De grote reis.

Dit lijkt me de aanzet van de story "The great escape"... of andere escapades...

In mijn zwarte adidaskleren stond ik in het midden van die bijenkorf. Ze wisten niet, geen van allen dat ik hoogtevrees had. Thuis durfde ik niet hoger dan op de tafel te springen, en dan nog voor de muizen die achter mijn boeken verborgen zaten. Voor de grap zou ik toch meevliegen en ik ging me dapper gedragen, niet bang wezen zei ik telkens tot mijn eigen. Daar er één stoel te weinig was, zou het kiezen of delen worden en ik deelde, de lakens uit!! De zwaarste van de groep zou plaatsnemen op de grond van de ballon, zo zou er meer ballastverdeling zijn. Voor onderweg had ik mijn groene fleese en mijn pilotenmuts, dat is zo eentje met oorkleppen aan, meegenomen want ons stropke had ons gewaarschuwd, dat het hierboven in de donkere lucht nogal eens koud kon worden. Hoe hoger hoe kouder en hoe dieper hoe warmer. Aangezien een ballon volgens mijn mening nog altijd omhoog gaat, tenminste als er genoeg helium in is, werden het dikke kleren en geen badpak. De mannen kregen als stelregel van mij: aub, geen billenknijperij doen want daar houdt Kwezelke niet van en geen heimelijke duwtjes geven of zuigplekken geven, hé Ed. Brombeer zou zijn muziekladder ook thuis laten, want hij had al genoeg valse noten op zijn zang gehouden en Hermano zou dat geluid van telkens pioew pieoei ook maar achter wegen laten want daar kregen we allemaal koppijn van. Er was genoeg mondvoorraad aanwezig want Brombeer had juist vers brood gebakken met heel veel dikke krenten in, speciaal voor Kwezel zei hij.
Ondertussen was het vertreksein gegeven, de boordnavigatie meldde ons dat we met een gerust hart konden opstijgen. Stropke opperde dat er ballast over boord moest gedaan worden en iedereen keek plots naar mij. De zandzakjes werden uitgestrooid en hupsakee we waren in een mum van tijd weg. We torenden hoog boven de eerste huizen uit en lieten ons op een zacht briesje richting Frankrijk meevoeren. Voor in de stemming te komen heften we een liedje aan: och was ik maar, bij moeder thuisgebleven… was ik niet in deze luchtballon gestegen, dan had ik nu niet zo’n zere kont gehad.

Terwijl de kolderbende in hun rieten mand opstegen, stond ik helemaal beneden nog een praatje te maken met die boer Koene. Hij vroeg zich af, waarom die warme lucht ballon, helium meevoerde. Ik zei hem, "dat die bende avonturiers graag Donald Duck nadoen", vandaar. "Ja, maar", zei hij nog, "ik begrijp wel, dat ze die zandzakjes naar beneden smijten om vlugger omhoog te gaan. Maar, dat radiootje dat hier in een van mijn verse koeienvlaatjes is gevallen, dat begrijp ik niet"

Bij nader toezien kom ik tot de conclusie, dat onze wereldreizigers, samen met hun zandzakjes, hun GPS naar beneden hebben gekieperd! Waar gaat deze reis nu eindigen? Aan welke gevaren zullen zij nu weer worden blootgesteld? Ben ik even gelukkig, dat ik nog op de begane grond sta! Ik neem de verroeste fiets van boer Koene en tracht hen te volgen. Als de wind draait, wordt het misschien toch Parijs. Dat is ver, voor een niet getrainde, die daarnaast, met moeite, enige ervaring heeft met het wielrijden. Nu, zou Kwezel haar ervaring mij goed te pas komen. Haar leren broekzeemken, ook!

Het was gisteren mijn dag niet, helemaal niet. Ik werd al op een onmogelijk uur uit mijn bed gebeld door T'stropke met de vraag om op tijd naar boer Koene zijn wei te gaan, want we waren er mee weg. Ik moest ook voor de nodige drank zorgen, dus dan nog maar rap naar de supermarkt voor de nodige bakken bier en frisdrank.

