De grote reis.

TLL zou als eerste aantreden. Dat was een kolfje naar zijn hand verzekerde hij ons. Met de zelf gemaakte pijlen van spieren die hij uit een half varken van een ander kandidaat had weggenomen, maakte hij sierlijke slanke snaren die hij op een dun hout spande. Hij kon muziek uit zijn boog krijgen en als die zong dan was het een goede, zei hij. Iedere kandidaat mocht vijf keer schieten en de winnaar van dit onderdeel zou gehuldigd worden met een laurierkrans op zijn hoofd en mocht een entreeticket in ontvangst nemen voor een stadsrondrit met paard en koets.
Onze schietende boog begaf zich naar de grote weide waar doeken waren opgesteld als roos.
Bij een cloutwedstrijd wordt van grote afstand geschoten op een vlaggetje. Het is daarbij de bedoeling de pijlen zo dicht mogelijk bij het vlaggetje in de grond te zetten. Afhankelijk van de categorie staat het vlaggetje tussen 75 en 185 meter van de schutters. Het is een indrukwekkend gezicht een regen van pijlen te zien neerdalen op een klein vlaggetje op grote afstand, en het is niet moeilijk zich voor te stellen hoe het moet zijn geweest op een middeleeuws slagveld waar de pijlenregen een welhaast onoverkomelijke hindernis vormde.
Iedereen maande onze enige schutter die we rijk waren aan tot kalmte. Eerst mikken zei Brombeer op de lap stof van beneden naar boven aftasten en met je ene oog jandorie toe. Als je inzicht hebt van de afstand en je ziet het mikpunt, loslaten en niet eerder.
De eerste schutter plantte zijn pijlen een beetje uit de buurt van de vlaggetjes. De tweede viel voorover en miste helemaal zijn doel. De derde dat was een kei van een vent. De kampioen van hier in de buurt, dat zou een zware dobber worden. Hij schoot en op nog geen 30 cm van het doel af bleven de pijlen in de grond steken. Tll, niet je moed in de schoenen laten zakken, denk er om,wie eerst komt, eerst maalt maar wie het laatst komt lacht het laatst, riep Hermano naar hem. De vierde schutter was een wereldkampioen, die had al alles gewonnen wat maar te winnen viel. Hij legde aan en met een engelengeduld vuurde hij zijn pijlen af. Juist voor het vlaggetje kwamen ze neer. Iedereen juichte hem toe en zag in hem al een hero. Hoe ga ik dat nu beter kunnen flikken ademde TLL hardop? TLL, zei ik toen, je moet aan iets leuks denken, bijvoorbeeld aan een jonge deern die je absoluut zou willen bezitten maar pas krijgt aan je raak schiet. Dat had hij goed in zijn oren geknoopt en legde aan. De eerste vier pijlen naderden kort hun doelwit maar hij had nog één te gaan. Zijn knieën begonnen te bibberen en zijn broek begon te flapperen. Met de adem ingehouden en iedereen kon de stilte ineens horen vallen, liet hij zijn laatste hoop los. We volgden de pijl en je gelooft het of niet maar hij prikte zich vast in de spalk waar het vlaggetje aan vast was gemaakt. We konden onze ogen niet geloven, hij, onze nestor, had raak geschoten voor de eerste maal in zijn leven. Dat onderdeel was al in onze handen dachten we. Later zei hij tegen me, dat hij zijn ogen allebei had dichtgeknepen en met een schietgebedje op hoop van zegen, zijn pijl had verschoten.

Zo gaat dat nu altijd ci... Als ik aan de beurt ben, ontneemt een andere mijn relaas en tel ik alweer niet mee. Allez, mannekes... na die schietbeurt ga ik er ene pakken. Mijn dorpsgenoten valkeniers zijn zich komen vervoegen; en er was er zelfs ene bij die een gier op z'n arm droeg. Na mijn doelschieten op dat vlaggetje waren er wel die ook elders gier hadden. Ik ben nu eenmaal gewoon op een ongewone manier mijn pijlen te richten en menige toeschouwer dacht dat ik het op hem gemunt had. Mijn kunde moest ik al niet meer bewijzen, ze hadden luid geaplaudiseerd en me overtuigd met onze typische telloorlekkersgroet. Voor zover ik begrepen had van de jury zou na de spelen ook nog een jacht georganiseerd worden aan de overkant van 't Scheld. Tussen de rietkragen verschuilt zich menig opvliegend wild; dan konden mijn dorpsgenoten hun kunde van de valkenij ten toon spreiden. Dit hoorde echter niet thuis tot de spelen zelf, daar er geen concurrentie meedong. Maar als vazallen van Marie moesten zij zich toch ook kunnen tonen. Zij kwamen tenslotte voor haar en haar toekomstige naar hier. Wisten zij veel of er een vreemde telloorlekker meedeed, ene die voor die tijd nog niet in hun dorp was toegekomen. Op mijn vraag of er ook schutters waren meegekomen werd onkennend geantwoord. Daar stond ik dus alleen met mijn zelfgemaakt spul. Nu ga ik daarover niet alle pluimen op mijn hoed steken, want zonder de zeeldraaierscapaciteiten van 't Stropke had ik die pees evengoed in mijn ondergoed kunnen steken. Dan was dat onderdeel vast beter dan dat wat mijn welvarendheidsgezwel omsnoerde. Door die knikkende knieen van daarstraks hing die flodderbroek bijna aan mijn hielen... gelukkig had ik die schaamlapjes nog...
TLL

