Clair-obscur

hoe kan ik in dat vaderhart
de lijnen lezen
van medeleven en van smart
om wat heel ver vandaan
maar ook dichtbij,
in het eigen kind, de pijn
die vaak wordt aangedaan.

de ongelijkheid, de armoede,
zwart-wit gekleurd,
als een schaakbord,
waarop de pionnen,
nu een links dan weer rechts
verschoven worden,
tot ze er bij neervallen.

even verliet ze het land
waar ze van houdt,
en waar ze alles deelt,
om weer te keren naar
het land, waar vol ongeduld
een vader
wacht op zijn kind.

vader - kind, kind - moeder,
wie kan de liefde meten,
die hen verbindt, en die lijdt,
telkens opnieuw
wanneer ze achterlaten moet,
de kinderen - uitkijkend
naar hun ontbijt,
de vader, in het blanke land,
die zich zo op
haar komst verblijdt.



leven is kiezen,
steeds opnieuw, elke dag,
voor het liefste, het beste
dat anderen ten goede
komen mag.
het gaat niet om wit,
noch om bruin of om zwart,
het gaat om de liefde
die heelt dikwijls smart.

ria

Er bestaan tientallen gedichten met als titel 'moeder'

De kern van het wezen van een oudere moeder zag ik nooit eerder
zo beschreven.
Bij iedere 5-6 woorden kan ieder van ons zich laten gaan en er een
ganse woordenvloed of een eigen gedicht bijdenken.

Puur - beknopt -echt - wat nog allemaal...

Als vrijwilliger in de geriatrieafdeling van een ziekenhuis zie ik wekelijks
vele moeders. Ze hebben allemaal een gevuld leven gehad dat nu
stilaan uitdooft. Ik laat ze vertellen en moet alleen maar nu en dan
knikken en tonen dat ik nog volg. Ik volg dan ook echt met mijn gevoelens en ervaar zo dikwijls de rijkdom van een gewoon mensenleven.

p r a c h t i g - - - UVI

inderdaad...en prachtig ook... denook

ivi, foto is een vrijwilligster, maar niet mijn dochter. Misschien gelijken ze allemaal wel wat op elkaar, in ieder geval in hun liefde en moeder zijn voor anderen...
ria

Dag uvi..

Als je met 'prematuur' bedoelt, zomaar uit het hart van je pen, dan denk ik stilletjes: zo mag hij het elke dag. Ik weet niet of je morgen pannekoeken bakt, uvi.. wij drinken er in elk geval eentje van een goed jaar op je gezondheid en die van je dochter en achter op ons tong zal het naar dankbaarheid smaken en de senioren van Brasschaat zoeken dan missschien een naam achter een wit blad. Cher V.I.... een volgende keer hopen we jou erbij. Groetjes.

Give (d.v.m.)

Beste Uvi

nog steeds dwaal ik door je
blauwe gedichten
vaak in stilte
omdat ik geen weerwoorden vind...

Dan maar stille bewondering
die even fel kan zijn
als een staande ovatie !

Robbe

Ps:
Nog enkele blauwe noten...

Terug van weg
en uitgeteld
of uitgesteld voor even,
raap ik je woorden
samen
en al je letters blauw
van zoveel dagen,
soms met wat zwarte
-want warme en heel intense-
kantjes.
Morgen hark ik
weer tijd bijeen
en met wat gène
lees ik
op je novemberbankje
mee over je schouder
in je gekoesterde kolommen
van voorbij
in tijd
en bewaard
van gisteren voor morgen.

Een cognacje waard, uvi, laat het maar walsen even, dat 't licht wegkan van gouden zomerdagen en geuren van schoonheid en vriendschap.
Dat het je goed ga.