Iedereen was daar goed op tijd, onder leiding van T'stropke maakten we de ballon klaar en toen dat reusachtig ding bijna volledig opgeblazen hing te trekken aan zijn touwen konden we onze voorraden inladen en dan zelf instappen of moet dat zijn: aan boord gaan want ik ben leek.

Toen kreeg ik het. Ik was niet alleen die het kreeg, want boer Koene stond daar en die had het al een hele tijd, T'stropke kreeg het ook omdat iedereen teveel bij had. Eerst moet ik voor drank zorgen en dan krijg ik onder mijn voeten dat die voorraad niet mee aan boord mag! Kunnen ze dat dan op voorhand niet zeggen? Tegelijk kwam Kwezel daar af met haar vijf rode stoelen die ik nog maar pas met veel moeite en een lange omweg in ZZB had laten bezorgen, dan had ik ze ineens ook wel kunnen meebrengen. Dan beginnen ze nog te zagen over Pioew Pioew, maar dat was ik niet, daar lag zo'n versleten radio waar niets anders uitkwam dan dat, die stond vast op 51°2'20" en ik vond geen andere zender, dus legde ik die op de rand waar hij minder stoorde.

We waren nu aan boord en er was nog ruzie over de zitplaatsen, Kwezel heeft blijkbaar iets losgemaakt bij die mannen, volgens mij doet ze dat graag, iedereen wilde naast haar zitten, maar deze keer had ze de touwen losgemaakt en zonder dat de gezagvoerder een bevel had gegeven waren we ineens 50 meter hoog op weg naar Frankrijk. Ed stond daar beneden nog beteuterd te kijken ...

Indien het al niet Hermano zijn dagje is, was het dat voor boer Koene al helemaal niet. Eerst wordt zijn weide naar de knoppen geholpen door de diepe sporen die de zware landrover er achterlaat, daarna wilt zo'n stadsmeneerke er met zijn fiets vandoor gaan.
Die daarbij nog de brutaliteit heeft over zijn tenen te rijden. Waarbij zijn eksteroog plotseling ongelooflijk pijn begint te doen, en dit is de druppel die zijn regenton doet overlopen.
Na een korte sprint kan hij voor de fiets nog een stokje voorsteken, of juister gezegd een duwtje tegen geven, zodat onze Ed tamelijk onzacht tegen de grond belandt. Gelukkig voor hem, wordt zijn val gebroken door een grote koeievla, nog warm en dampende, vers geproduceerd als het ware.
Koene, rood van woede nu "Maakt potverhierenginderachter dat ge van mijn eigendom afzijt met diene auto, fijn meneerke, en zeg tegen 'tStropke dat het de leste keer gewest is hé!"
Waarop Ed wijselijk besluit die raad op te volgen. Slechts de emotie, de ontgoocheling dat die ballon zo plotseling opsteeg zonder hem, had gemaakt dat hij even niet helder kon denken, en had hem naar die fiets doen grijpen. Zich naar de landrover spoedend, ziet hij dat Wan Tang reeds achter het stuur heeft plaatsgenomen.
"Komaan Ed, als we hen moeten volgen mogen we niet meer tijd verliezen, ze zijn al bijna uit het zicht! Godjummenas, wat stink jij zeg, zou je eens geen andere aftershave proberen?"
Wan Tang geeft plankgas, rijdend in de richting waarin de ballon is verdwenen. Waarbij de landrover een groot gedeelte van de prikkeldraadomheining meesleurt, die zij niet eens heeft opgemerkt.
Bij boer Koene maakt het rood nu plaats voor een ongezond paars…

