekregen met allerhande kloosterlingen. Maak er echter geen staatszaak van, hoogedelverheven Belg. Het zal al erg genoeg zijn, wanneer hij mijn brief zal ontvangen,waarin ik hem verkeerdelijk mijnheer Roche heb genoemd. In al mijn betweterigheid en mijn onbezonnen reactie, was ik toch de letter "L" vergeten, zeker!

Beter ware geweest,vader van vele kinderen, dat U Laurent, uw zoon, weet U nog?, had meegenomen, of was die daar ook? Het zou mij sterk verwonderen. Ik heb op de televisiebeelden geen enkele prins gezien die tussen de atleten aan het zoeken was, naar een peter voor zijne kleine en, er waren daar veel, zéér vele peters. Ik dacht nog bij mijn eigen "die mannen hebben daar allemaal de lendendoeken gepikt van ons kwezeltje. Zeker, om zich te beschermen tegen de zon" Ik zal mis geweest zijn, zeker?

U begrijpt, geachte miskende, dat ik uit eerbied voor uw vastbenoemde job, U niet rechtstreeks mag of durf aan te schrijven. Wij weten echter, dat tante Fabi regelmatig onze verhalen leest. (tussen haakjes: zij moet haar lidgeld nog betalen aan sen.net) Het zou mij dan ook niet verwonderen, dat nog een telg van uw hooggeboren familie, die goed staat met onze zandman, eerstdaags een mailtje zal versturen naar deze laatste. Hij houdt ons daar gewoonlijk van op de hoogte. Wij zullen echter toch een beetje geduld moeten hebben. Wegens gedachtendiefstal heeft hij een werkstraf gekregen in het verre Limburg. U weet wel, dat stukje grond tussen....., jawel, kroondragende slimmerik, goed gegokt!

Mijn tweede verontschuldiging gaat naar Alex. De zoon van Eddy. Waar ik hem eerst op één rij plaatste met Van Pethegem, moet ik hem nu van harte feliciteren voor zijn "Vlaamsche" uitspraak die hij tentoon stelde tijdens het interview. Dat hij, daarbovenop nog een bronzen medaille wist te bemachtigen strekt hem tot eer. Ik had echt de indruk, dat Alex zijn groot hart heeft laten zien en het goud heeft gelaten aan dat Betinnitje. Waarschijnlijk had hij schrik, dat men hem anders zou verwijten dat hij zich alleen maar kon weren tegen de kleintjes Een zeer goede en fijnmenselijke taktiek, de naam van een baronnenzoon waardig. Ik en Ramses zijn fier op je Alex-ander de grote!

Mijn laatste verontschuldiging wordt mij opgedrongen door het feit, dat ene brombeer één van de grootste supporters blijkt te zijn van Alex de derde. Ergens op een andere topic heb ik vernomen, dat hij het niet kan verdragen, dat men de kleine van Eddy afbreekt. Ik weet niet hoe groot of sterk brombeer is. Ik neem echter het zekere voor het onzekere en betuig hem hierbij, mijn formidabele verontschuldigingen.

Ed

Vooraleer ik je verklap dat ik twee keer in Hermano in kan,niet dat ik dat van plan ben hoor,mijn moeder heeft altijd gezegd dat de kleintjes niet gemaakt zijn om in de groten hun gat te kruipen,vergeef haar deze misschien onfrisse uitspraak,je welgemeende verontschuldigingen worden met veel enthousiasme aanvaard.Ik geloof dat ik niet veel groter ben dan dat Bettinitje,en op de keper beschouwt,rijdt die niet voor een Belgische ploeg?

En ja hoor,ik heb het voor de kleine(bij ons zeggen ze altijd kleine als het gaat over de zoon van,ook al is het een grote)hij heeft beter gedaan dan zijn vader,baron of niet,dus als straks onze opperbelg met jou contact neemt,kan jij hem dan niet voorstellen de kleine Merckx een grote onderscheiding te geven?Waarvoor duizendmaal dank.