Niemand die in de smiezen heeft gehad, wat zandmannetje achter de schermen heeft bekokstoofd! Zelfs Telloorlekker niet, en normaal had die beter moeten weten…
Winnen met boogschieten tegen een voorvader van Willem Tell, en dan nog na het nuttigen van enkele zakken wijn, dat had hij gedroomd ja!!! Over zijn pijlen, met tamelijk onvaste hand afgevuurd, die tussen de menigte toeschouwers zijn beland en daar menige slachtoffers hebben gemaakt, daarover heb ik het niet eens…
Maar niemand dus, die heeft bemerkt hoe ik de plaatselijke kampioen telkens voor zijn pijlafschieten met een stroomstoot uit de matrak van Kwezel behoorlijk uit zijn concentratie haalde.
Niemand die heeft bemerkt, hoe ik met de hulp van Ed de winnende pijl van TLL heb onder handen genomen.
De pijlpunt sterk magnetisch gemaakt, en aan de vlaggestok die het doel voorstelde, een blok ijzer gebonden, zodat missen welhaast onmogelijk was! Overigens geen dank hiervoor TLL, het alternatief was dat ons hele gezelschap anders opgesloten werd in "het Steen" Antwerpens stadsgevangenis sedert 1303, wegens belediging van de openbare herauten. Of dat we mee mochten beginnen werken om de grond droog te leggen, op de plaats waar 100jaar later aan de bouw van de kathedraal zou begonnen worden!
Want als we in de geschiedenis gesitueerd zitten in de 15e. eeuw, (rond 1477 vond het huwelijk plaats van Maria met de Max ?) pas in de 16e. eeuw werd met de bouw van de kathedraal begonnen.
Wisten jullie overigens, en laat mij nu mijn geleerdheid wereldkundig maken, dat het uitgerekend dit koppel is dat begonnen is met het elkaar schenken van een trouwring???
Slechts enkele jaren daarvoor bestond deze ceremonie slechts uit het meppen met een knots op het hoofd van de uitverkorene, om haar vervolgens aan de lange haren mee te slepen naar de woonstede, zonder veel troelala… Het zijn niet altijd verbeteringen geweest die de alsmaar voortschrijdende beschaving heeft meegebracht!
Maar om onze frustraties weg te werken, laat het klootwerpen beginnen!

Ik wist het... het kon niet missen. Dat er saboteurs tussen ons gezelschap zijn, had ik al vermoed; al hield ik dat nog voor mezelf. Maar nu moet het eruit ! Uitgerekend hij die van latere Beerschotsupporters hooligans maakt moet zich weer als leider daarvan opstellen. Dat hij het niet zélf kon klaren, ja dat wist ik al langer. Typisch voor grootstedelijken, ze moeten altijd een ander slachtoffer meesleuren in laaghartig en achterbaks gedoe. Kunnen zich nooit aan één standpunt houden (zal ook blijken in de 20 eeuwse politieke geschiedenis) De schildknaap die afvallige wordt en toevallig Hugo heet, is er een van. Een latere Filip ( de goede of de schone ) zal 's winters de fakkel wel overnemen.
ZMj... ik neem je niet veel kwalijk, maar nu heb JIJ wel degelijk onder mijn duiven geschoten. Wij, telloorlekkers, zijn een volk van eer... zelfs in staat van delirium geven wij toe af en toe "blowing in the wind" te zijn, maar daardoor hoef je ons nog niet op te zadelen met laaghartige praktijken. Dat je mijn pijlen beinvloed hebt, mag voor omstaanders een goede deugd zijn, voor mij persoonlijk is dit een regelrechte aanval op mijn eerlijkheid. Ik vrees, en dat geldt ook voor heel het balonvaardersgezelschap, dat mijn deelname in de groep nu van korte duur zal zijn. Ik wil me best weer gaan vervoegen bij mijn dorpsgenoten, als jullie dat beter uitkomt. Konden jullie, buiten ED dan (medeplichtige in de boosheid) niet beter toezien en voorkomen de wandaden van deze beiden ? Ik zie mij moreel verplicht deze wandaden ruchtbaar te maken aan de jury... Hierdoor zal de inquisitie oordelen of, indien niet beiden, minstens één het vuur aan de schenen gelegd wordt... de rotte eieren zullen hem welkom zijn aan de schandpaal !
Ik verkneukel mij er al op dat in de volgende discipline hij de "kloot" mag zijn...

