Kolder - Losse flodders

Hopelijk heb je je gebit eerst eens goed afgespoeld.

Natuurlijk,in die dame haar glas wijn.


Brombeer

Zeg Brombeer,

"Tussen ons gezegd en gezwegen". Ik heb ooit eens willen leren trompet spelen. Ik was een voortand kwijt en de muziekmeester van de plaatselijke fanfare "in zak en as" wist mij te zeggen, "dat ik,bij gebrek aan die tand, nooit een goeie zou worden en, dat ik maar met mijn vingers moest leren spelen" Ik heb dat dan ook gedaan en ja, ik kan goed fluiten! Soms zelfs, zonder vingers!Maar dan wel in die zin van "ik kan er weer naar fluiten, zeker?

Nu lees ik hier, dat jij de dames kunt verleiden met je vals gebit. Dat laatste, tot daar nog aan toe. Iedereen zijn goestigskens. Maar, hoe kun jij dan op dat grote buizenspel spelen, waarvan ik, verdorie, steeds de naam vergeet?

Het zou natuurlijk kunnen, dat men de zuigbastubabombardon heeft uitgevonden. Dat zou natuurlijk veel verklaren! Dit is wel moeilijk bij lange noten,zeker? Ik heb zo eens proberen achteruit zingen, ook al geen pretje maar, je hebt er geen tanden voor nodig, wel een microstatief ter hoogte van je kruis!

Dat leg ik je wel eens uit tussen pot en pint,een contrabas is genen toeter maar een aan de snaren trekker.Daar wordt niet op geblazen en dus is er ook geen straffe asem nodig,maar troost je,er zijn zelfs dokters in de geneeskunde die dat nog niet weten. En dat is geen farce.



Brombeer

Verdwalen! Je zegt daar zoiets. Niet alleen topics kunnen verdwalen tussen al die nulletjes en de eentjes in de moederschoot van een computer. Het zijn en blijven nog altijd machientjes, nietwaar?

Ook mensen verdwalen of dwalen al eens. Een tiental jaren geleden heb ik het ook meegemaakt. Op een bepaalde dag reed ik met mijn wagen naar het Brusselse. Na de werkzaamheden, was ik zodanig diep in een gesprek verwikkeld met een collega, dat ik met "haar" meeging naar het treinstation. Na veel palavers en één of twee pintjes téveel in dat stationbuffet, nam ik afscheid van mijn, mooiogende collega.

Nog verzonken in mijn eindeloze gedachtenput, die op die dag wel erg diep moet zijn geweest, kocht ik mij een treinticket naar huis. Bij aankomst in het eindstation ging ik naar de parking om mijn wagen op te halen. Mijn eerste gedachten waren "Verdorie!mijnen auto is gepikt! Voor alle duidelijkheid: die vloek klonk wel anders, maar ik mag dat hier niet schrijven van ons kwezelke. Gelukkig, was er niemand bij mij die mij kende. Ze zouden nogal gelachen hebben, denk ik. Thuis, hebben ze natuurlijk wél plezier gehad. Soms wordt het verhaal nog eens boven gehaald. In ieder geval. 's Anderendaags was het probleempje van de baan. Ik had mijn verdwaalde melkkoe terug.

Er zijn er weer die mijn naam onedel gebruiken ? Mij er op de koop toe bijnemen ? Kwezel ik zál je ! Net of ik op een of andere rommelmarkt tussen de voddelingen lag, kon nog net gebruikt worden...
Nee, ik kijk niet uit naar een nieuwe fiets; mijn ouwe mag je hebben. Nu weet ik niet of jouw formaat "slagschip" op mijn gelzadel past en of je wel ergens een ventieltje vindt dat de lucht in mijn banden kan houden, maar voor de rest is dat ijzeren paard nog best te gebruiken. Het dient echter nog wel van haver te worden voorzien; ik was nooit gewend om de haverklap olie tussen zijn poten te gieten... nu hoor je hem van ver al aankomen.... Je zal er niet mee verdwalen, hij is zo opvallend dat -zelfs al wordt ie ontvreemd- je hem in China nog wel terug vindt.
Arrèh, nu weet je het ook... ik neem je nog wel eens (als ik van ZMj mag)

