Anekdotes...

[telloorlekker]

Prachtig toch Zandmannetje, net of ik zie het nog zo voor me. Mijn prille campingervaring is zo ook begonnen. Bij de Chiro en de KSA dan wel want eigenhandig mochten wij dat toen nog niet. De strozak en zelfgeprepareerde slaapzak met hooimijt en ander ongedierte erbij; na de nachtelijke woelpartij 's morgens met jeuk opstaan; dan deed het koude water uit de beek, opgevangen in die kanvas wasbekkens deugd. En daarna het ochtendritueel, de plee... of iets dat daarvoor moest doorgaan; een kuil van ong. 1 kuub uitgegraven en er bovenaan een takkenstelsel waarop men z'n weke delen kon laten rusten; na de behoefte werden de faecalien dan bedekt met het voorhanden zijnde oude sto uit de strozakken. En dan onder de douche of was het toen nog onder een eveneens oude waterzak van hetzelfde materiaal als onze lavabo doorprikt om het regeneffect te veroorzaken. D'r was altijd wel een kluns die met de emmer moest klaar staan om die zak telkens weer te vullen. En dat alles zonder het nu oh zo geprezen 'privacy'; in ons naki te kijk voor de omstaanders... gelukkiglijk toen nog allemaal van hetzelfde geslacht...

[zandmannetje]

Toch raar hoe een mens zijn hersens werken!
Of hoe zijn onderbewustzijn terug gewekt wordt, zelfs wanneer dat helemaal niet gevraagd is.
Verklaar ik in de vorige posting toch dat ik de naam van die Waalse weide-eigenaar vergeten was daar in Bouillon, en vanmorgen weet ik hem opnieuw, met bijnaam en de hele reutemeteut.
Pierre heette hij, wij noemden hem Pietje Snot, omdat er altijd een grote druppel onder zijn neus bengelde.
Hij liep altijd gekleed in zijn blauwe kiel met bijhorende broek, en op houten klompen. Een smerige pet, ongetwijfeld gekocht nog voor WO II, vervolledigde het plaatje.
Eenmaal zag ik dat hij die pet zelfs gebruikte om zijn grote neus af te kuisen. Waarschijnlijk bij gebrek aan een snotvod. De onnozelaar wist schijnbaar niet waarom er gras groeide op zijn weide.
Tijdens mijn legertijd heeft onze sergeant dat eens uitvoerig uit de doeken gedaan. Toen tijdens de manoeuvres een soldaat zijn beklag maakte dat er geen toiletpapier voorradig was, vroeg hij hem of de schacht dan niet wist waarom god het gras liet groeien ...
De naam van Pierre zijn vrouw was Irène, herinner ik mij zelfs. De naam van de godin van de vrede als ik de makers van kruiswoordraadsels mag geloven, maar als je haar in het vizier kreeg was daar niet veel van te bemerken, van een hemelse vrede...
Godin van de dragonders was veel beter op zijn plaats geweest in haar geval. Waar hij naar mijn schatting een normaal gewicht op de weegschaal kon etaleren, ging zij op haar sokken naar de 130Kg,, weerom naar mijn schatting. Ik schat hier heel wat af, ondervind ik zelve.
Ik verdacht haar er zelfs van af en toe een ferm pak slaag aan haar echtvriend te geven, want zijn onderdanigheid aan die vetklomp was niet normaal te noemen. Hij kroop als het ware voor haar.
Van de weeromstuit ben ik in de fotodoos gaan zoeken, want ik wist dat ik ooit eens een kiekje genomen had, toen Pietje met paard en boerenkar dwars door de Semois reed.
Niet dat het een grootse prestatie was of zo, want die rivier is daar amper een halve meter diep.
Maar het was heel fotogeniek, en je ziet het tenslotte niet alle dagen.
Maar helaas vind ik de foto niet meer. Mijn eega zal weer opgeruimd hebben. En zo worden stilaan de bewijzen van mijn bestaan, van mijn hele verleden uitgewist, alsof ik nooit bestaan zal hebben, de dag dat ik hellewaarts zal trekken.