Inmiddels in de ballon, wordt vruchteloos gezocht naar het GPS toestel. Na beschuldigingen over en weer, kan niet aan het feit voorbijgegaan worden dat het toestel onvindbaar is, en dat de reis zal gemaakt worden hoofdzakelijk voortgaande op visuele waarnemingen. Achter zich zien ze Gent stilaan verdwijnen, en terwijl ze nog steeds aan hoogte winnen zien de nieuwbakken hemelvaarders een prachtig panorama zich ontvouwen.
De wind staat gunstig, en het goede humeur neemt stilaan de bovenhand
"Hé Telloorlekker, als we nog ballast teveel aan boord hebben, gooien we jou eruit! Jij hebt daar toch al ondervinding in...Maar we zullen maar oppassen, anders worden we nog beboet voor sluikstorten!"
"Dan zijt ge veel beter af met zandmannetje te lozen, een zandzak of een zandman maakt toch niet veel verschil?"
Het valt op dat Kwezel zich een beetje gedeisd houdt, en gewoon op een bak bier blijft zitten. Ze heeft nog niet veel gezegd sedert ons vertrek, ziet ook precies een beetje bleek om de neus …
Brombeer hangt over de rand van de mand, en tuurt naar de E17autostrade, die 'tStropke gemakkelijkshalve aan het volgen is, "Kijk daar rijden WanTang en Ed "
Met de voeten op het dashboard, breeduit grijnzend, met in de hand een flesje bier, zit Ed onderuit gezakt in de passagierszetel naast Wan Tang. " Die heeft het veel comfortabeler dan wij!"
Veel ruimte om te manoeuvreren hebben wij inderdaad niet in onze wasmand. Maar het uitzicht maakt alles goed.
Hermano bestudeert een wegenkaart, hij zal weer onze gids zijn.
"Dat is raar" zegt hij " we zouden nu toch stilaan de OLV kathedraaltoren van Antwerpen in de verte moeten zien?"
'tStropke, een tamelijke vermoeide indruk gevende, "Hermano, als je nu die kaart eens omdraait hé, we zijn op weg naar Lille, binnen een uurtje zijn wij aan de Franse grens"

Alle ballast was uitgeworpen, ook die zak met cocosnoten die Brombeer had binnengesmokkeld had ik heimelijk ook mee buiten gegooid en we stegen nu snel tot 300 m schat ik. Heel behoedzaam was ik tot aan de rand geschuifeld en ik keek ook eens naar beneden, het uitzicht van hierboven is uitzonderlijk mooi en nu begin ik T'stropke te begrijpen waarom hij dat zo graag doet.

Ik heb al laten weten dat ik ook hoogtevrees heb, maar daarboven in die mand begreep ik opeens dat het niet juist was. Zonder problemen kan ik staan kijken naar de hoogste gebouwen zoals de Eiffeltoren of naar een berg of naar mijn eigen dak. Als ik op dat dat zit ben ik wel bang en dan is er geen hoogte meer maar een diepte, dus ofwel heb ik dieptevrees, ofwel ben ik gewoon bang om er af te vallen.

Ineens begonnen de anderen over een GPS die ze niet konden vinden, die antieke radio met maar één post lag niet meer op de rand, waar ik hem had neergelegd en ik kreeg een kaart in mijn handen geduwd. Ik zag onder mij een snelweg en een water, dus dacht ik dat we dicht tegen Antwerpen zaten en ik keek uit naar de Onze-Lieve-Vrouwentoren, want dat is het enige gebouw dat ik vanuit de lucht kan herkennen. Iemand begon te roepen dat ik die kaart omgekeerd vasthield, dat we op weg waren naar Frankrijk, maar het was gewoon een kaart van Duitsland en zo kon ik mij natuurlijk niet oriënteren. Met de juiste kaart in handen zag ik direct waar we waren: boven de E17 natuurlijk en beneden zag ook ik onze 4x4 met Wan Tang en Ed, en ik vroeg mij af of Kwezel wel iets te maken had met voortijdig lossen van die touwen, zouden zij misschien ... ?

