Tinneke, anders

[tinneke 58]

Voor een poëzie vriend
die nét een dierbaar iemand verloren heeft...


Slaap zacht


Je bleke, schrale handen
Tenger en broos
Je haren,
dof en droog
Ogen die niet langer spreken
Haast kleurloos
De glans is verdwenen

Uren, dagen en weken
Heb ik aan je bed gezeten
Je hebt me je leven verteld
De vreugde, het verdriet
Je hebt me je wensen toegefluisterd
Ik heb graag naar je geluisterd

Je gelaat,
soms zo vertrokken door de pijn
Je hebt zo hard gevochten
Het heeft niet mogen zijn…
Je bent zo moe
Zo uitgeblust
Je strijd is gestreden
Ga dan mijn vriend
En vind voor altijd rust

Maak je laatste reis
Waar je al zolang op wacht
Ga mijn vriend,
en slaap zacht…



Tinneke

[tinneke 58]

De waarheid

Ik zoek de woorden
op melodieën
waarop we samen zongen
Ik zoek de beelden van m’n dromen
Maar,
ik heb ze haastig verdrongen

Ik ga op zoek in m’n hart,
dat ik eens niet bedwingen kon
wanneer ik aan je dacht
Mijn hart ging wild tekeer
Zo erg,
dat het in mijn keel klopte
Net als toen ik je zag
Die adrenalinestoot,
mijn adem stokte

Ik ga op zoek,
naar de rust die ik wil
Naar het tikken van de klok
Maar de tijd staat even stil

Ik zoek,
het land dat jij mij beloofde
Ons land,
van water en zand
Waar ik eens vond,
de warmte van jouw lippen
Van jouw hand in mijn hand

Ik zoek,
de liefde,
waarvan jij mij beroofde

Het eeuwig brandend vuur
dat jij langzaam doofde
Ik heb de waarheid gevonden

De waarheid,
van het laatste uur…



Tinneke

[tinneke 58]

Héél alleen

Hier sta ik dan
Blootvoets,
mijn sporen nagelaten
in het natte zand
Hier sta ik dan
Alleen achtergebleven
Ik, met al m’n dromen
met in m’n rechterhand
een klam badlaken
na een zomerdag aan het strand

Hier sta ik dan
De klok heeft de uren weggetikt
Iedere minuut aan jou gedacht
Mijn tranen weggeslikt
Mijn hart op orde gebracht

Hier sta ik dan
Alleen de zee is hoorbaar
De kolkende golven
Mijn voeten reeds weggezakt,
onder het zand bedolven

Hier sta ik dan te staren
Naar ginder ver,
naar de horizon
Naar een prachtige grote bol
Zo mooi,
ik zou hem aanraken als ik kon
Ik reik m’n hand,
rek me ver vooruit
naar die mooie warme gloed
Rood als zuiver bloed
Maar het haalt niets uit
Ik was te laat
De grote plas heeft zomaar,
zelfs zonder vragen
de zon en m’n dromen opgezogen
Ik zag nog nét de kleur vervagen

En hier sta ik dan
Héél alleen
Leeg,
met nog zoveel vragen…



Tinneke

[tinneke 58]

Mag ik even ?

Mag ik even vragen
of ik door je gedachten mag dwalen?
Mag ik even speuren
door het spinrag van je geheugen?
Mag ik bladeren,
héél even
in het boek van ons verleden?

Mag ik je even laten zien
De eerste zin van een gedicht
Door mij aan jou gericht
Sierlijk,
in gouden letters staat beschreven
de belofte,
voor elkaar te leven

Mag ik even je laten wrijven,
zachtjes met één vinger
Over de woorden
die ik in het rood moest schrijven
Woorden,
over warmte en tederheid
Over,
liefde en zekerheid
Over,
passie en liefde bedrijven

Mag ik je even vragen

De allerlaatste keer
Om in je hart te kijken
Om op zoek te gaan
Naar de hartstocht van weleer



Tinneke

[tinneke 58]

In stilte

De tranen zijn opgedroogd
De wanhoop hebben we gehad
Er is nu alleen nog,
dat diepe zwarte gat

Ik dreig te verdrinken,
in een zee van stilte

Ik lijk te drijven,
in een bad van kilte

Ik schijn te lopen,
op de rand van een dal
Of noem het een ravijn

Toch,
blijf ik geloven
Blijf ik ergens hopen
Dat jij er zal zijn,
wanneer ik val…



Tinneke

[tinneke 58]

Kind van de oorlog

Hongerige monden
Grote bange ogen
Verwoestte stad
Ruïnes van huizen,
Die er gisteren nog stonden
Een doordringende geur
van rottend vlees
Op de hoek van de straat
Een wenend kind
Waarschijnlijk nu een wees

Naast elkaar geplante tenten
Vuil, vochtig en koud
Vooraan een stuk plastiek
Dat moet doorgaan voor deur
Binnen in de woonplaats
De familie samengepropt
De hongerige schreiende baby,
grootmoeder kwijlend
paars van de kou en stokoud

En ik sta recht,
na het laatavond journaal
Zet de verwarming alvast hoger,
zo is het s’morgens warm en aangenaam
Ik ben verkouden
en drink nog een grog
Plots moet ik denken aan dat kind
Aan het kind van de oorlog

Het kind zonder naam
Het kleine wezentje,
met grote bange ogen
Die tengere gedaante
Hulpeloos en nog zo klein
Er overvalt me een gevoel
van diepe schaamte

Schaamte om mens te zijn…



Tinneke

[tinneke 58]

Gestorven verdriet

Toen ik die dag,
vredig in jouw armen lag
Had ik je nog zoveel willen zeggen
Je hebt me zoveel gegeven
Ik heb van jou zoveel gekregen
Je hebt me het juiste pad gewezen
voor de rest van m’n leven