[zandmannetje]

Met de hittegolf van de vorige maanden hebben heel veel mensen het loodje gelegd, in zoverre dat St.Pieter daarboven aan de grote poort wel een zekere controle moet houden om de overbevolking tegen te gaan.
Hij neemt aan de nieuwkomers dus telkens een klein interview af.
“Wat is uw verhaal beste man?” vraagt hij aan de eerste.
“Heb ik even een rotdag gekend vandaag Pieter. Wegens de warmte mochten we vroeger stoppen op kantoor, en ik ga huiswaarts.
Ik woon op de achtste verdieping in die building op de zeedijk in De Panne. Wanneer ik aan de deur van mijn appartement kom en mijn sleutel zoek, weet ik al genoeg. Ik hoor mijn vrouw liggen hijgen en kreunen, dus ik storm naar binnen om haar op heterdaad te betrappen. Ze ligt alleen in bed, en ik begin alles te doorzoeken om haar minnaar te vinden. Ik kijk onder het bed, in de kleerkast...
Ik vind niemand, maar ik kom op het terras en zie twee handen, die zich aan de rand vastklemmen, dus ik begin op de handen van die smeerlap te stampen zodat hij naar beneden valt, zijn verdiende loon toch!
Zijn val wordt echter gebroken door de kruin van een boom en daaronder dicht struikgewas, ik zie dat hij nog beweegt, dus ik kijk rond om iets zwaars naar beneden op zijne kop te gooien. Met inspanning van al mijn kracht schuif ik een grote koelkast van de muur weg en kantel ze over de balustrade. Maar die inspanning was teveel voor mijn hart, ik krijg een beroerte en ik sterf...”
“Hoeveel pech kan een mens hebben” zegt St.Pieter “Ga maar naar binnen, en wat is uw verhaal?” vraagt hij de tweede.
“Ik woon op het negende verdiep van een building aan de zeedijk te De Panne. Ik zit rustig op het balkon mijn gazetje te lezen, als plotseling een rukwind ze uit mijn handen trekt. Ik heb de verkeerde reflex om er achter te reiken, en val over de rand. Maar ik kan me nog juist vastgrijpen aan de rand van het balkon onder mij, en begin om hulp te roepen. Dan komt die zot van het achtste aangelopen, en die begint op mijn vingers te stampen, zodat ik moet loslaten en naar beneden val. Ik breng het er wonder boven wonder levend af, maar dan gooit die halve gare een zware koelkast naar beneden, die mij helemaal verplettert, dus sta ik hier”
“Tsja tsja, wat een brute pech, ga maar binnen. En wat heb jij te zeggen?” vraagt hij de derde.
“Ik weet eigenlijk niet wat er gebeurd is St.Pieter. Ik had mijn vrije dag, en ga zoals gewoonte naar mijn maîtresse. Die woont op het achtste verdiep in die building op de zeedijk in De Ranne. Maar plotseling zegt zij ‘Ik hoor mijn man aan de deur, vlug, kruip in de koelkast!’”

[zandmannetje]

Naar letterlijk van alles en nog wat wordt er tegenwoordig onderzoek verricht.
Een professor die schijnbaar niets anders om handen had, heeft dus eens onderzocht wat er eventueel waar kon zijn van het bestaan van menselijke vampieren. Je weet wel, de nakomelingen van graaf Dracula, woonachtig in Transylvania.
Daartoe heeft hij zelfs zijn grijze celletjes niet eens aan het werk moeten zetten, alleen zijn rekenmachientje.
Hij gaat uit van de bewezen feiten dat een vampier bij volle maan bloed moet zuigen bij een mens, waarop die insgelijks vampier wordt en ook hetzelfde moet doen.
Na twee maanden zijn er dus twee vampieren, na drie maanden vier, en na elke volle maan verdubbeld hun aantal.
Laten we als beginjaar 1680 nemen, waarom precies 1680, wel omdat dit een goed wijnjaar was onder andere.
In September 1680 tijdens het oogsten van de druiven was er alleen Dracula, in October waren er 2, in November 4 en in December 8.
Nu mag je rustig jouw rekenapparaatje erbij halen, of mij geloven als ik zeg dat er na 24 maanden, in September 1682 al 8.388.608 vampieren rondhuppelden. Bij nacht wel te verstaan, overdag liggen ze te rusten in hun kist.
Nu mag je zelf wel eens berekenen, ik moet tenslotte hier niet alles doen, wanneer de totale wereldbevolking uit niets anders dan vampieren is komen te bestaan. En bij deze berekeningen neem ik dan nog alleen de metamorphose door het bijten in aanmerking, als we de horrorfilms als maatstaf nemen bestaat er ook nog een meer genotvolle multiplicatie, de gewone menselijke voortplanting wordt zo maar niet onder de tafel geschoven...
Op de tafel misschien wel, er onder niet.
M.a.w. er zou al lang geen enkele normale mens meer bestaan, we zijn allemaal vampieren geworden!
Nu wordt het overigens stilaan tijd om mijn kist op te zoeken, want de zon gaat opkomen.