TLL

Ik wist het ook! Zandman heeft mij bij mijn "pitjesbak", alhoewel dit spel niet is voorzien tijdens deze spelen. Op mijn blote knieën heb ik hem moeten beloven, dat ik de sabotage, of ons bedrog of hoe je het ook mag noemen, geheim zou houden. Dan verspreekt hij zich toch zeker! Of, was het moedwillig? Kreeg hij de hete adem van TLL in zijn nek? Wil hij zijn eigen hachje redden?

Ik had het hem nog zo gezegd "Zandman,pas op! Dàt gaat telloorlekker niet nemen. Dat is een man van eer die liever verliest met zijn hoofd omhoog, dan dat hij met jouw gefoefel de wedstrijd moet winnen. Dat magneetje, dat je daar uit het luidsprekertje van 's tropke zijn radiootje hebt gepikt, zal ons nog zuur opbreken"! "T'is om mensenlevens te redden" zei zandman nog.

Dat laatste overhaalde mij om een collaborateurtje te worden. Misschien kom ik nog in het boek terecht van een zekere Walschap. De Gerard zal er in de toekomst misschien een hoofdstuk aan wijden in zijn nog in 1948 te schrijven boek "zwart of wit"

Gratie vragen aan prinses Tilleke, de vriendin van mijn opstoker, zal ook al niet helpen. Dat meiske moet nog geboren worden. Mogelijk loopt haar voorouderlijke spermabank hier ook nog rond.

Nu weet ik wel, dat TLL nog van de kwaadste niet is. Dat hij een grote mond heeft, maar ook een hart van peperkoek. Toch, ben ik er, na mijn ervaring met de schandpaal, niet gerust in.

Dat "klootsmijten" staat mij nog altijd niet aan. Ik heb kwezel het voorstel horen doen om strootje te trekken over wie aan dit spel zal moeten deelnemen. Wie die strootjes zal "prepareren" zal waarschijnlijk TLL zijn. Die is het gewoon om van alles te fabriceren, zowel boven als onder het water. Ik zal hem dus goed in het oog moeten houden. Het zou kunnen dat, hij ook al, een sabotagetrucje gebruikt en dat ik, weeral, aan het kortste eind zal trekken.

Hier in deze tijd, kan ik geen beroep doen op mijn sterke,grote broer. Hermano! Ja, die heeft sterke spierballen om mij te helpen. Maar, waar zit die kerel? Is die weeral taalspelletjes aan het spelen met een of andere vogel?

Het is hier, dat hij moet zijn! Hier brandt de olielamp!

Brombeer,hulp! Waar is uwen tuba, om mij erin te verstoppen?

Het tweede onderdeel zou aanvangen en voor ons was de deelnemer van dienst natuurlijk ons aller Zandstuiverke. Zijn half varken bracht hij mee en de tweede helft van het grote big had hij opgevuld met stro. De koteletjes die had hij stiekem verorberd om aan spierkracht te kunnen winnen.
Als een imposante gestalte in een versleten spijkerbroek en een T-shirt waarop nog net de Achterhoekse Rockers te onderscheiden vielen trad hij naar de houten tafel. Hij stond er denk ik mee op en ging er mee naar bed. Zijn machtige armen die wel van een worsteling of partijtje armdrukken hielden liet hij goed zien aan zijn tegenstander om hem te imponeren. Bovenaan de linkerarm had hij een tatoeage, ik ben er nooit achtergekomen wat het ding eigenlijk voorstelde. Misschien Hells Angels?
Ze namen beiden tegenover elkaar aan een tafel plaats, en zetten hun elleboog op de tafel. De wedstrijd kon beginnen. De tegenstander van hem begon meteen met kracht te zetten om Zandman te provoceren maar dit had hij nog niet meegemaakt. Hij kon de arm van Zandmannetje zelfs geen millimeter van plaats drukken. De gewezen kampioen zette nu al zijn kracht en begon er bij te zweten, maar de arm van onze kandidaat veranderde niet van plaats. Zijn tegenstander bleef heel kalm en het was net of hij nog niet eens probeerde om de arm van Zandman neer te drukken. Toen vroeg Zandman plots:"zijn we al begonnen?" De dikke imposante man voor hem begon nu ook een beetje meer moeite te doen. De arm van Zandman ging zachtjes naar beneden. Bij de concurrentie barstte nu overal zweet uit, maar hij kon niet beletten dat onze man zijn arm steeds dichter bij de tafel drukte. Hmmm, zei Zandmannetje, misschien moeten we het hem een beetje gemakkelijker maken. Hij blies zijn adem in het gezicht van zijn tegenstander die ineens begon te niezen en onze Zandman drukte in één neergaande beweging de arm van die ander op de tafel. Zo hadden we dit onderdeel ook al voor onze rekening genomen.