Jij mag dan samen met hem in de open wagen,als het niet regent tenminste als we hem samen met Tuur,zonder Kul,feestelijk door de Marollen rijden.

Brombeer

Brombeer, wat jij met die "open wagen" bedoelt zal mij wel eeuwig een raadsel wezen. Het is mij al opgevallen dat hij niet is zoals wij; eenmaal Kwezel wég waagt hij het zelfs een eigen forum op te starten. Zal dus wel met die "open wagen" van doen hebben; mij niet gelaten. Zoals ik op zijn item reeds gemeld heb, kunnen wij voor ieder van ons wel een "side-car" openen op dit forum. Een bestuurder heb ik niet, nog minder een bijrijder. Dus laat ik "Hermano" maar; hij zijn wijsheid, ik de mijne. Ik blijft me halstarrig vastklampen aan de restjes die ons nog blijven.
Wil je elders kolder verkopen, het mag hoor... maar voor mij hoeft het niet. Ik "verkoop" geen kolder. Wat ik schrijf is recht uit het hart en hoef ook geen Word of "worst met beleg".

Maar hoe staat het met ons "beleg" ? Jij zou, na je koersduel toch een ander item opsommen om ons Olympisch gedachtengoed voort te zetten. Niets verneem ik daarvan ! Ben je in je schelpse mossel gekropen ? Of is je baard blijven steken aan één of andere Maaslandse paal ? Heb jij dezelfde mosselziekte als ZMj opgescharreld ? Zo niet, wacht ik nog steeds af op het vervolg... Let wel, ik wet mijn pijlen (zondag is het Koningschieting) dus ik moét wel. Als jij het waagt om erbij te zijn, mij niet gelaten. Ik heb nog altijd niet al mijn pijlen verschoten...

TLL

Direct met de deur in huis vallen,ik heb maar van een iemand schrik en dat is van de generaal,zeker nu die haar bril heeft teruggevonden,ze zat er verdorie bovenop,hoe kon ze hem dan vinden.

Nu zullen er waarschijnlijk denken,tiens diene brombeer bromt niet meer,niets is minder waar maar de dinsdagavond is mijnen dag,die pakt niemand me af,of dat nu Kwezels ,Zandmannetjes of chauffeurs zijn.Dan moet ik met de toekomstige opvolger van baron Merckx naar de koers op de piste,kwestie van daar tijdens de pauzes mijn tijd niet in ledigheid door te brengen.

Daar probeer ik dan wat ideeën op te doen voor zaken zoals daar zijn bv.kolder,niet om ze te verkopen,nee kolder geef ik gratis weg juist zoals de blaaskes die ik al eens iemand durf wijs maken,die zijn ook gratis.Ik heb daar zelfs de kleur voor die open wagen(cabrio is misschien geen goed nederlands)bedacht,gewoon zwart,geel, rood,kwestie van de opperbelg niet voor het hoofd te stoten.

En om TLL niet teleur te stellen was ik op een gegeven moment bezig ideeën uit te werken omtrent dat Olympisch gedachtengoed,ik ben er echter moeten mee stoppen,ik kon toch moeilijk de eerste overwinning van mijn jongste missen en daarna was ik te euforisch om verder te doen. Maar wees gerust hoor dat Olympisch gedachtengoed komt er,een klein beetje geduld.Maar tegen dat het af is zal ik zeker nog geen baard hebben waar ik mee achter een Maaslandse paal kan blijven steken en voor de mosselziekte ben ik immuun,zie mijn verleden als Zeemachter.Trouwens mosselen dienen niet om ziek van te worden,daar moet je soupers mee houden.

Een ding wil ik wel al verklappen,er zullen daar op die spelen vele duels uitgevochten worden,al of niet met gewette pijlen(bijna schreef ik pillen)maar om de spanning er in te houden ga ik nu mijn toetsenbord het zwijgen opleggen en mij opofferen om die laatste fles wijn op de opvolger van de baron te ledigen.