[zandmannetje]

Vermits 6 December en dus ook Sinterklaas in het midden van de week valt dit jaar, hebben wij de traditionele komedie voor de kleinkinderen maar enkele dagen vooruit geschoven.
En laat me maar meteen stellen dat het de allerlaatste keer is geweest, dat dit racistische feest heeft plaatsgegrepen wat mij betreft!
Hoe het komt dat totnutoe nog niemand klacht heeft ingediend bij het centrum voor racismebestrijding is voor mij een compleet raadsel.
Ga maar na, neem gewoon het liedje om zijn komst aan te kondigen,
'Zie ginds komt de stoomboot uit Spanje weer aan'...
Wat hoor je enkele regeltjes verder?
'Zijn knecht staat te lachen en roept ons al toe, wie braaf is krijgt lekkers, wie stout is de roe...'
Een zwarte knecht potverdomme, kan je het nog racistischer bedenken?
We zijn wel in de jaren 2000 aanbeland hé, de tijden van de Ku Klux Klan liggen al ver achter ons.
En de vent die kolen in de oven moet scheppen daar beneden in de machinekamer van de stoomboot, dat zal ook wel geen blanke zijn zeker?
En al die andere matrozen, wedden dat het allemaal negers zijn?
Zwaar onderbetaald, als ze sowieso al betaald worden. Misschien worden ze wandelen gestuurd met een zakje snoep, en durven ze hun smoel niet opentrekken omdat ze illegalen zijn.
Als de gesmeerde bliksem de heilige witte pater achter de kladden van Sinterklaas aansturen, dat is wat ik ga doen ja !
En meteen klacht indienen bij het gerecht, want ik heb het stellige vermoeden dat Sinterklaas een vermomde en misschien wel gezochte pedofiel is.
Zijn naam spreekt toch al boekdelen, de grote kindervriend?
Bij enig verder nadenken wordt het mij alras duidelijk waarom hij trouwens uit het heiligenboek geschrapt werd door één der vorige pausen.
En dan nog iets, ken jij misschien een kindje dat niet af en toe stout is?
Wie stout is de roe... je dan maar aansporen er meteen met de roe op los te kloppen, dat kan al helemaal niet volgens mij.
Trouwens, kinderen slaan is bij wet verboden, dat weet toch stilaan iedereen wel zeker!
Je mag ze zelfs geen opvoedend tikje meer geven, of kinderen hebben het recht om klacht in te dienen bij het gerecht.
En door die goede heilige man wordt je ongebreideld aangespoord om ze eens goed af te troeven, met een roe dan nog wel !
Goed om voor jaren achter de tralies te belanden!
Nee nee, mij hebben ze niet meer, afschaffen de hele handel rond die zogenaamde kindervriend, geef mij maar de kerstman...

[zandmannetje]

Deze geschiedenis had ik nog niet wereldkundig gemaakt. Totnutoe...
Bij deze komt daar dus verandering in.