Oeps, straks mijn beurt, ik ga toch proberen om niet te blunderen bij het liaanslingeren, ze moeten maar de touwen van onze ballon gebruiken. Ik zou toch zo graag morgen mee doen aan het rotte eieren werpen. Dat er hiervoor een slachtoffer voor handen zal zijn staat nu zo goed als vast, en misschien wel twee al wens ik het TLL niet toe. Hij heeft tenslotte onwetend vals gespeeld. 't Zat wel niet in zijn eten of drinken zoals bij al die sporters die de laatste tijd betrapt zijn maar het was toch buiten zijn wil om. Of misschien kan ik dan toch maar beter op mijn bek gaan bij het liaanslingeren, letterlijk en figuurlijk dan, dan kan ik er al niet van verdacht worden vals te spelen.

En onze Zandman blijkt nu al tweemaal vals gespeeld te hebben, wat zeg ik, drie keer. Eén keer bij het boogschieten, één keer bij het armworstelen en nog een keer door te proberen het programma overhoop te gooien, jaja hij wou direct overgaan naar het klootgooien.

En dan Ed hiermee bij zijn pitjesbak nemend. Foei. Maar misschien kunnen we bij een eventuele gelijke stand met Ed zijn pitjesbak een spelletje doen, waarom niet. En het wordt ook stilaan tijd dat Kwezel ook haar duit in het zakje doet, figuurlijk wel te verstaan. Er mag nu wel eens gedacht worden aan de poëziewedstrijd, het beste proza wordt op muziek gezet en op de slotplechtigheid ten gehore gebracht. En ik denk dat uwen grote sterken broer zich ergens in een boom aan het voorbereiden is op het schaaktornooi van de eeuw.

En ik ga me nu in alle stilte voorbereiden op het liaanslingeren, en daar er hier geen lusters voorhanden zijn zal ik me moeten behelpen met de takken van de bomen(Mieke hou je vast aan de takken van de bomen) alleen zien dat ik onze schaker zijn boom niet uit kies. We moesten eens met zijn twééën crashen. Zou nogal een klap geven, en misschien nog wat oorvijgen van Kwezel erbij. (kan dat toch niet laten van die oorvijgen)

Tiens maar waar blijft Wan Tang eigenlijk? Ed zou het geen goed idee zijn haar voor dat klootwerpen uit te kiezen? We moeten haar natuurlijk eerst nog vinden, maar we zetten Hermano op haar spoor.

Tot in mijnen boom dan maar, eerst ook nog wat koteletjes verorberen, die kunnen ze mij dan al niet meer afnemen, tenzij ik ze vrijwillig teruggeef natuurlijk.

Slukessssssss

Brombeer

Mensen ik ben terug. Hoe het komt weet ik nog altijd niet, maar toen ik als laatste die tunnel wilde verlaten viel er opeens een hek naar beneden, zo'n ding met pinnen dat je kunt bewonderen aan middeleeuwse burchten en dat dient om bezoekers die met teveel tegelijk komen en die slechte bedoelingen hebben buiten te houden. In dit geval werd het duidelijk gebruikt om mij binnen te houden en ik kon het niet laten om tersluiks een blik naar boven te werpen omdat er in die burchten dan bovenaan altijd gaten zitten langswaar die plezante gasten dan nog kokende pek naar beneden kieperden. Eén blik op het rotsplafond overtuigde mij dat ik van daaruit tenminste niets te vrezen had en ik stond daar eenzaam te roepen (lees: mijn longen uit mijn lijf te schreeuwen) om jullie aandacht te trekken, maar de mannen leken wel in de ban van die knappe deerne en die zachte muziek leek alles te overstemmen. Niemand merkte dat ik niet mee was en daar stond ik dan.

Ik kon daar niet blijven staan roepen, dus ging ik een eindje terug en daar merkte ik een donkere zijgang op die we eerst zelfs niet hadden gezien. Een eigenaardig maar betoverend licht heel in de verte trok mijn aandacht en ik besloot het er maar op te wagen en ik ging die gang binnen, die altijd maar nauwer leek te worden maar de muren gingen schijnbaar uiteen om mij door te laten. Achter mij sloten ze zich opnieuw en er was dus geen weg terug, dat lichtje blijven volgen was mijn enige kans. Hoelang ik in dat halfduister heb rondgedwaald weet ik niet, ik was alle besef van tijd en ruimte verloren, maar na een overwachte bocht stond ik plots in volle daglicht en ik meende 5 wondermooie nimfen te ontwaren die mij bij de hand namen en mij meevoerden, een heuvel op.

