Morgen is het het jaargetijde van Moeders'overlijden...
Vier jaar geleden....
En ik herinnerde me vandaag , de dag dat ik ineens besefte dat
Moeder er niet meer was.Het was dagen niet tot me doorgedrongen.
Kerstmis ging voorbij met al z'n flikkerende lichtjes, rode kerstrozen
en traditionele kerstliederen.
Ik maakte het mee als in een droom;
Nieuwjaar met z'n wensen en drinken op geluk!!!
En ik begreep nog steeds niet dat Moeder er niet meer was.
toen kwam de dag dat ik tijdens een viering in het rusthuis
haar niet meer zag, alleen de lege plek van haar zetel!!!....
MOEDER WAAR BEN JIJ????
En plots
ineens zag ik de lege plaats van Moeder!
Oh mijn God! Moeder!
Moeder waar ben je nu?
Alles was leeg en
vol van diepe pijn van
een ondraaglijk besef:zij is er niet meer!
Moeder!
Ik liep naar het kerkhof ,
daar was ze , zei iemand.
Op het kerkhof , Moeder?!
hoe kan dat nu
Moeder!
Mijn hart liep luid :Moeder!
Ik weende en huilde :Moeder!
Het regende en het was koud.
En ik riep Moeder!
Blind door regen en verdriet
tranen als regen over m'n gelaat
Moeder!
En dààr
dààr stond een kruis
midden de regen en de modder,
een kruis,
met daarop haar naam,
HAAR NAAM op het houten zwarte kruis in de modder
en de regen.
Haar naam boven wat aarde en wat modder en
verder niets....
Een doodse stilte en
zoute tranen,
en regen die
de tranen wegspoelde over het graf
....van Moeder....
MOEDER TOCH, MOEDER!
En plots besefte ik,
terwijl kilte en kou mijn hart verbleekten:
Moeder,
hier onder de grond,
in die kou,
in die koude natte aarde
MOEDER TOCH!MOEDER!
Zo alleen en koud
onder die koude, natte aarde
En toen,
ineens ,
wist ik het:
Moeder is dood!
Ik huilde en riep:
MOEDER!
Maar er was niemand die me hoorde,
ook zij niet!
Er was alleen een koude regen
die me als een kille, zwarte mantel
omhulde , omarmde...
En het kleine, verdrietige kind
dat om z'n Moeder weent en roept:
MOEDER!
johana-maria
2 januari 2003
"DE WEG NAAR BINNEN, IS DE LANGSTE WEG."