Schol,als je er niet van drinkt blijft ze vol.
PS Met spijt in het hart moet ik je melden dat ik zondag niet aanwezig kan zijn,ik moet mijne coureur vooruit brommen,maar moest je den Beire voor zijn raap geschoten krijgen,is er een plaatsje voorzien in die zwart rood gele open wagen met chauffeur.

Brombeer

Aandachtig luister ik naar de uitleg van Meneer De Zandman, die nog altijd voor mij aan de tafel gezeten is. Hier klopt iets niet, dat doordrammen en ratelen waar heb ik dat nog gehoord?
“Een ogenblikje meneer, ik moet opnieuw een telefoontje plegen naar een bevoegde instantie”.
Deze keer bel ik onmiddellijk naar die Dr. Neurone waar hij in behandeling is.
“Alloooo , met Dr. Neurone, zielenknijper van de verloren geesten , spreekt u maar mevrouwtje”.

“Dag dokter, voor mij zit een zekere Meneer De Zandman, die hier een werkstraf zou moeten komen doen”. “Nu is het zo, hij weet blijkbaar niet meer welke dag het vandaag of morgen is. Dat wil zeggen, hij verkeert volgens mijn eerste indrukken, totaal buiten de windroos en geeft een nogal slordige uitleg op mijn vragen. Al een uur is hij aan het doordrammen, ratelen en raaskallen over een seniorennet, ook heeft hij hallucinaties over Bokkerijers. Zou het mogelijk zijn dat hij een beetje paranoïde is of last van schizofrenie kan hebben”? Ziet, als dat laatste waar is, dan kan hij onmogelijk hier tewerkgesteld worden in onze tuin maar dient hij opgenomen te worden in de beschutte werkplaats waar hij dan onder verdere begeleiding zal kunnen verder werken. Onze vrees is dat hij het personeel hier ter plaatse zou kunnen misleiden en dat het een slechte invloed zou hebben op de anderen hier aanwezig op het ogenblik”.

“Ja, dat stelt ons natuurlijk mevrouwtje voor een probleem, op het ogenblik zit het bij de Be-Wel al vol maar ik kan nog eens informeren of er aan jullie kanten nog ergens een plaatsje vrij is”. Een ogenblikje aub….. tuuut, tttuuuut.
“Ja, alloooo, hier met Dr. Neurone opnieuw. Hij kan doorverwezen worden naar Rekem, daar is op het moment een nieuwe afdeling voor zulke patiënten. Ik zal u een faxke sturen met een verhoging van zijn dosis neuronenpillen dat u dan meegeeft aan de begeleider die hem zo dadelijk komt ophalen”. Ook zal ik met mijn mobieltje een seintje geven dat hij eraan komt en dat het een volle pan is. (code voor een moeilijk geval)
Hopelijk ben ik u van dienst geweest, moesten er nog problemen optreden, moogt u gerust met mij contact opnemen. Daaaaaaaaag “!

En zo werd de arme man opgehaald, in een dwangbuis gestoken en afgevoerd naar de nieuwe vleugel in Rekem waar hij op het ogenblik kan verder dromen van zijn Kwezel en companen.