Toch niet alweer ons GPS systeem overboord en we hebben deze keer geen koninklijk bezoek in de korf zitten! Maar geen paniek, we kunnen ons nog op de wind bazeren en op de sterren, de zon zal ook voor een deel haar stralen in de doos doen.
We hingen op het ogenblik boven de Eifeltoren en de Zandman die probeerde zijn meegesmokkelde tierlantijnlintjes er rond te draaien. Nog een geluk dat TLL hem tegen hield anders was hij aan bakboord in de gsm-attenne blijven steken die op de Eifel prijkte. Zijn sliertjes kon hij beter gebruiken om de stoelen aan elkaar vast te maken, want de wind kwam wat feller opzetten. Zie dat het grondpersoneel in de auto, dat ons volgde, de stoelen op hun hoofd kregen, dan waren er weer andere onvoorziene obstakels. Van schrik zouden ze het in hun broek doen of beter ze zouden tegen die verlichtingspaal ginder beneden terecht komen. Langzaam maar zeker gleden we door de blauwe lucht over Euro Disney, daar konden we de achtbanen bewonderen en de beroemde space lab. Je wordt erin gekatapulteerd recht omhoog tegen een snelheid van wel 120 km per uur. En tegen een nog hogere snelheid kom je terug naar beneden. Je vergeet de wereld onder je en hoort alleen maar schrille kreten van mensen die hun leven zien voorbij passeren. De eerste hongergevoelens kwamen naar boven en iedereen stelde vast dat ze wat over de tand konden gebruiken. We verdeelden de krentenbroodjes die Brombeer zorgvuldig in folie ingepakt had en genoten verder van het panorama dat onder ons verder veranderde. Is dat daar niet Normandië, vroeg TLL? In de voorbije zomer zijn we daar nog op D-Day aanwezig geweest. Van hier uit kan je de bunkers goed waarnemen en je waant je een tijdje terug in de oorlog als je de witte klippen ziet liggen in de verte.
Telloorlekker begon te vertellen dat op dinsdag, 6 juni 1944 de geallieerde troepen de stranden van Normandië bestormden om Europa te bevrijden van het Duitse juk. Heden ten dage is er niet veel veranderd, zeker in de Amerikaanse sector. Maar ook in het oostelijke landingsgebied waar de Britse en Canadese troepen voet aan land zetten vindt men genoeg terug om zich in te leven in de verschrikkingen die zich hier hebben afgespeeld. Zo dat was fijn meegenomen, nu komen we nog iets te weten van de plaatsen waar we overvliegen.

We zijn afhankelijk van de wind en kunnen alleen met de wind mee varen. Hierdoor is een ballonvaart ook niet te plannen.Het schijnt dat mensen in een ballon geen last hebben van hoogtevrees, vertelt ons ’t stropje en die kan het weten! Hoogtevrees krijg je namelijk alleen als je contact met de aarde hebt. Het is ook helemaal niet koud in een ballon, omdat een ballon net zo snel vaart als de wind waait en in de mand voel je bijna geen wind. Bovendien hangt er een heerlijke warme kachel boven je hoofd en koude voeten en handen kan je dan gerust eventjes warmen, je hoeft ze niet telkens tussen je dijen te steken of op te blazen.
Je kan ook het best sportieve vrijetijdskleding dragen en stevige schoenen of laarzen! Hierdoor kun je gemakkelijker bewegen en is er meer comfort in de mand en op de landingsplaats. Ballonvaren is reizen zonder doel.
Vóór de uitvinding van GPS-systemen bepaalden zeelieden hun positie met behulp van kompas en sextant. Daarbij keken ze overdag naar de zon en ’s nachts maakten ze gebruik van de positie van sterren aan de hemel. We zijn dus zo een beetje zeebonken geworden maar dan in de lucht en verdwalen tussen de wolken kunnen we niet, we zullen ons overdag baseren op de gebouwen die we kunnen onderscheiden van elkaar. Ook in de nacht kan je navigeren zonder apparatuur. Namelijk door gebruik te maken van de sterren. Voorwaarde is natuurlijk wel dat het niet al te bewolkt is en je dus een goed zicht hebt op de sterrenhemel. Wandel je op het noordelijk halfrond, dan moet je zoeken naar de Grote Beer. Heb je die gevonden, trek dan een denkbeeldige lijn tussen de onderste twee sterren en verleng deze ongeveer 4 tot 5 keer tot je een grote heldere ster tegenkomt: de poolster. Door vervolgens dezelfde hoek te nemen als op de afbeelding is aangegeven, weet je waar het noorden is.
Romantisch, avontuurlijk en ontspannend. En dit op een hoogte waarbij je je één blijft voelen met moeder aarde. "Varen" heet het in vaktermen. Iedereen heeft wel eens een luchtballon voorbij zien gaan. Maar er zelf mee varen, dat is een droom. Nu niet meer! Ik was er toch niet zo gerust in en scheef bekeek ik Zandman eens en ik voelde eens aan de mouwen van TLL als die nog aanwezig was. De brombeer neuriede zachtjes een deuntje over twee beren die niet konden smeren, die liet het allemaal niet aan zijn hart komen, hij zag het positief in.

