Het geheim van de grafoloog werd hem ontfutseld door de muis.
In illo tempore was de pen zijn piloot die hem genadeloos
doorheen de schrijver loodste.
Als een chirurg legde hij iedere afwijking meedogenloos bloot.
Met precisie en zonder scrupules bestudeerde hij iedere krul.
Te veel of te weinig aan een labiele letter.
Lagen ze lekker achteruit of dwangmatig voorover gebogen,
de grafoloog wist waarom.
Meer zelfs, bleef het voor de schrijver nog een hypothese,
voor de letterdokter was het een diagnose.
Niemand was veilig. Elke vlek, elk lek uit een Parker of een Waterman,
had zijn reden van bestaan.
Schreef je een epistel in bedekte termen,
hij maakte er een open brief van.
Wreef het mascara uit de ogen van een ontroostbare o.
Liet de klagende a een Spaans orkaan doorstaan.
De u en de i plakte hij aan elkaar tot een tranende ui.
Voor de grafoloog was je een glazen huis.
Aan dat alles dacht ik, toen de cover van de Poëziekrant mij
Geert van Istendael ontblootte.
Schrijft zijn oeuvre met een authentieke pen.
Wil wellicht voeling met de textuur van het witte blad.
Geert kijkt altijd een beetje neer op z'n entourage.
Zeker vanaf een 'lichtdrukmaal'.*
Zijn mond is een madurodamversie van een regenboog.
Zachtjes misprijzend.
Bijna ingetogen hautain. Klasse verloochent zich niet.
Net voldoende dedain. Noblesse oblige. Plus est en vous.
Een kop als een 'epitheton ornans' voor een schrijver. Liefst een filosoof.
Een profeet die de ondergang van de wereld voorspelt.
Iemand moet zich opofferen. Zijn mondhoeken verraden hem.
Toen ik in de vierde Latijnse voor het eerst zijn vader Gust zag,
was ik diep onder de indruk.
De oude van Istendael was een aristocraat pur sang.
Niet van huize, maar van zichzelf.
Hij sprak toen al een taal die naar het Hollands zweemde.
Dwong respect af. Ongevraagd. Begaafd en begeesterd.
Een grote meneer, niet alleen voor kleine jongens.
Later stond ik geregeld naast hem in een 'delicatesse-winkel'.
Je weet wel: '100 gram kaas' en 'mag het iets meer zijn?'.
Nooit heb ik hem durven aanspreken. Ook niet toen ik zelf al de zestig gepasseerd was.
Waar is de tijd dat een Pelican mijn woorden Koningsblauw
op papier schreef.
In het Grieks leerden we toen over 'grafoo' en 'logos'.
Maar we wisten toen nog niet dat een grafoloog ons zieltje kon bloot leggen tot de laatste zonde.
Wij gingen gewoon te biechten bij de Grote Grafoloog.
Ook al logen we telkens een beetje.
Gelukkig zijn er nu neutrale toetsen
die mijn geslepen karakter verdoezelen.
Stel je voor dat jij een grafoloog was.
Uvi
*G. Gezelle gebruikte voor foto het soortgelijke woord lichtdrukmaal.
We draaien de laatste bladzijde
van het boek "2006" weldra om.
Ooit zullen we er in gedachten nog
wel eens in terugblikken,
met gemengde gevoelens wellicht,
want vreugde en verdriet durfden
elkaar wel eens af te wisselen.
Geen mens ontkomt er aan!
We beginnen met z'n allen aan
het nieuwe boek "2007",volledig
maagdelijk blank nog.En hoe we
dat gaan invullen blijft voorlopig
nog een vraagteken......?
Al heeft ieder van ons vandaag
het vaste voornemen om dat
naar best vermogen te doen.
Wij hopen dat ieder van u er
in lukt om voldoenig te vinden op
elke bladzijde.
Wij wensen iedereen het allerbeste
voor het nieuwe jaar.Een jaar
boordevol goede gezondheid,
met zo weinig mogelijk droefenis,
maar met zoveel mogelijk vreugde
diep in 's mensen hart!