Beneden zag ik een rivier zo breed als de Schelde in Gent en een ommuurde stad, die ik vaag meende te herkennen aan een oude Romeinse poort, maar ik was zo moe dat ik mij even neerlegde om te rusten. Toen ik wakker werd lag ik in een bed met luxueus afgestikt goudborduursel op de dekens, een hemelbed dan nog, mijn nimfen waren weg maar een lakei hield de wacht op een stoel en bij de deur stond een schildwacht in vol ornaat. In tegenstelling met jullie lompen lagen er voor mij prachtig versierde kleren klaar en ik werd bij mijn gastheer gebracht aan een heerlijk gedekte tafel met alle soorten wild en gebraad die je maar kunt bedenken. Het bleek de kurfurst van Trier te zijn, inderdaad, daarom meende ik die stad te herkennen maar ze was nu natuurlijk veel kleiner dan vorig jaar toen ik ze voor het laatst heb gezien.

De nimfen hadden hem blijkbaar al uitgebreid op de hoogte gebracht van mijn plotse verschijning uit de grot waaruit nog niemand was weergekeerd en daar had ik mijn geweldige ontvangst aan te danken. Op tafel lag ook mijn zaklamp, mijn hersenen draaiden op volle toeren en ik besloot om het er op te wagen en hem de waarheid te vertellen. Ik legde hem uit dat ik uit Antwerpen kwam (Galmaarden zou hij toch niet kennen), dat onze wetenschappers er daar in geslaagd waren om licht in een doosje te vangen en ik liet het hem zien. Hij bekeek mij verbaasd maar ook niet meer dan dat, ik zag nog geen brandstapels in zijn ogen flikkeren, en toen ik hem liet weten dat ik speciaal naar Trier was gekomen om hem dat doosje als cadeau aan te bieden namens Antwerpen was het hek helemaal van de dam. Hij bood mij onmiddellijk de job aan van raadgever samen met een nieuwe leerstoel doosjeslicht aan de pas opgerichte universiteit (1473).

Ik dacht echter aan die batterij die ook al wat had meegemaakt en ik bood hem aan om terug naar Antwerpen te gaan om nog meer van die doosjes te halen. Bovendien was dat hemelbed wel luxueus maar niet berekend op mijn lengte, en een raadgever-professor kan toch moeilijk bij de paarden gaan slapen. Mocht hij nu nog die 5 prachtige jongedames hebben aangeboden dan weet ik niet wat ik zou hebben gedaan, maar zo komt het dat ik op weg ging naar Antwerpen eerst per boot en daarna met de paardenkoets, in het bezit van mijn geloofsbrieven als speciaal gezant van de kurfurst en natuurlijk werd ik met de nodige egards ontvangen zodat ik op de eretribune mocht plaatsnemen naast de notabelen van de stad.

Tersluiks speurde ik rond om te zien of ik de rest van onze groep niet kon vinden, schijnbaar zonder veel belangstelling informeerde ik of er onlangs nog een groepje vreemdelingen was opgedoken, maar pas bij die laatste pijl van TLL kreeg ik jullie in de gaten. Vanuit het publiek en van op de eretribune volgde er een daverend applaus, de plaatselijke kampioen werd uitgejouwd en ik liet verstaan dat ik die man persoonlijk de hand wilde gaan schudden. Voilà nu ben ik hier terug ter beschikking en ik kom zo te zien juist op tijd, ik zal al mijn invloed bij de schepenbank, de baljuw, de schout en de vierschaar moeten aanwenden om één of meer van jullie nog te redden uit handen van de beul. Om de spelen waardig af te sluiten worden er immers nog "vrijwilligers" gezocht om de brandstapels op te smukken!

Ed, ik kom jullie redden, maar ik ben zo laat toegekomen omdat ik maandagmiddag met mijn paardenkoets linksaf wilde slaan bij een herberg om de inwendige mens te versterken, uit beleefdheid liet ik enkele tegenliggers passeren en alhoewel een lakei uitdrukkelijk naar links stond te pinken werd mijn koets achteraan aangereden door een jonge dwaas met een sportkoets. De mijne was perte totale en het heeft bijna een volle dag geduurd om een vervangkoets te vinden, ik heb mijn tijd dus niet verbeuzeld met woordspelletjes, niet met een lieveheersbeestje en evenmin met vogel(en)s.