Een assistent gevraagd (onbezoldigd) bij de computerlessen gegeven aan senioren in onze lokalen.
Deze aankondiging stond in de ‘Bode van Schoten’ , slechts luttele tijd nadat zandmannetje in die gemeente aldaar zijn blijde intrede had gemaakt.
“Dat is iets voor jou” zei mijn gade “zo kom je nog eens onder de mensen, ipv.altijd aan die computer te zitten”
Een verkennend gesprekje met H., de initiatiefnemer en upperchief van het gebeuren, verliep heel positief.
Heel sympathieke vent.
Terloops werd er gezegd dat er al twee assistenten voor mij waren geweest.
Mij een zorg, het lespakket dat onderwezen werd bevatte zogoed als niets onbekend voor mij, hoewel mij wel opviel dat het pakket was opgemaakt een tweetal jaar geleden.
Dezelfde lessen werden dus al enkele jaren gegeven, hoewel er niets zo snel aan verandering onderhevig is als de computerbusiness, en er voor bepaalde progs die gegeven werden al nieuwere op de markt waren...
Ik kon dadelijk aan de slag om de lesgevers bij te springen.
De eerste les voor Internet-beginners werd gegeven door R., een prima lesgeefster overigens, geen kwaad woord over haar.
Maar een bepaalde site waar in het lespakket naar verwezen werd om een download uit te voeren bestond niet meer, en zij was even de kluts kwijt.
Zandmannetje wist echter waar die download WEL te vinden was, en behulpzaam zoals steeds maakte hij haar daar op attent.
Was zij daar dankbaar voor? Neen potverdomme!!!
Want de leerlingen konden nu gaan denken dat een assistent meer wist dan de leraar!
Net zomin als die andere leraars het op prijs stelden dat zandmannetje hen op bepaalde vernieuwingen wees, programma’s aanduidde die beter geschikt waren om bepaalde zaken te verrichten.
Want de leraren waren een elitegroepje, door het gemeentebestuur zelfs met een soortement diploma bedacht, en daardoor zich boven het gewone plebs verheven voelende...
En een buitenstaander-assistent die eventueel nog iets meer kon weten dan zij, dat konden ze missen.
Toen ik tijdens de les fotografie gegeven door J. een dame in het oor fluisterde dat er een veel beter gratis programma op de markt was dan hetgene wat onderwezen werd, barstte de bom., hoewel ik daar toen niet zo dadelijk van op de hoogte werd gesteld.
“Hij tast het gezag van de leraars aan, en hij heeft al kansen genoeg gekregen “
stond in een omzend-mail te lezen, een mail die natuurlijk ook in mijn mailbox belandde, maar dat waren ze schijnbaar vergeten.
Niets face-to-face durven te zeggen, maar wel op een achterbakse manier.
Op een vergadering ging over mijn lot beslist worden, de verantwoordelijke van het gemeentebestuur had graag gezien dat ik daarop tegenwoordig was om mijn standpunt uiteen te zetten, zegde ze mij aan de telefoon.
Maar het zal zeker geen verwondering baren dat het voor mij niet meer hoefde, dat zulk gedoe mij in het verkeerde keelgat geschoten was? Plotseling begreep ik ook waarom er vóór mij reeds twee assistenten waren opgestapt, die gediplomeerde leraarsgroep hadden geen assistent nodig, maar een marionet die stilzwijgend hun bevelen kon uitvoeren op de demo-computer.
Spijtig natuurlijk, maar nog spijtiger voor hen dan voor mij. Want sommigen van de leraars heb ik toch dingen bijgebracht waarvan ze nog niet op de hoogte waren, al zeg ik het zelf.
En mijzelf bestoefen mag, als niemand anders het doet!

[Tillie]

Ik zal daar dus maar geen les gaan volgen. Wie weet hoe behandelen ze hun leerlingen.
Ze werken misschien nog met Win95? Of, misschien denken ze wel dat het goed genoeg is voor senioren. Dat die niet van de nieuwigheden op de hoogte moeten zijn. Of willen blijven. Wel, ze vergissen zich.

[telloorlekker]

Iets gelijkaardigs is mij ook overkomen Zandman.
Het was bij de installatie van een computerklas. Ik was toen al in dienst bij de scholengemeenschap als "all round klusjesman". Op mijn werklokaal had ik een pankarde aangebracht met "omnipracticus". Klinkt voornaam hé, vind je niet ?
Van directie tot leerkrachten was er niet één die van de gesofistikeerde rekenmachientjes op de hoogte was, laat staan diegene die de ordinatoren, screens en periferie geinstalleerd had.
Het feit dat bij de indienstneming de onderwijsinstellingen ineens een email-adres én een website hadden wekte zelfs al argwaan bij het gemeentepersoneel belast met het schooltoezicht. Wie kon het 'm geflikt hebben, zelfs al was de vraag nog niet eens gerezen in het oudercomité of de raad van leraren ? Dat de énige modem aanwezig nu wél werkte, terwijl die het bij de demonstratie begeven had moest de doorslag gegeven hebben. Wat was daar allemaal achter die gesloten deur met "omnipracticus" aan de hand ?
Ik wist al gauw hoe laat het was op een maandagochtend. Door het gemeentepersoneel was een ander slot gestoken gedurende het week-end. En daar stond ik dan met mijn onnuttig keyword, ik kon mijn lokaal niet eens meer in.
Uiteindelijk heb ik toch een nieuwe sleutel gekregen, en de raad me niet meer met die computers te amuseren...
Nu mogen ze van mij allemaal vastlopen, ontploffen of scrashen... willen ze geholpen worden kunnen ze een peperdure hardwaregigant aanspreken. Mijn naam en faam zijn hiermee gezuiverd. Echter voor privé-aangelegenheden van de leraren ben ik nog wél goedgekeurd, voor het werkterrein echter kennen ze dikbetaalde betweters...