Ik zit hier nu wel te mijmeren in pijama (da's 's morgens mijn eerste gang), en verkneukel mij erop dat ik me vanavond eens heerlijk ga amuseren. Of ik dat nu niet kan ? Jawel, maar ik wil de lezers geen oneerlijke gedachten doen opwerpen. Daar zit trouwens geen muziek in.
Maar vanavond wél ! Dan zit er muziek in, en hoe... met velen op een platbodem het kanaal doorkruisen. Het zal aan de schipper liggen waar naartoe. Hopelijk niet wéér diezelfde richting van het vorige esbattement. De Kempische hoofdplaats, met yachthaven hadden we toen al doorkruist. Ik verkies nu wel eens de andere richting, richting Limburg. Da's trouwens niet ver van hier, achter de kruisvaart is het al zover. Maar ik alleen heb daar niets over te zeggen. Onze vereniging is democratisch samengesteld, hoewel dat bij sommige gezangen niet duidelijk merkbaar is. Er staan nl. liederen op het programma die opzettelijk tot een vierspalt dirigeren. Dat het nadien een kakafonie wordt ben ik me wel bewust. Dat restauratiebootje zal wel over een bodemloos vat beschikken aan drank... dus het resultaat zal er ook naar zijn. Erlangs vloeit vocht, dan kun je moeilijk zonder blijven aan de binnenkant hé...
Allez, tot vanavond met de "vartketsers"...

Sarcasten zitten overal ! En niet bij huize Kwezel alleen. Dat die trap klote is, heeft de man goed voorzien. Wie houdt er nu van om, tegen de herfst, te gaan schilderen ? Letterlijk bedoeld dan. Ik schilderde gisteren "figuurlijk". En het mocht toevallig, het vrouwtje was er bij. Die enige keer dan ze al eens meegaat, mag ik méér dan wat ik thuis moet doen. 't Beste is dan nog wég te gaan, in gezelschap. Wat ik al eerder vermoedde, Kwezel is géén kwezel maar een bazig vrouwmens dat het werk welk ze zelf niet graag doet opdringt aan haar van rust en dikke voeten houdende gemaal. Ook ik hou van rust en kalmte, zéker als het op schilderen aankomt. Maar gisteren mocht het...
Met een hondertal genodigden luisterden wij de nacht in met allerlei gezangen. We kregen ze wel op dreef want er waren een aantal meezingers bij. Enkele bekenden hadden er eigenhandig andere tekstjes aan toegevoegd en toen werd het algemeen lachten, gieren, brullen...
Kwam dat allemaal doordat de schipper zijn motoryacht richting Limburg stuurde ? Misschien wel, want daar zitten toch dé karnavalgekken; daar wordt toch lol getapt. Maar dan wel na gebruik van het door de overheid omstreden vocht. Het promille van de aanwezigen was danig gegroeid, zodanig zelfs dat enkelen aanpapten. Op een gegeven moment werd alles duister voor me; kwam dit door het zelfgebrouwen apperitief van onze klerikale medezanger of door het, ongewild, verzusteren met een van onze bezoekers ? Later, bij het opklaren, na het verorberen van een stevige maaltijd zag ik wat voor schilderij ik had achtergelaten. Het leek wel of aan boord had een bachanaal plaatsgevonden. Nochthans werd er geen latijn gezongen, tenzij door enkelen even buitengaats. Op het promenadedek lagen de papierslingers en confetti verstrooid als een zandtapijt. De toortsen lieten nog een zwarte rookpluim opstijgen, verlicht in het vale van de boordlampen. Ik struikelde over een nylondraad en kwam ij zo na in het water terecht. Enkel mijn pijpen én schoenen waren doordrengd. Er waren nog enkele laatopblijvende kinderen bij die het gewoel benedendeks ontvlucht waren en die hadden hun visgerij laten rondslingeren. Een luchtje scheppen kan ook nadelige gevolgen hebben, zéker aan boord...