Ons fietstochtje zou beginnen aan de Paalse Plas. Waarom ze dat een plas noemen, dat mag Joost weten, want er waren meer Tee ruimten dan water in de plas. Je kan er wel op een bankje heel rustig over het stille water turen en naar de bootjes kijken,die daar gemeerd liggen en is al eentje aan het varen dan heb je geluk. De anderen wachten geduldig op hun beurt om aan de reparatie te beginnen maar geef toe, het zegt iets over de Plas.
Een beetje verder doemt dan een naamplaatje op waarop staat: De Witte Merel. Nu ken ik persoonlijk niet die witte merel maar bij ons op het gazon zie ik regelmatig eentje schuilen. Die andere rare merel nog onbekender voor mij, zie ik al eens ten tonele verschijnen op het seniorennet maar dat zal dan wel een hele dikke zwarte merel zijn. Geef toe, onbekend is onbemind en wie wil niet graag al bemind worden?
Nu weet ik wel dat een witte merel iets zeldzaam is en als je er dan al eentje tegenkomt moet je die koesteren. Toen onze Schepper van hemel en aarde, de dieren in zijn scheppingsverhaal voorzien had van een kleurenpracht, toen was het potteke verf waarschijnlijk op. Over een fout in het DNA daar had de brave man toen nog niks van gehoord en als de mens nog moest uitgevonden worden, wie zou het Hem dan verteld hebben? Joost mag het alweer weten deze keer.
Dat prachtexemplaar dat woonde dus bij ons, prachtig huisdier, ik hoefde het niet proper te leggen, dat deed hij voorlopig nog zelf en dat is een bemoedigende gedachte. Hijzelf heeft voor gedachten geen tijd, op een of ander ministerie moet hij een royale bouwpremie verworven hebben en nu is hij niet meer tegen te houden. In de tuin heeft hij een tijdlang geaarzeld tussen achteraan in de vuurdoorn of helemaal vooraan, vlak naast de volière en midden in de bruidssluier die zijn sprieten om zich heen richt met een felheid alsof hij dit jaar van plan is de hele straat dicht te laten groeien. Vuurdoorn is een niet onaardig woord, maar voor wie een nest gaat bouwen en eieren wil leggen, klinkt bruidssluier toch sjieker en dat is fijn meegenomen. Zelf heb je al die tijd op die keuze zitten hopen en nu de beslissing gevallen is, heb je bij de bruidssluier een kaartje op de eerste rang, wat zeg ik, als toeschouwer zit je in de loge. Mijn bruidssluier die hangt al 24 jaar te verkommeren in de mahoniebruine kleerkast en doopkleertjes laten maken voor de kleinkinderen, dat zou ongeluk brengen, daarom hangt hij er nog tot in de eeuwigheid.
Je leert de hele bouwstrategie van zo’n merel kennen, waar hij de bouwmaterialen vandaan haalt? Hij heeft twee leveranciers, mijn buurman twee huizen verder en ikzelf. Je ziet hoe het vervoer geregeld wordt, welke route hij volgt en om welk uur hij van de vakbond uit verondersteld wordt het werk neer te leggen. Zonder morren doet hij overuren waar hij helemaal niet voor betaald wordt en dat zal hem door de délégé niet in dank worden afgenomen. In feite bega ik weer een verschrikkelijke onrechtvaardigheid en een vogelkundige onjuistheid, ik spreek de hele tijd van ‘hij’ maar ‘hij’ doet niets, ‘hij’ zit een eind verderop in een struik te fluiten met of zonder een rood fluitje. Zij is het die met de cement en met de brikken en met de mortel komt aanslepen. Rotte bladeren van helemaal achteraan in de hof, de composthoop die niet werkte zoals het in de boeken en in de folders beschreven stond, en dat is nu een geluk voor het merelwijfje want van rotte bladeren maak je een voortreffelijk fundament. De blauwgroen eieren liggen daar straks op alsof het de kroonjuwelen van het Britse Hof zijn die op fluweel liggen te prijken. Het is reeds het derde nest dat ik dit jaar al zie glunderen in de witte bloementuiltjes. Mijn anonieme huisdieren, laat ze maar rustig hun gang gaan, ik geniet er van.

Aan mevrouw Kwezel,

Ik kreeg daarstraks een eigenaardige mail van een mij onbekend adres met de boodschap: "Je had gelijk, help mij", meer niet. Er was duidelijk een persoon die in nood verkeerde en ik heb het onmogelijke moeten doen om te achterhalen wie dat kon zijn. Na veel zoekwerk kwam ik telefonisch terecht bij een instelling in Rekkem, waar ze mij ook al niet verder konden helpen, niemand van de administratie bleek daar een dergelijke mail te hebben verstuurd, meer nog, ze hadden nog nooit van mij gehoord, ze lieten mij beleefd verstaan dat ze mijn hulp niet nodig hadden.