[zandmannetje]

Mijn kleindochter wordt weldra twee.
Je hart smelt wanneer je ze ziet, zo lief, zo mooi, ware het niet dat mijn privacy geschonden wordt met een foto te publiceren, ik zou het doen want een foto zegt meer dan duizend woorden...
Maar tegelijkertijd is ze een levend, een wandelend reëel gevaar.
Het heeft wel een tijdje geduurd eer ze kon stappen, -stappie stappie zegt ze zelf- maar nu is niets nog veilig voor die kleine vingertjes.
Met een duidelijke voorliefde voor alles waar bedieningsknoppen aan zitten, TV, radio, GSM, wasmachine, het maakt haar allemaal niets uit, overal moet ze op drukken, overal moet ze aan draaien.
Aan de lichtschakelaars kan ze net aan de onderkant, op haar teentjes staande, ze kan het licht wel aandoen maar nog niet uitschakelen.
En hoewel ze verbazend intelligent is, heb ik mijn twijfels of haar oortjes wel functioneren, want luisteren is er duidelijk niet bij.
Mijn eega is dan ook doodop na een bezoekje van haar, met ze achterna te lopen en alle apparaten terug uit te schakelen.
De knoppen aan het gasvuur dien je eerst in te drukken alvorens je ze kan draaien, maar eens ze ontdekt heeft hoe dat in zijn werk gaat zal je kort daarop wel een berichtje in de krant lezen veronderstel ik, bij de overlijdensberichten.
Echtpaar omgekomen door gasontsnapping, of iets in die aard, tenminste als wij er niet tijdig zijn op uitgekomen. Of als we kort na haar bezoek het licht hebben aangeschakeld, dan gaan we de extreme fundamentalisten achterna en staan we voor de troon van Allah...

[telloorlekker]

Volgens mij moet je met je kleindochter op bezoek bij Nestor Martin.
Daar zal ze wellicht erachter komen dat opa nog een oud en aftands gasfornuis heeft staan zonder veiligheidsfunctie.
Die nieuwste generatie gaskookmachines verlaat nog niet de mogelijkheid om via de bedieningsknoppen ordentelijk je pijp of cigaret te ontsteken zonder toepassing van een truckje, laat staan dat je zelfs al gas krijgt als je de knop omdraait.
Als ze al haar intelligentia aangesproken heeft om daarachter te komen, is ze wellicht tot de jaren van de burka gekomen en kan ze jullie vergezellen naar de eeuwige jachtvelden...
Door dat kleine ongelukje, met onwaarschijnlijk grote gevolgen, hoeft ze zelfs geen hoofddoek meer te dragen...
Zolang ze nog islamme pootjes heeft moet je nog geen angst hebben dat ze in die techniek een speelpoppetje ziet...
Maar eens zal ze wel mede door "inch allah" een stukje groeien en kan opa z'n grijze manen glad strijken ... leg het pijpijzer alvast klaar...

[zandmannetje]