De laatste opmerking van Kwezel, over de stinkende adem van Zandmannetje, komt me ergens bekend voor. Ofwel is ie, in latere tijden, woonachtig aan de Schijnpoort dan wel werkzaam in 't Schijn... Z'n bemoeizucht zal er wel een oorzaak in gevonden hebben schijnt het. Ed, laat je niet meer vangen hé. Hij heeft je een geruisloze oplawaai bezorgd die je nog lang mag heugen. Was hij het trouwens niet, die hier te velde eerst de stank rook van ongeparfumeerden. Een oude wijsheid zegt trouwens dat hij die het riekt het eerste heeft geflikt. Nu hij z'n naam en handigheidjes kenbaar heeft gemaakt zou het mij niet verwonderen dat dit alles met opzet door hem is bedacht. Volgens mij speelt hij met Kwezel onder een hoedje. Ik ben niet naar de middeleeuwen gekomen om spelletjes te spelen; ik doe mee uit solidariteit en om niet uit den toom te vallen. Dat zal Brombeer wel doen. Trouwens, ik heb altijd al een hekel gehad aan spelletjes tijdens een bruiloft. Die kwaal is tot zelfs in de 21e eeuw bewaard gebleven. Alhoewel ik Brombeer z'n kwaliteiten niet in twijfel trek, zou ik hem toch een raad willen geven " Zorg er voor dat je bij het liaanslingeren je nek niet breekt , je kan niet weten of die loense Sinjoor bij voorbaat Stropkes'touwtjes heeft ingesmeerd met bruine zeep.... " Misschien dat ZMj in het achterhoofd speelt dat wanneer ene uit onze groep op z'n bek gaat het zijn afgang zou kunnen verdoezelen. Awel Zandman, ik hoop van harte dat je de "kloot" zal zijn en dat ze er eens deftig mee kunnen rammelen...
TLL

Hoe is dat spreekwoord ook alweer, “Als de wijn is in de man, denkt hij dat’em alles kan?”
Het moment dat Kwezel de disciplines aan het verdelen is, haal ik slechts de schouders op wanneer zij me armworstelen toebedeelt. Dat of iets anders…
Die instelling wordt lichtelijk ondersteboven gehaald, wanneer een heraut op de tafel springt en met luide stem verkondigt “Die deelneemers aen dien wetstreit van armenbreecken worden versogt zich in dien hoeck te begeven”
Mijn ogen beginnen uit te puilen als ik zie wat voor beroepsworstelaars, kleerkasten en mannetjesputters zich in de bewuste hoek verzamelen. Eén kerel ziet eruit alsof hij zonder de minste inspanning het anker van de Mercator zou kunnen ophalen, met de blote hand. Plotseling zou ik me veel liever met klootwerpen bezighouden, al mag Joost weten wat dat wel mag zijn…
Hulpeloos kijk ik naar Kwezel “Wat moet ik daartegen beginnen, had je nu niet Hermano kunnen selecteren?”
“Ach jong, niet zo negatief, jij kunt die wel aan…kijk, er zijn toch ook gewone mannen bij, zoals die daar!”
Die daar grijpt op het eigenste moment twee voluptueuze deernen vast en steekt ze omhoog, op elke arm eentje.
Wanneer ik me onopvallend uit de voeten wil maken steekt TLL er een stokje voor “Hei, naar waar heddet zandstuiver?”
Dankbaarheid is ook ver te zoeken bij die kerel, en dat nadat ik hem aan de zege heb geholpen bij zijn boogschieten…Misplaatst eergevoel ja!
De selectieproeven gaan door aan twee tafels tegelijk. Hoe ik door de eerste ronde geraakte heeft Kwezel reeds uit de doeken gedaan, maar toch even een kleine explicatie over die stinkende adem. Waarom dachten jullie dat ik twee lookbollen na mekaar had opgegeten? Omdat ik dat graag lustte misschien?
De tweede tegenstrever levert nog minder moeilijkheden op. De kerel is zo ladderzat dat hij niet beseft dat de wedstrijd reeds begonnen is!
De derde, vierde en vijfde schakel ik telkens op dezelfde wijze uit. Onder de tafel een stroomstoot tegen hun bil of tegen hun weke delen met de matrak van Kwezel, en van hun tijdelijke uitschakeling gebruik maken om hun arm tegen de tafel te rammen.
Zo zit ik tot mijn eigen niet geringe verbazing in de finale, en je raadt het, tegen de Mercator-ankerophaler natuurlijk. Hier gaat mijn adem niet helpen, constateer ik onmiddellijk. Tegen de adem van die kerel is geen kruid gewassen. Uit zijn wijdopen schuurdeur, met bruine brokkelige tanden omzoomt, komt een stank die je best kan omschrijven als een openstaande beerput. Nu ik vlak tegenover hem gezeten ben, moet ik mijn mening herzien over dat bovenhalen van het Mercator-anker. Dat deed hij met slechts één hand, met de andere hand middelerwijl in zijn achterwerk peuterende…
Ik zal maar niet te lang wachten alvorens hem uit te schakelen met de stroomstoot, vooraleer het verkeerd afloopt, want lang zal ik die krachtpatser niet kunnen weerstaan, heb ik het stellige vermoeden.
Maar tot mijn afgrijzen moet ik vaststellen dat hij zelfs niet reageert op de stroomstoot. Wat meer is, er is gewoon geen stroomstoot, de batterijen zijn leeg!!!
Gelukkig voor mij, reageren mijn hersens steeds koelbloedig op een noodsituatie. Het is pas naderhand dat ik de weerslag krijg. En even gelukkig is het, dat ik stevige wandelschoenen aan de voeten draag, in plaats van sportsloefen. Eventjes goed mikken, want het moet meteen raak zijn, uit volle kracht stamp ik met de zware hiel op zijn kleine teentjes. En maak van de gelegenheid gebruik dat hij naar zijn verbrijzelde tenen grijpt, om zijn arm zo hard tegen de tafel te beuken, dat het tafelblad breekt…En in triomf word ik omhoog geheven door mijn teamgenoten.
Hopelijk is er weer geen spelbreker deze keer, met of zonder misplaatst eergevoel!

