Kolder - Losse flodders
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
ED heeft me weer aan een item geholpen. Misschien geef ik wel een hint voor zijn werkmakker. Als die zijn BRUGpensioen niet krijgt, is ie nog niet verloren. Laat ie zich toch gewoon uitschrijven met een C4 en zich tot onze werkgroep vervoegen ! Ik ben mij sociaal bewust, en vertik het op brugpensioen te gaan, al voel ik me daar nog veel te jong voor. Nog een tiental dagen en ik kan mee profiteren van het staatspensioen van mijn weerga. Ikzelf werk nu "officieel" in het zwart ! Jaja, je leest het goed. Een PWA-dienst is een erkende zwartwerkdienst. Er worden géén sociale bijdragen op ingehouden, en een peulschil aan belastingen op geheven. Dus netto in 't polleke ZWART ! De politiekers hebben dat in het leven geroepen om, wat anderen niet kunnen klaren, toch bereidwillige werklozen een jobke te bezorgen, iets om 't lijf te hebben, hun tijd nuttig te verdrijven. Die politiekers hadden hetzelfde lumeuze idee als wat voor PWA'ers van toepassing is. Daar hun gage aangedikt wordt met toelagen, vergoedingen, zitpenningen, verplaatstingskosten e.d.m. en dit géén deel uit maakt van hun wettelijke inkomsten (maar soms een veelvoud hiervan vertegenwoordigt) noemen ze dat vergoedingen voor geleden onkosten. Het kind moet toch een naam hebben hé. Dus wat zij officieel in 't zwart ontvangen, daar kraait geen haan naar.
Wat méér is, pwa-werk is geen verplichte werkzaamheid. Je inzit tot een bepaalde taak bepaal je zélf. Het is wel beperkt in tijd; één weekje gedurende één maand. Jaja, 45 uren arbeid. Dat waar ze nu, in de privé, weer stilaan opaan sturen. Eigenlijk kun je zoiets niet volgen, want op het einde van de maand heb je er dan één week extra bij; m.a.w. een dertiende maand in een jaar...
Het heeft wél één nadeel, maar dit voor zijn werkmakker. Wij, pwa'ers kunnen niet met prépensioen gaan. Onze baas kan ons niet missen !
Maar ik treur daar niet om; dat beetje meer dat ik met mijn pensioen zou hebben, daar koop ik ook niet veel voor.... Ze zullen me dus op gedwongen pensioen moeten zetten, dan doen zij tenminste toch nog iets nuttig...
Wat méér is, pwa-werk is geen verplichte werkzaamheid. Je inzit tot een bepaalde taak bepaal je zélf. Het is wel beperkt in tijd; één weekje gedurende één maand. Jaja, 45 uren arbeid. Dat waar ze nu, in de privé, weer stilaan opaan sturen. Eigenlijk kun je zoiets niet volgen, want op het einde van de maand heb je er dan één week extra bij; m.a.w. een dertiende maand in een jaar...
Het heeft wél één nadeel, maar dit voor zijn werkmakker. Wij, pwa'ers kunnen niet met prépensioen gaan. Onze baas kan ons niet missen !
Maar ik treur daar niet om; dat beetje meer dat ik met mijn pensioen zou hebben, daar koop ik ook niet veel voor.... Ze zullen me dus op gedwongen pensioen moeten zetten, dan doen zij tenminste toch nog iets nuttig...
-
Tillie - Lid geworden op: 28 jul 2004, 23:20
- Locatie: Kempen
PWA dienst is uitgevonden om ineens alle zwartwerkers wit te wassen. De kuisvrouw van de advokaat, de tuinman van de politieker, de schilder/klusjesman van de industrieel, de opvanghulp van de dokter. Geef toe toch een vernuftig idee, daarna de sociale fraude-bestrijding in de steigers zetten.
Zonder vrouwen gaat het niet, dat heeft zelfs God moeten toegeven.
Duse
Duse
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
"Zoek nog even naar onze website... het wordt een rariteit" zei ik gisteren nog tegen onze bende. Ik zou ze de "Bende van Kartouche" moeten noemen of liever van de hulzen. Het kruid is al verschoten, het is nu een open trechter met achteraan de koperen behuizing van het slaghoedje.