Door jou
Voel ik me niet langer
machteloos en klein
Ik kan om het verleden
niet langer wenen

Door jou,
zo dacht ik gisteren even
Zijn mijn tranen verdwenen

Tranen,
die in mijn ogen zijn geboren
Die op mijn wangen geleefd hebben

Tranen,
die op jouw lippen gestorven zijn



Tinneke

[tinneke 58]

Droomland

Kom dan
Kom dan liefste
Kom bij mij
Kom naast me liggen
Vlei je zachtjes aan mijn zij

Lees de sterren in mijn ogen
Voel het bloed dat in mijn aders
sneller gaat stromen
Haal me uit m’n diepste dromen

Kom maar
Kom dan liefste
Laat ons proeven van de liefde
Laat ons van de vruchten eten
Laat je even gaan
Laat ons de wereld rondom ons,
héél even vergeten
Alleen wij twee bestaan

Kom maar liefste
Geef me je hand
En blijf,
in mijn droomland



Tinneke

[tinneke 58]

De stilte doorbroken

Muren grauw en grijs
Geen klok aan de muur
die de tijd aanwijst

Een stenen vloer
koud en kil
Het is er vochtig
Het is er kil

Ogen die wellust spreken,
glansloos, zonder kleur
Het gedwongen opsnuiven
van een zeemzoete geur

Handen zo groot,
die betasten, voluit
Eén hand bedekt zowaar
die smalle roze kinderbuik

De diepgewortelde pijn
van klein en vernederd te zijn
De onhoorbare schrille gil
Het jarenlange meeslepen
van niet mogen weten
De opgelegde stilte
De stille kreten

Misschien is het tijd
de stilte te doorbreken



Tinneke

[tinneke 58]

Leef in mij

Nee,
ik heb je woorden niet begrepen
Ik heb je streling niet gevoeld
Die als een zalf werd uitgestreken,
voor genezing was bedoeld

Mijn mond geladen met zoete woorden
Een symfonie voor hart en oor
Ik kon je echter niet bekoren
Je wou ze niet meer horen
Je spoelde het geluk zomaar door

Nu resten enkel scherven
De herinnering aan hoe het is geweest
Aan de verloren liefde,
die mét mij zal sterven

Maar nu,
nog even lieveling

Blijf nu nog héél even
Verder in me leven



Tinneke

[tinneke 58]

Een herinnering

De strijd is gestreden
Leeg en uitgeblust
Verdriet verdreven,
van een ver verleden

De verbintenis verbroken
Die moest duren,
een leven lang
Je pantoffels,
wachten niet langer op de gang

In de vroege ochtend
Zet ik koffie voor één
Ontbijt,
voor mij alleen…

Eén enkele herinnering
op de kast achtergebleven
Onze foto,
een vorig leven
Het lijken nu enkel
vreemde gezichten in een lijst

En toch,
diep in m’n hart is er
dat sprankeltje hoop,
dat blijft…



Tinneke

[tinneke 58]

Aan al mijn lezers die ik ken,
ook aan diegene die komen maar die ik niet ken
wil ik graag een dankwoordje uitspreken
om telkens weer een mooi woordje neer te schrijven
in het hoekje van mijn dromen

Aan iedereen wens ik ook een gelukkig
maar vooral gezond 2007 toe

Dat we nog lang van elkaars schrijfsels mogen genieten



Tinneke xxx

[tinneke 58]

Ochtendgloren

Wanneer ik het klagende geluid hoor
van de wind in de nacht
Rusteloos een poging doe om te slapen
omdat ik in m’n hoofd de rust niet vinden kan
Alleen de nasmaak proef van jouw woorden,
zo zacht
Alleen jouw beeld kan zien,
dat naar me lacht
Alleen jouw handen kan voelen
Die me teder beroeren


Wanneer,
de laatste ster is verdwenen
De kaarsen van de nacht gedoofd
Het duister is verdrongen
De eerste zonnestraal verschenen
Een nieuwe dag geboren is
Rust weder keert in m’n hart
Nachtelijke zorgen opgeborgen


Zal ik bij het ochtendgloren,
mijn hart laten bepalen
welke letters tot woorden te vormen
Om zo,
mijn liefde te vertalen
Op papier zetten,
in de eeuwigheid vastleggen



Tinneke

[Robol]

Wanneer,
de laatste ster is verdwenen
De kaarsen van de nacht gedoofd
Het duister is verdrongen

Tinneke,


Mooie woorden, prachtig gedicht
Ik weet, jij weet
na duister komt het zonnelicht
moge dit schijnen
in je leven
moge alle hartepijnen
spoorloos verdwijnen
in Tweeduizend en zeven !

Robbe

[tinneke 58]

Zonder jou

Ach lieve,
liefste mijn
Kom en loop naast me
op het liefdespad
Geef me dat gevoel
dat ik nooit eerder had
Leg je arm om m’n schouder
Naast jou,
word ik nooit ouder

Kijk lieve,
liefste mijn
In de verte de oude eik
Fors en statig staat hij daar
Al héél zijn leven
Eigenlijk,
zelfs een beetje alleen en verloren
Doch,
menige liefdes
zijn onder zijn dak geboren

Ach lieve,
liefste mijn
Droom de dromen met me mee
Laat je leiden naar de liefde
Volg me,
mak en gedwee
Stil de honger
Les de dorst
Leg je hoofd te rusten
op mijn borst

Niemand die ons ziet
Niemand die ons hoort
Geen sterveling die de dromen stoort
Laat de klok de uren slaan
We zullen ze niet horen
Stop de tijd,
leef in onze dromen
En laat me nooit meer gaan
Want zonder jou,
ben ik verloren…



Tinneke