TLL

Het kan écht nog... de echte boeren-Vlaamse-kermis. Vanmorgen deelde onze gildemeester een pamflet uit waarop we allen werden uitgenodigd aan de gildefeesten in een aanpalende gemeente. Naar aloude gewoonte zou dit plaats vinden op het dorpsplein vlak bij de kerk. Het kon dus niet missen dat ik daar dan ook naar toe zou glippen, mocht vrouwlief niet meegaan. Niet dat ze van mij niet meemocht, maar ze had andere verplichtingen zei ze. Aangezien de gildebroeders en -zusters uit deze gemeente ook aanwezig waren bij onze koningsschieting mochten wij toch niet op het appel ontbreken. Al waren we maar met z'n drieën, we waren er toch bij ; die aanwezigheid telde. Ik was alweer de clown van ons gezelschap, de énige waaraan men ons als buurgemeente kon herkennen. De alomgekende bollekenssjaal moest ik evenwel afdoen; het zou verwarring kunnen stichten bij het aanwezige publiek. De énigen die dit attribuut droegen waren lid van hun gilde en een vreemde eend in hun bijt konden ze dus wel even missen als het om bekendheid ging. Aan mijn T-shirt zouden ze kunnen denken dat die grotere gemeente hun kas had gespekt.
Het was een kermis. Een échte Vlaamse. Geen boem-boem-muziek of disco, geen luidsprekers of versterkers ! Wou je muziek moest je zelf zingen. Enkele bezoekers verheugden zich daaraan; eindelijk eens geen electronische herrie die de sfeer verpest zeiden ze. En allerlei standjes met sport- en spelattributen; ballen-werpen, vogelepik, doelschieten op bewegend namaakwild, bull-ezelrijden met boog en pijl, Willem Tell (de appel was een "knalbus") en als laatste standje katapult schieten. Verder had je omliggend nog kraampjes met zelfgebakken eetwaar allerhande; spek met bruine suiker, appel- en perentaartjes, rijstepap, hete hond (spiesjes van viervoeters), echte smoutebollen van smoutdeeg (en geen vetbollen zoals op een gewone kermis) en natuurlijk als afsluiter de drankentent mét hoofdzakelijk het gildebier van 't vat. De kleintjes werden zoet gehouden met een heuse zandbak en een , en dit was het enige 20-eeuwse, luchtkasteel met springvloer.
Daar wij, ons groepke, gewoon zijn van met compound-bogen ons plezier te doen was het vrij logisch dat we met de "normale" handbogen niet veel pluimkes konden bemachtigen. Alleen, na het verwerken van menig verdovend drankje, kon ik op die bull-ezel toch de appel van Tell's zorgeling verschalken. Maar met die soort cake-walk hield ik er wel een geschaafde onderarm aan over. Gewoontegetrouw vergeet ik nogal eens menig hulpmiddel en moest ik me nu behelpen met een bierkaartje en mijn sjaal. Het was echter boter aan de galg; één knoop volstaat niet en 't bierkaartje kon ik, na het lossen van de pees, elders gaan zoeken... Mijn gildebroeders brachten het er ook al niet beter af. Het énige wat deze gildefeesten ons bijbracht... we hadden een lichtere beurs en daar was die Vlaamse Kermis ook voor bedoeld...

"Nog vier jaar en ik ga op brugpensioen" zei mijn collega,die ik in jaren niet meer had gezien.

Toevallig zijn wij even oud en werken al vele jaren voor dezelfde firma. Hij begon warempel herinneringen op te roepen van zovele jaren geleden. Die dag, dat wij samen voor diezelfde baas gingen werken. Dit is ons altijd bijgebleven. Peter is zijn naam. Peter en ik zijn begonnen op de eerste werkdag van het nieuwe jaar. Toen was het nog feest onder de werknemers.Toen mocht het nog en stonden er geen flikken op je te wachten om je te pesten met superboeten en blaasmachientjes. Het kon ook minder kwaad. De meeste gingen toch met de boemeltrein naar het werk.