Gisteren was het Paasmaandag. Dat wist je natuurlijk nog niet, daarom vermeld ik het eventjes terloops.
In de vlucht en rijkelijk te laat nog een zalige pasen gewenst aan iedereen, hoewel, veel feestelijks of zaligs vind ik niet aan het uitmoorden van de eerstgeborenen der Egyptenaren, want dat is waar die feestdag voor staat. En niet, zoals men jou geheel en volkomen onterecht wilt wijsmaken, voor de komst van een haas die eieren legt!
Als je mij niet gelooft moet je maar eens in de bijbel lezen, dat boekje dat ik een tijd geleden begonnen was in verstaanbare vorm te gieten, maar bij gebrek aan belangstelling heb opgedoekt.
Er staat, wel niet met zoveel woorden, maar toch in niet mis te verstane bewoordingen dat de Heer net zo’n seriemoordenaar was als een zekere Mohammed, de vedette van dat andere boekje.
Het is ook altijd iets met die feestdagen. De ene is nog niet de deur uit of er staat al een andere aan te kloppen.
Gisteren zei dus mijn dochter “Zeg pa, zou je nu eindelijk eens dat pakje openmaken dat ik jou gegeven heb met vaderkensdag?”
Betreffende pakje stond al van 19 Maart op een hoekje van mijn bureau. Op 19 maart is het vaderdag, dan weet je dat ook meteen.
Wanneer het precies OHH is, zal ik ter gelegener tijd wel meegeven, of kijk anders zelf eens op de kalender hé zeg, lamstraal dat je daar bent!
Maar om verder te gaan over dat pakje, ik antwoord haar
“Maar ik moet dat eigenlijk toch niet openen, je hebt zelf gezegd dat het een fleske was, omdat je niets anders wist te kopen voor iemand die al alles heeft! En zolang ik die medicijnen moet nemen voor die verduivelde ontsteking in mijn knie, moet ik mij onthouden van alcoholgebruik. Dat staat klaar en duidelijk op de bijsluiter vermeld...”
Nu ben ik wel niet fanatiek in die dingen, als een glaasje wijn (of twee) of een glas bier niet meer kan tijdens de maaltijd dan kan ik net zogoed meteen mijn been laten amputeren.
Dat heeft als voordeel dat niemand nog kan zeggen
‘hij was zo zat dat hij niet meer op zijn benen kon staan’
want als je nog maar in het bezit bent van één been is het heel normaal dat je omvalt, of je nu gedronken hebt of niet.
Ze zouden natuurlijk altijd nog kunnen zeggen
'zo zat als een aap, of zo zat als een Zwitser',
maar geen van beiden heb ik al in bezopen toestand meegemaakt, dus moet ik mij van commentaar hieromtrent onthouden.
Nu ben ik weer van dat pakje in kwestie aan het afdwalen!
Tenslotte, om mijn dochter te plezieren heb ik het mooie inpakpapier losgescheurd en alzo doende de kartonnen verpakking ontbloot van een fles graanjenever van het merk Sint Pol.
Er staat een oude tekst op de doos, een gedichtje. Al heb ik er wreed mijn twijfels over of het wel degelijk oud-Nederlands is. Maar vermits het een gedichtje is ga ik de tekst bij ‘Kolderpoëzie’ plaatsen, waar jij zelf je ongezouten mening hierover kan spuien...

[telloorlekker]

Hoe zou ik het kunnen vergeten, op Goeie Vrijdag hebben de aluminiummannetjes hier mijn veranda komen beluifelen. Op Paaszaterdag heb ik dat gordijn kunnen uitproberen; knopke in, knopke uit, zeiltje op zeiltje neer. Met Pasen wou de zon er wel een schepke bovenop doen; zonder 40° en meer, achter het doek amper een aangename 24° C.
Maar alsof mijn Alzheimer er voor iets tussen zat, kwam ik met Paasmaandag erachter dat de sluitbaar van die luifel de afvoerpijp van de dakgoot uit haar kanaal lichtte. Gelukkiglijk regende het niet want dan zou heel mijn koer in een openluchtzwembad veranderen.
Dus dat was vandaag klussen; er zat niets anders op.
Nu ben ik geen held in het vervaardigen van sanitaire installaties; maar met een bunzenbrander kan men behoorlijk wat bochtenwerk maken in die plastic-buizen, en 't is nog gelukt ook. Nu moet ik alleen nog wachten tot de hemelsluizen mijn werk goedkeuren. En naar de weerman ons wijsmaakte, zal dit niet voor deze week zijn... ik heb nog wel even geduld.