Bosrankje en Alterego
To be or not to be,that's the question
Niemands meester,niemands knecht
mooi uvi ! ben blijven lezen hoor , en steeds nog even graag ,ook al bleef een korte reactie van grote waardering uit ! dank voor alles waar we zomaar mogen van genieten !
vriendelijke groetjes , visje
Over de ochtend hangt een mantel regen.
Een lamp laat me lezen.
Licht, een bundel getemd vuur. Het verwarmt en verlicht mij.
Koestert het witte land van schrijvers.
Graag warm ik me aan de gloed van hun gedachten.
Het murmelen van hun gemijmer. Het spreken van hun pen.
Een tong van inkt die likt aan mijn ontroering.
Als een jonge hond nog dartel van onwetendheid.
Zij liggen in mijn hand te slapen. Ik streel ze wakker.
En alsof gezeten bij een haardvuur hoor ik het geknetter van hun letters.
Het gekwetter van een literaire lente. In een weifelende winter.
Als sneeuwvlokken bedekken hun woorden mijn verlangen.
Het zingen van hun zinnen laat mijn hart vibreren.
Bewegen van bewondering. En ooit, ik weet het zeker,
schrijf ik, in een zeldzaam ogenblik, mijn adoratie neer.
In ongekende talen, verhalen van verwondering,
gemis, genot, herinnering ...
geschreven met rimpelingen op het water.
je ochtendgedichtje viel precies
om 10h30 in mijn electronische brievenbus
Geen ochtendgemis voor mij dus...
Ook de mist is weg !
vriendelijke groetjes
Robbe
Goedenmiddag Robbe,
Ik vermoed dat ik te onduidelijk was in mijn gemis.
Mag ik dit even 'opklaren' ...
1.
De ochtend begint voor mij, meestal, rond 8 u.
En dat met een uurtje literatuur.
Je kent mijn favorieten al.
In deze tijd van het jaar zie je dan nog het licht wakker worden.
Vandaag, helaas, kwam ik pas, na m'n ochtendgebed (douche),
om halftien naar de beneden. Alle duister verdwenen.
2.
Die "haar" was niet de zon of de mist
maar mijn geliefde.
(Zonder verder commentaar).
Zo wordt m'n tekst misschien ànders leesbaar, ...
Robbe, bedankt voor je visite.
Al zo vroeg op jouw dag.
Hoe ouder een mens wordt, hoe nostalgischer hij de dingen koestert
die vroeger waarde hadden maar die nu toch met een grotere waarde
worden toebedacht dan er vroeger wel was.
Ik ga verhuizen in december.
Ik moet niet alleen ruimen in dingen die eigenlijk 'weg mogen' zoals
boeken, oude partituren, ja zelfs schilderijen, maar ook meubels.
Ik ga me opnieuw binden aan een prachtvrouw en we kunnen geen
twee inboedels in een kleinere woonst stoppen.
Ook aan meubels kleven herinneringen, 'vaste' dan. Het zal zwaar
worden. Kon ik het ook maar houden bij gras maaien, bladeren ver-
-zamelen en bloembollen planten.
Ik zie er tegen op.
denook
Mijn beste Denook,
Scripta manent...
Veel zit er verborgen in deze woorden.
Hoever zouden ze gegroeid zijn in daden?
En zouden de herinneringen nog sepia kleuren?
Of ...
Het bleef merkwaardig stil ...
Hoe moet ik dit wit nu lezen?
Oud werd nieuw ... of ...
De winter, die kille couturier,
had met sneeuw de bruid haar kleed gekleurd
en tederheid had zich verscholen
in een boeketje witte rozen
de pas gepromoveerde bruidegom
hulde zich in zwijgen en de sliert
van sigarettenrook verbeeldde zich een suite
en aan zijn arm een virtuele vrouw
ik schrok en zag hoe de nabije scheiding
zich comfortabel installeerde
tussen hun stappen en hun handen
nog nat van inkt en huwelijksplannen
een beiaard speelde pijnlijk vrolijk de uren aan elkaar
de tijd telde triviaal hun witte broodsverlangen
hun jonggetrouwde lippen
waren reeds vreemden voor mekaar