Velen onderschatten het volgen van een luchtballon. Men moet er, als het ware een neus voor hebben. Die neus van mij,die is wel voor enkele dagen uit de running. Bij mijn val van de fiets ben ik wel degelijk zacht op die koeienvlaai terechtgekomen, maar die fiets, die hing daar ook een fractie van een seconde in de lucht. Zoals het de wetten van de zwaartekracht past, is die dan ook naar beneden gekomen. Nu heb ik wel geen klein neusje, eerder een redelijke grote,maar dat, dat achterwiel nu juist mijn reukorgaan moest raken was iets téveel van het goede. Wang tang vond terecht dat ik naar koeiendrek stonk. Ik had echter graag wat meer respect gekregen van een dame van adel. Nu moet zij maar haar reukorgaan voor twee gebruiken om die ballonvaarders op het spoor te komen en vooral het spoor te behouden.

In een van de vorige verslagen van het ballonvaartlogboek, lees ik dat ene zandman er, ogenschijnlijk, nog plezier in had, dat ik daar met mijn klikken en klakken in die koeiendingens ben gevallen. Ik hoop, dat zij ginder boven eens zonder zandzakjes vallen en een logische beslissing zullen moeten nemen! Zeker, zand is zand!. Dat dit dan maar gebeurd op een moment, dat ze boven een héle grote weide vliegen, bedekt met maxivlaaien waar Mc.Donalds jaloers op kan zijn!

Die GPS, die heb ik stilletjes in mijn zakken gestoken. Noch wang tang, noch die naar de hemel opgestegenen, zullen er de eerst tijd plezier aan beleven! Mijn wraak zal zoet zijn, zelfs al stinkt hij momenteel nog! Ha! Ik mocht niet meevliegen! Ze mogen nog van geluk spreken, dat ik TLL zijnen boog (nog niet) heb gevonden! Dat die verhalen van hierboven kunnen verschijnen, heeft weeral te maken met dienen brombeer die buiten contrabastuba-zonder kraantje, ook al tam-tam kan spelen. Het is duidelijk, dat er hier nog iemand op de begane grond het spel meespeelt.

Waar zit dienen neger?