[zandmannetje]

“Zo’n Harley, da's nogal een pest hé!” schreeuwde de man aan het tafeltje naast het onze.
En alle omzittenden knikten instemmend.
Hoewel zijn kreet eigenlijk niet helemaal correct was.
Zoals in het raadseltje
‘Wat maakt meer lawaai dan een blaffende hond -twee blaffende honden’ had hij eigenlijk moeten roepen
‘Zo’n vijf Harley-Davidson’s , da’s nogal een pest hé’
want als zo’n vijf bolides tegelijk komen aangedenderd is dit teveel , dat gaat er echt over. Over het aanvaardbare geluidsniveau, bedoel ik.
Het was Paasmaandag in de namiddag, en wij bevonden ons op het terras van de ‘Kleine tunnel’, hoek Hoogstraat en St.Jansvliet te Antwerpen.
En waren zo gelukkig geweest een vrij tafeltje te vinden in het zonnetje, van alwaar wij de horden Hollandse en Duitse toeristen konden zien voorbijdrentelen.
De vijf miljonairs, want mijn schoonzoon beweerde dat een Harley plusminus 25.000€ kost, oftewel een miljoen oude Belgische frankskes en dan nog zonder extra's, legden eindelijk hun machines stil op het moment dat ze zeker waren dat alleman hen gezien en gehoord had, om zich bij de andere leden van het clubje te voegen.
Want toen pas zagen we dat er ongeveer een veertig of vijftig Harley’s gestationeerd stonden op de St.Jansvliet, het was duidelijk de plaats van bijeenkomst van de freaks.
En toegegeven, wanneer de motor niet in werking is is zo’n Harley een prachtig toestel om naar te kijken, de berijders hadden hun best gedaan om hun machines te laten blinken als een spiegel.
Maar wij hebben het zekere voor het onzekere genomen en liever niet gewacht tot zij in groepjes weer vertrokken, om beschadiging van ons trommelvlies te voorkomen hebben wij vroegtijdig onze schreden gericht naar ‘Da Giovanni’, om een pizza capriciosa naar binnen te werken...
Op zeker ogenblik zegt mijn zoon, die pas nog in Brugge was geweest,
"Wat is Antwerpen toch een smerige stad, moet je zien wat hier allemaal op de grond ligt. Dat is in Brugge nogal wat anders hoor!""
En inderdaad, als je er aandacht begint aan te schenken, tussen lege bierblikjes en verfrommelde frietpakjes liggen waarschijnlijk tonnen sigarettenstompels.
Maar dat heeft dan weer een niet verwacht voordeel heb ik ondervonden, als je over zo'n tapijt van stompels loopt voelt dat zeer zacht aan, je loopt precies op een wolk...

[telloorlekker]

Zandmannetje... is je nakomelingsschap een relschopper of een boem-boem-freak, een new-look-hooligan ?
Wat heeft die snotter tegen Harley's ? Het geluid of de techniek ?
Teveel vragen om een retro mee op te zadelen, geef ik grif toe.
Geef mij maar het geluid van die Davidszonen i.p.v. de snerpende en fluitende tonen van te ver opgedreven Japanse snertmachines à la Suzuki, Yamaha of Honda; veel te kleine cylinderinhoud met te hoog toerental. De enige gemotoriseerde bolide van Honda die mijn smaak nog ietwat kan temperen is dan ook maar die uit de GoldWing-serie, de overige zijn juist net goed om glas te snijden...
Ik krijg wat van die jongelui die, als ze het enigszins durven, de knalpot van die brommertjes onderwerpen aan hun tuning-manie... Als het lawijt moet maken zal het ook lawijt maken. Daartegen zijn die Harlyfreaks dan weer brave jongens. Hun knallen mag je horen, je moet hun verbrandingskamers kunnen horen, hun zuigers horen stampen op het rithme van Bob Dylansongs of Bob Marly...
Trouwens, hoeveel Hells Angels zie je zonder Harley en met bv. een trottinette van een Vespa of snorretje van Solex of Sparta ?
Het feit dat die traagdraaiende motoren tot de verdraagzame behoren en die verwerpelijke handzaagmaches tot dé rage van de Harleyhater stemt mij toch tot bedenken.
De jeugd houdt enerzijds van de krachtige boem-boem-sound uit de disco"s maar verwerpt het monotone gebrom van de Harley...
Leer je zoontje eerst een beetje relativering bij en ga dan pas me hem een terrasjes doen...

[zandmannetje]

Haha, monotone gebrom van een Harley!
Zet er eens vijf naast mekaar voor jouw voordeur TLL, en laat ze wat met het gashandle spelen om de aandacht te trekken.
Vijf minuten slechts, en eens zien of je dan nog dezelfde woorden zult spreken.
De kans is groot dat je dan zelfs die Vespa niet eens hoort die hierna voorbijrijd!