Zopas stond ik aan de afwas. Met Pascale Platel.
Dat kwam goed uit.
Want hij was opgestapeld en twee dagen oud.
Wel afgespoeld met een kwistige dretsj voor het slapen gaan.
Geen tijd gehad. Ach, die vrouwen in m'n leven.
Dochter, ex en geliefde, ze bezetten m'n tijd.
Melk de dag, schreef Timmermans.
Mijn grootvader deed dat met de duiven.
Mijn dochter zit in Amsterdam. Bij haar grootste weldoener.
Maar Pascale staat naast mij. Dat helpt.
Hoewel zoals ik dat verwachtte, ze snatert wat af.
Ik doe het dan maar zelf.
Maar ik zink zo diep weg in haar stem dat ik vergeet.
De tijd en de afwas.
Bijna zou ik 'm afspoelen met tranen van ontroering.
Ho, stop even, Pascale. Ben ik nu ne vent of een ... trut.
Verdomme, wat kan die vrouw me pakken.
Ah, vrouwen, dedju. En radio, een andere zwakke plek.
Alaska. Zondagavond. Radio 1. Van zes tot zeven.
Maar op de internetradio ook aan de afwas.
That's life!
Pascale gaat terug in de tijd. Naar haar warm nest.
Een huis volgestouwd met vijf kinderen. En een pa en een ma.
Zeven gelukkige mensen. Een huis als een L. Van Platel.
Van haar vader. Architect.
En liedjes. Van toen. Verdomme, Pascale, je maakt me klein.
Ik geraak niet meer aan de afwasbak.
Haar moeder, mijn moeder... allemaal dezelfde moeders.
En de liedjes van toen. Pascale, hou me vast.
Ik verdrink in je weemoed.
Buiten schijnt de zon.
Op de vloer liggen broodkruimels.
Het stof lacht groen op de kast.
En de was ligt wirwar in de mand.
Pascale is vertrokken.
Ik ga haar achterna.
That's life!
Ria die van dichten en van dichters droomt en uvi die beteuterd zijn blauwe pen en zijn handen wast .. Ja uvi, correcte leraars corrigeren alweer een tijdje niet meer in dat agressieve rood.. blauw mag ook nu.
Gelukkig was de dag weer mooi en boordevol met jonge mensen die mekaar en wat zin zoeken om van te leven. 'n Beeldschoon meisje uit Angola met dreadlocks en amandelogen vol heimwee, zong zelfs 'n liefdesliedje. Zie je, Ria.. gedichten genoeg om de laatste boterham van het jaar te smeren
met glimlach en er in te bijten tot over je oren. Ben al blij dat ik ze af en toe mag lezen, maar vaak vind ik mijn bril te laat of mijn pen om zelfs de eerste strofe te kopiëren. Hoe stelt je dochter het, Ria?
Slaap lekker mensen.
De ochtend is zó donker dat ik hem niet kan lezen.
Ik kijk naar de stilte van het licht.
Bijna een gedicht.
Ik luister dan maar naar de lectuur van de regen.
Haar geratel op het dak. Het getjilp van de goten.
Hun gulzige slikken. En het gemor van het geborrel.
Deze dame is vastberaden verdwaald.
Zij schrijft zich nat op lakens van land en van water.
Ze tikt op verschrikte ruiten.
Wuift met de wolken en huilt met de wind.
Ze lacht om later. Het klinkt als geklater.
Haar vingers vangen m'n oren. Als een schelp de zee.
Wacht, roep ik haar. Ik ga mee.
Tevergeefs. Ze is een nomade.
Het is natuurlijk gevaarlijk om op de uitspraak van zo iemand een repliek te geven.
Die komt sowieso als een boemerang op je hoofd terug.
En het zou getuigen van een roekeloze arrogantie om er tegen in te gaan.
Wel deze uitspraak doet me denken aan stellingen
waarin personen durven te twijfelen aan ons bestaan.
Zouden wij het onszelf allemaal niet inbeelden?
Met een eenvoudige remedie kan je dat soort 'geleerden'
vlug van het ezelsbruggesken halen.
Een trap onder hun "edele delen" bekeert hen al gauw proefondervindelijk tot andere hypotheses.
Zo ook met schoonheid.
De wetenschap heeft nu experimenteel vastgesteld
dat vrouwen 'schoonheid' ruiken.
En dat hun neuzen zelfs de symmetrie uit geuren afleiden.
En het blijkt dat ze mannen kiezen met de (bijna) perfecte symmetrie.
En die als mooi worden bestempeld.
Sterker nog, dat als men 'het evenwicht' even verstoord (computer)
de appreciatie vermindert.
Het recht van de mooiste. Nancy Etcoff
De wetenschap van mooi en lelijk.
En zo zullen dichters en wetenschappers
elkaar nog wel eens tegenspreken ...
Hij geurt naar jeugd. De wierook van weemoed.
Hij tekent tranen in m'n ogen.
Dopt zijn pen in tederheid en veegt ze af aan de ochtend.
Hoe hij mijn hoofd vult. Vandaag mengt met gisteren.
Het licht laat lachen. Het donker verduistermaant.
Dat kan hij allemaal. In m'n hoofd.
Hoe zo'n man mijn hersenen bemant.
Ze ontleedt tot in de laatste kronkel.
Soms ontbloot hij gedachten die ik geklasseerd had.
In de vergetelheid. Het niet meer willen weten.
Ach, Dewulf, ik hoop hem nooit te zien. Te horen.
Hij zou zichzelf onttronen.
Alleen zijn woorden, wil ik. De magie van m'n eigen dromen.
Die hij laat wonen. Op papier.
Uvi
Laatst gewijzigd door uvi op 06 dec 2006, 21:15, 1 keer totaal gewijzigd.
Uiltjes zijn beschermde en heilige vogels, uvi, van in de oudheid al. Laat hem maar weer los, hij blijft wel in je kamer om je muizenissen te vangen. De colums van Dewulf liggen ook al een paar dagen op mijn nachtkastje, uvi. Hij speelt inderdaad op een wondere wijze met woorden, Denook.. beetje teveel soms (vind ik) behalve als hij over kinderen schrijft, dan staat hij op de grond tussen (kleine) mensen waar hij duidelijk van houdt. Voor de rest wacht ik nog even..eentje een paar keer per avond is genoeg. Slaap lekker, lieve mensen.
naar ......de grote dichters en de vriendelijke bezoekers