Boven,dachten ze.Die Wan Tang en den Ed die hebben het goed daar beneden.Met de 4x4 volgen was zeker geen probleem voor mij.Maar met ED naast mij.Zeker geen lachertje.Ten eerste hij betrouwde mijn rijgedrag niet .Het duurde nogal eer dat mijnheer overtuigd werdt.Met al mijn charmes die ik op dat moment in me had maar bovengehaald.Eindelijk hij was overhaald.Daar gebeurt het,valt hij in een verse warme koeievlaai.Wist ook niet wat ik zag deed me denken aan de hulk van vroeger op tv.Dacht dat hij groen werd van coléire .Nee hij veranderde in een hulpeloos ventje,dat mij nodig had.Snel duw ik hem met al mijn kracht in de landrover.En ik vertrok holder de bolder over de veldwegjes.De stank vanwaar kwam dat toch,wist ik ook niet dat een verse koeievlaai zo kon stinken.De stank het deed me kotsen.Zodat ze boven rare geluiden te horen kregen.Kwezeltje was natuurlijk de eerste die het hoorde.Vrouwen ze zijn steeds alerter.Ed vloekte en tierde want rijden en kotsen gaat moeilijk samen.Wilde gewoon maar de ballon volgen samen met Ed.En zij daarboven maar denken dat ik het goed had.Kon ik het niet laten en moest weer reageren.Voor de rest zal ik gewoon blijven volgen.Ze moesten eens weten...

Eindelijk, voor een tijdje verlost van de generallissima(verdomme Zandman toch een moeilijk woord hoor), ik dacht eens te knijpen om te zien of ik niet droomde maar na de waarschuwing van Kwezel riskeerde ik dat toch maar niet. Toch blij aan toe dat ze mijn krentenbroodjes lekker vind en zoals het een beer past had ik ze dan ook gesmeerd.

We zaten dan ook allen fijn verdeeld op de door haar uitgedeelde lakens die we over de stoelen gedrapeerd hadden, zo bleven die stoelen nog een beetje proper en bleven de uitgedeelde lakens waar ze hoorden.

Nu weet iedereen ondertussen al wel dat ik niet kan zingen als ik dan al zou zitten neuriën hebben van twee gesmeerde beren zal dat wel geweest zijn omdat ik niet erg gerust ben in zo'n ballon. Of zou ik misschien hoogtevrees hebben? Misschien ging ik beter ook op de grond zitten, dicht bij Kwezel, dat was in het begin toch ook maar een bange wezel. En als ze dan toch geen zere kont wil, we hebben met zijn allen aan geboden om ze op schoot te nemen.

Gelukkig is het hierboven toch niet zo koud, kan Kwezel straks misschien toch nog haar badpak aantrekken. Maar ik vind het wel flauw dat ze daarstraks begon te zeuren over billenknijperij en andere deugnieterij. Nu begint ze verdorie zelf over sex te praten, al heb ik nog nooit gehoord van een sexuele tant, maar waarschijnlijk duurt de reis nog lang genoeg om aan de weet te komen wat dit eigenlijk voor een ding is. Misschien is het een middeleeuws marteltuig, of speeltuig maar daar kom ik nog wel achter, zowaar ik brombeer heet. En brommen zal ik.

En daarbeneden beklaag ik er ene, amai, een koeievla stinkt niet, dat riekt. Misschien niet appetijtelijk maar het riekt. En dan na alle miserie die Ed al meemaakte bij het vallen en opstaan(moet meer leren fietsen)nog door velden en bossen huppelen, niet moeilijk dat iemand zijn maag binnenste buiten keert. Nu heb ik dan toch eens de Eiffeltoren gezien en de beroemde Champs Elyseë.Armstrong heeft er al op gereden maar hij heeft toch nog nooit in een hete luchtballon gezeten.

Ed zorg maar gauw dat je reukorgaan weer in orde is, want ik weet niet of die Wan Tang wel te vertrouwen is. Vrouwen die zomaar ongevraagd het stuur nemen of ongevraagd koordjes losmaken die spelen zeker onder één hoedje.

Vlug nog wat broodjes beren, sorry, smeren om de eventuele brokken te lijmen.