Vooral dat "je had gelijk" bleef mij dwars zitten, als tip maakt zoiets het er eerlijk gezegd voor mij niet gemakkelijker op omdat ik meestal gelijk heb, dat is een tweede natuur geworden als het ware, en mijn frank is pas nadien gevallen, die naam van die instelling viel mij terug te binnen. Omdat ik op 12 augustus nog een privéberichtje naar Zandmannetje had gezonden waarin ik hem verwittigde dat door U gecolloqueerd worden ernstige gevolgen zou hebben, belde ik terug naar die instelling, en inderdaad, er was een nieuwe naamloze patiënt binnengebracht, maar omdat hij voortdurend putjes groef in het zand hadden ze hem maar Zandman gedoopt tot hij in staat zou zijn om zijn ware identiteit kenbaar te maken. Vermoedelijk ging het hier al om zijn eerste uitbraakpogingen. Een personeelslid herinnerde zich bovendien dat hij gebruik had gemaakt van een onbewaakt ogenblik en dat ze hem hadden moeten wegsleuren van een PC waarop hij zat te tokkelen. Die posting van hiervoor bevestigde gewoon mijn ergste vermoedens.

Graag zou ik een beroep willen doen op Uw legendarische goedheid en vergevingsgezindheid en zou ik willen pleiten ten voordele van onze collega. Ik zou U een voorstel willen doen, waarvan alle partijen beter worden: Uzelf, de lezers en onze Zandman. Dit voorstel komt er op neer dat onze waarde collega niet langer zou opgesloten worden in een gesloten instelling zoals Rekkem, maar dat U Uw grote invloed zou willen aanwenden bij Uw hooggeplaatste vrienden om hem te laten behandelen in de open gezinstherapie uitgevonden door Sint-Dymphna in Geel. Het zal voor U ongetwijfeld niet zo moeilijk zijn om een geschikt gezin te vinden, waarin hij kan worden ondergebracht en waar hij ook enkele uren per dag zou kunnen beschikken over een PC. Op die manier kan hij tijdens zijn schaarse vrije tijd verder werken aan zijn ondertussen toch bekende bijdragen, tot plezier van ons allemaal en van de lezers. Een dergelijke therapie lijkt mij van aard om zijn genezing te bespoedigen, temeer omdat ook Geel een zandige bodem heeft en hij zich daar uitstekend thuis zou voelen. Als tegenprestatie stel ik dan voor dat elk van zijn collega’s bij U langs zou komen en dat we elk één van die blauwe stoelen in het knalrood zouden komen verven, zodat clementie ook voor U lonend zou zijn. Ik vraag de lezers uitdrukkelijk om zich te onthouden en zelf geen kandidaat te zijn om ook stoelen te komen verven, omdat U zich anders nog verplicht zou voelen om 3.000 stoelen bij te kopen en deze eerst in het blauw te verven!

Ik ontken niet dat Zandman zware fouten heeft begaan en zich ernstig heeft misdragen ten opzichte van U, maar tenslotte meen ik te mogen stellen dat de aangerichte schade niet zo ernstig is, omdat hij de werkjes die hij van U heeft ontvreemd toch maar heeft gebruikt waarvoor ze bedoeld waren, namelijk om te publiceren. Op de enige manier die hij kon bedenken heeft hij U eer willen betonen en de arme man dacht de lezers te kunnen misleiden door er eenvoudig zijn naam onder te zetten, maar geloof mij vrij: Uw gewaardeerde stijl en verteltrant zijn zo onnavolgbaar dat geen enkele lezer daar is in getrapt.

In de hoop dat dit voorstel bij U in goede aarde valt teken ik,
Met de meeste hoogachting,