Wisten wij veel,dat men zijn entree moest betalen als nieuweling! Dat het juist op die speciale dag gebeurde waarop iedereen van de baas enkele uurtjes "congé" kreeg, maakte,dat het dubbel feest was. Wij waren nog geen geoefende drinkers.Pas later, veel later, hebben wij ons getuigschrift van kandidaat - alcoholicus gekregen. Gelukkig, is dit bij één kandidatuur gebleven en hebben wij, na gedurende enkele jaren doorgedreven training, tot onze scha- en schande moeten ondervinden, dat wij nooit in het eindexamen zouden slagen.

Maar dat brugpensioen waar Peter van droomt, dat zie ik nog niet zo goed zitten.In tegenstelling tot mijzelf, tot spijt van wie het benijdt, ziet Peter er wel al een beetje afgeleefd uit. In feite, is hij een belegen, overrijpe vent. Een beetje té oud uitziend voor zijn ouderdom. Zoals ze het tegenwoordig zo mooi formuleren: hij is opgebrand. Dus rijp voor de pensioenkas!

Ik vroeg hem wat hij zoal zou doen, wanneer hij op vervroegd pensioen zou gaan"In het zwart werken, zoals alle Galliërs!" antwoordde hij. Nog een geluk dat zijn en mijn baas dat niet hoorde, want die kan daar niet zo goed tegen. Alhoewel hijzelf,.........! Maar dat is een ander verhaal. Ja, die baas van ons. Ik kom die af en toe eens tegen. Peter, die ziet die nooit. Wij hebben dan ook een zeer grote firma waar vele mensen elkaar nooit ontmoeten. Ik daarentegen kom ze wel tegen.Zeker, wanneer ze in de miserie zitten.

Ik trachtte Peter, heel voorzichtig, uit te leggen, dat hij misschien naar zijn brugpensioen zou kunnen fluiten. Dat onze politiekers er aan denken, om de grijsaards langer te laten werken. Dat men heden ten dage, moeilijker jongeren vindt die het werk willen overnemen. Dat er in feite té weinig gewoon werkend voetvolk is en er in verhouding, téveel bazen zijn. Dat men, ineens, de ervaring van de oudere heeft herontdekt. Dat dit plotseling, prioritair staat boven de werkgelegenheid voor de jongeren. Dus, dat hij in feite langer zal moeten werken, om het leefloon te verzekeren van een verloren generatie. Een generatie die, zelfs al willen zij aan de slag, minder kansen krijgt om ervaring op te doen, teneide de oudjes op te volgen.

Peter wou van deze argumentatie niets horen.

"Ik heb verdorie mijn ganse leven gewerkt, braaf mijn belastingen betaald, nooit de vuilbak té vroeg of té laat buitengezet en, voor zover ik mij nog herinner, nooit mijn vrouw bedrogen. Ik heb recht op mijn prépensioen,net zoals al die honderdduizenden voor mij!" zei hij.

Peter begon erover om naar het syndicaat te stappen om te eisen, dat men een betoging zou organiseren tegen de snode plannen van de regering. Kwaad dat die man werd! Toen ik hem, al lachend, het voorstel deed , dat hij mijn Vlaamse leeuwenvlag mocht gebruiken voor zijn betoging, werd hij groen, blauw en rood van nijdigheid. Deze paarse opwelling deed hem écht geen goed. Zijn haar begon precies nog grijzer te worden. Zijn rimpels nog dieper, of was dit gezichtsbedrog door de steeds maar toenemende zwelling van zijn voorhoofdaderen?

Onze gezellige babbel was ineens voorbij. Ik wou Peter troosten door hem te zeggen, dat hij nu ook al in het zwart zou kunnen werken, zelfs al mocht het niet van de grote baas. Maar het baatte niet. Peter zag zijn droom, om het binnen vier jaar rustig aan te doen, in het niets verdwijnen.

Hij bekeek mij nog eens met een blik die boekdelen sprak. Hij schudde nog even van ver mijn hand en liep, met neerhangende schouders, naar de andere kant van de straat. Daar waren veel cafeetjes. Ik dacht nog: "misschien krijgt hij zijn verhoopt brugpensioen nooit, en gaat hij zich nu terug oefenen, om toch maar in het eindexamen van alcoholicus te kunnen slagen"