Hello !! Hoei !! HOREN JULLIE MIJ ?

Ik roep maar voortijdig, want de eerstvolgende dagen zul je van mij nog weinig hinder ondervinden. Niet dat ik af en toe eens mijn zegje doe, maar 't is maar om jullie kond te doen dat je niet moet denken dat ik mijn pijlen verkeerd gebruikt heb of zo. Ik ben uitgenodigd door mijn dorpsgenoten om een weekje bij hen door te brengen. Daar ik die 42 km vooreerst te voet moet afleggen is me niet zo'n probleem. Wel dat ik jullie relaas dan zal moeten missen. Weet ik veel, wat jullie ondertussen zullen uitwreten zonder mijn tussenkomst. Zandman mag gerust zijn, ik verhaspel dan geen "kunstwerken" meer; ook ED en Strop en Hermano kunnen op beide oren (als ze die hebben) slapen. Het schijnt dat wij, in ons dorp, een teletijdmachine hebben (geleend van ene professor Barabas). Daarmee kan ik tussentijds mijn sleurhut ophalen en mijn 2x(2x). Wij knijpen er alweer eens tussenuit. Dat mijn postduivendienst dan een klein weekje op non-actief staat, zullen jullie me toch niet kwalijk nemen, hoop ik. En, Kwezel, ik ben nog niet weg of ik zie je al niet meer... En Wan Tang, hou ze daar een beetje zoet hé... Jij laat al zo weinig van je horen, en als, dan is het meteen raak. Maar zoals gezegd, ik kom voor maandag toch nog even piepen en zal mijn commentaar wel vrijgeven... als ik er nog tijd voor over heb. De postkoets staat reeds klaar...
TLL

Op de achtergrond hoorden we het zevende koor der engelen zachtjes zingend dichterbij komen. Het leken wel feeën met hun witte lange losse gewaden aan. Op hun hoofd droegen ze een gouden kroon en de woorden die hun monden uitspraken waren van gesponnen zilverdraad. Kwezel die enorm veel van poëzie houdt zou deelnemen aan hun liederen maar op één konditie: ze zouden Ed die in dat narrenpak aan de schandpaal nog vastgebonden stond moeten vrijlaten. Als mijn lied in hun smaak zou vallen dan hadden we een kandidaat meer om aan de spelletjes deel te nemen. Zo bespaarden we die arme knaap een omelethoofd. Met mijn allerbeste gladgestreken gezicht begon ik aan mijn teksten die nog in mijn achterhoofd verborgen zaten. De zenuwen speelden wel af en toe me parten maar dat zo gauw overgaan als ik eenmaal op dreef kwam.

In den ziten, daz die rôsen
Erzeigent manic schoene blat,
Sô vluochet man den vröidelôsen,
Die rüegaere sint an maniger stat
Durch daz, wan si der minne sint gehaz
Und die minne gerne noesen.
Got müez uns von den boesen loesen.

In het seizoen dat de rozen
vele mooie blaadjes tonen
vervloekt men de vreugdelozen,
die overal aan het vitten zijn
omdat ze de liefde haten
en de liefde graag bestrijden met venijn.
Moge God de bozen lozen.

Die da horen minen sanc,
ich wille dat sie mich's weten dank
stadelike ende ane wane.
die ie geminden ofte noch minnen,
die siin blide in manegen sinnen.
des die dombe niene beginnen,
want sie die minne niene dwanc
noch here herte ne rachte binnen.

Zij die luisteren naar mijn lied
hun ondank dulden wil ik niet
noch hun gedraal dat twijfel biedt.
Zij die beminden of nog beminnen,
die zijn blij met menige zinnen.
De dommen hebben niets te winnen,
want zij zijn nooit door passie beroerd
noch werd hun hart door liefde ontroerd.

De jury was het er unaniem mee eens dat de nar mee genomen mocht worden maar de Belleman had slecht nieuws voor iedereen. Het liaanslingeren zou die zelfde avond niet meer kunnen doorgaan omdat het al te donker was. Nu kon Brombeer wel nog oefenen om de juiste bomen te vinden voor morgen.