Brombeer

We moeten goed voorzichtig zijn en de wolken vertellen ons wat er voor weer ongeveer is. In de zomer onweert het veel,in de winter kan het ook
slecht weer zijn. Maar dat is anders, minder erg. We willen meevliegen met de straalstroom, dat is een windstroom, hoog in de lucht. In de straalstroom mogen geen wolken met onweer zitten. Die wolken kunnen tot 12 kilometer hoog gaan, bovendien zijn ze heel gevaarlijk. Een ballon botst daar gewoon tegenop, ze zijn de oorzaak van de meeste ongevallen in de luchtvaart.
Onze branders mogen niet uitvallen want dan koelt het mengsel in de
ballon af, dan is hij niet meer in de lucht te houden. We hebben wel nog branders met propaan mee, daarmee kunnen we toch nog een beetje
veilig beneden geraken als de nood het hoogst is. Maar dan hangt alles af van de plaats waar we moeten landen. Er mogen bijvoorbeeld geen kabels van de hoogspanning zijn. Daar hebben we wel schrik van, zeker als we over Europa vliegen. We kunnen ook niet op elk moment van de dag landen, het moet 's morgens gebeuren want in de nacht koelt de ballon af, dan vliegt hij het laagst. In de loop van de dag warmt de zon de ballon weer op, dan stijgt hij weer boven de kolkende nevelen op, geconcentreerd in het ruitvormige oog van Gods licht.
Stillekes begon de eerste nacht haar tekenen weer te geven. We maakten het ons behaaglijk en kropen dicht tegen elkaar om ons te verwarmen. Onder die warme kachel zouden we wel niet bevriezen maar voor het geval dat onze handen toch verkleumden, stak ieder die onder de meegenomen trui. Mijn pilotenmuts trok ik over mijn oren zodat de wind er niet in kon blazen. Natuurlijk konden we die nacht de slaap niet vatten en keken we onze ogen uit naar die prachtige sterrenhemel, zo dichtbij en toch zo ver af. We zochten met onze dichtgeknepen ogen de horizont af naar bekende sterrenbeelden en fantaseerden erover. Orion staat bol van sterren met prachtige namen; Rigel, Betelgeuze, Al Nathin. Maar wie was Orion zelf? Deze oersterke kerel wilde trouwen met het koningskind Merope, maar haar vader stelde hem een onmogelijke opdracht als voorwaarde.
De zwaan Phaëton is een van de kinderen van de zon. Maar hij wordt door zijn vrienden niet geloofd. Op zoek naar het bewijs van zijn afkomst, raakt hij verzeild in een dollemansrit op de zonnewagen. De hemel schroeit, de aarde brandt.

Geleerden hebben ontdekt, dat de lichtsnelheid niet de absolute eindsnelheid is. Bepaalde gasdeeltjes verplaatsen zich nog sneller door de ruimte. Wanneer materie zich door die ruimte zou verplaatsen aan een snelheid hoger dan die van het licht, houdt de materie op te bestaan. Materie wordt dan energie.

En vermits er een oneindige hoeveelheid energie nodig is om een oneindig kleine hoeveelheid materie te versnellen tot een fractie van de lichtsnelheid (vraag dat maar aan die mannen van de Cern) gaat de vlieger net zo lang op tot de kruik barst alvorens ze te water gaat (water is nog zoiets mysterieus in de natuur, dat kunt ge ook niet "vernietigen"). Stepen Hawkins heeft overigens onlangs zijn eigen theorie ontkracht door ze te bevestigen: zwarte gaten bestaan, omdat ze het einde zijn van de materie zoals die zich bestatigt in haar zwaartekrachtsvorm, maar terzelfdertijd het begin zijn van een vorm van straling die we eigenlijk nog niet goed begrijpen. Maar niet getreurd, 400 jaar geleden wisten we nauwelijk dat het zonnestelsel bestond...

Voor wie overigens twijfelt aan die theorie van die lichtsnelheid: Einstein heeft een en ander voorspeld, en Enola Gay heeft die voorspelling werkelijkheid gemaakt: op 6 augustus op Hiroshima, en op 9 augustus 1945 op Nagasaki.