Dat is weer echt iets voor die stedelingen hier in Antwerpen, hun programma zo maar overhoop gooien. Maar niet getreurd, we hadden tenminste Ed terug uit de brand kunnen sleuren.
Nu kunnen we niet supporteren voor allemaal tegelijkertijd want de liaanslingeraars en de achteruitgooiende ‘veteranen plussers’ met de schakers die zouden alle drie in hun categorie aantreden. Onze Nestor en Abraham van dienst die hadden al beiden hun wedstrijd gewonnen maar in dubieuze omstandigheden en dat zou nog een staartje krijgen achteraf.
Omdat TLL de grootste was van ons allen zou die het achteruitgooien voor zijn rekening nemen. Brombeertje die gewend was in de bomen te hangen kreeg het liaanslingeren toebedeeld en Hermano, de slimste van ons allen die zou het schaaktornooi aankunnen verzekerde hij ons. Hij won alle wedstrijden waaraan hij aan deelgenomen had, dat zou beloven. We grinnikten allemaal en zagen in hem de toekomstige onklopbare schaakkampioen. Hij is begiftigd met zo veel verschillende kwaliteiten en in staat allerlei diensten te verrichten zelfs met levende schaakpionnen. Veel mensen hebben onderzoek gedaan naar de herkomst van dit buitengewone fenomenale manneke dat de enen na de andere prijs in de wacht sleepte. Op hem hadden we onze hoop gevestigd, dus laat de wedstrijd maar aanvangen we zijn gewapend met de beste spelers. Maar eerst krijgen we een flinke nachtrust zonder brasserie deze keer. We moeten goed voor de dag komen morgen.

We trokken tijdig naar bed om ons voor te bereiden op de drukke dag van morgen. We zouden tussen de wedstrijden door een intermezzo krijgen van steekspelen gehouden door echte ridders met grote witte pluimen op hun helm. ’s Anderendaags was het al van vroeg in de morgen grote drukte in alle herbergen van de stad waar de paarden werden opgetuigd, de ridders zich in hun rijke harnassen wrongen, de helmen werden aangegespt, de speren aangescherpt, terwijl pijpers en klaroeners, trompetters en trommelaars een laatste luidruchtige repetitie hielden. Daarop volgde de plechtige stoet doorheen de rijk versierde straten, tot op het plein waar de arena was opgericht, met de tribunes rondom. En wanneer de ridders binnen de afgesloten ruimte waren opgesteld gaf de heraut het sein voor de aanvang van de strijd.
Tijdens het steekspel waren scheidsrechters, herauten, allerhande medewerkers en muzikanten bedrijvig en niet minder dan negen dienaars zorgden ervoor dat de stekers regelmatig wijn te drinken kregen. Men kan het zich natuurlijk voorstellen: op hunne peerden sittende en in tvuller harnas kwamen de deelnemers ter baene, ze gingen mekaar te lijf met de speer, lopende menige reyse tegen malkanderen en ze verrichtten kloeke of vrome daden, waarbij vele kloecke lancien gebroken werden.
Toen die demonstratie afgelopen was werden de kandidaten opgeroepen om hun plaatsen in te nemen. Eerst wel betalen, de drie halve runderen werden netjes tegen de oproeptafel geploft en de achteruitslingerende TLL zou met zijn sterke armen de platte schijven werpen. Het leek meer op een discuswerper die zich vergistte in richting. Zandmannetje drukte hem nog op het hart van niet te vlug loslaten, hé stoere bink. Eerst een paar keren ronddraaien en dan als de zon niet in je ogen schijnt loslaten en in de goede richting mikken hé.
Terwijl TLL zich concentreerde op zijn eerste worp deed Brombeer zijn naam alle eer aan. Met gemak slingerde hij als een ervaren Tarzan door de bomen. Hij stootte krijsen uit die nog niet gekend waren door het gepeupel die dan ook op hun beurt verbaasd omhoog keken. In duikvlucht nam hij de ene liaan na de andere en maakte acrobatische bewegingen waar Ed als nar zich nog een punt aan kon zuigen.
Terwijl onze twee eerste mensen hun best stonden te doen op hun onderdeel nam Hermano zijn plaats in. Uitgedost als een fiere jonkhere nam hij zijn plaats in op het grote schaakbord. Hij zou met zwart spelen dat zag hij beter, wit ging hem niet zo goed af omdat hij een lens verloren was tijdens zijn slothistorie. Ed zou hij gebruiken als paard, de levende figuren moeten verzet worden en met een echt paard ertussen door hollen zou moeilijk gaan, vandaar dat hij voor Ed koos. Wij zouden wel meekijken en af en toe hem iets toefluisteren.