Hoeveel mails ik al verstuurd heb naar die hardhorigen, hoeveel tekstjes al niet neergepend in de mailbox of op ons forum; het is niet meer te tellen. Het communicatiemiddel bij uitstek de website, is bij die lieden nog niet doorgedrongen. Zij houden het liever bij ofwel de postduif ofwel tam-tam-geroffel. Het erge hieraan is dat de website werd opgestart tot verbetering van onze onderlinge communicatie. Maar ik praat precies tegen de muren, ik hoor mezelf in echo meermaals terug. Sommige emails zijn onbestelbaar ofwel door foutieve adressering ofwel door een plotselinge "burb" van hun mailbox. Als men daarbij nog rekent dat er slechts enkelen zijn die toch reageren op wat te melden en te zien is, en dit over een tijdspanne van een half jaar cyberactiviteit, loont het dan nog wel de moeite zo'n website te blijven onderhouden ? Nu ik ze voor voldongen feiten plaats, een webmaster heeft ook maar één leven, worden ze ineens actief. Nee, niet zoals de overheid het pleegt te doen; reklame maken voor internet en nadien emails beantwoorden bij ter post bestelde brief...
. Nee, ze worden actief in aggressie. "Websites beginnen toch met 'www' " komt er dan uit. Nou, ik zal ze de kost niet geven die alleen het World Wide Web willen bezoeken omdat ze een plaatselijke correspondent -én in hun eigen moedertaal- op het oog hebben. Ik vraag me af, of ze ook aggressiviteit aan de dag zouden leggen bij het inbrengen van wetenswaardigheden moest plots de koerel met z'n duivinneke verstek laten gaan; of als de tamtam de stekker wordt uitgetrokken ?
Een van mijn companiens heeft toch de idee om ze allen een mailadres op te solferen. Dan corresponderen we enkel via de website en hoeft die niet te worden opgedoekt omdat zij het vertikken de tekst na te lezen. Het raadplegen van websites is in onze Openbare Bibliotheek gratis; dus wat let ze om daar naar onze site te gaan kijken ? 's Winters zit men er warm en droog, en voor letterconsumptie hoef je niet te betalen tenzij men het buitensmokkelt.
Maar zoals het er momenteel voorstaat wordt onze website een rariteit. Evenals ons groepke... wij zijn rare vogels....
Hoeveel mails ik al verstuurd heb naar die hardhorigen, hoeveel tekstjes al niet neergepend in de mailbox of op ons forum; het is niet meer te tellen. Het communicatiemiddel bij uitstek de website, is bij die lieden nog niet doorgedrongen. Zij houden het liever bij ofwel de postduif ofwel tam-tam-geroffel. Het erge hieraan is dat de website werd opgestart tot verbetering van onze onderlinge communicatie. Maar ik praat precies tegen de muren, ik hoor mezelf in echo meermaals terug. Sommige emails zijn onbestelbaar ofwel door foutieve adressering ofwel door een plotselinge "burb" van hun mailbox. Als men daarbij nog rekent dat er slechts enkelen zijn die toch reageren op wat te melden en te zien is, en dit over een tijdspanne van een half jaar cyberactiviteit, loont het dan nog wel de moeite zo'n website te blijven onderhouden ? Nu ik ze voor voldongen feiten plaats, een webmaster heeft ook maar één leven, worden ze ineens actief. Nee, niet zoals de overheid het pleegt te doen; reklame maken voor internet en nadien emails beantwoorden bij ter post bestelde brief...
. Nee, ze worden actief in aggressie. "Websites beginnen toch met 'www' " komt er dan uit. Nou, ik zal ze de kost niet geven die alleen het World Wide Web willen bezoeken omdat ze een plaatselijke correspondent -én in hun eigen moedertaal- op het oog hebben. Ik vraag me af, of ze ook aggressiviteit aan de dag zouden leggen bij het inbrengen van wetenswaardigheden moest plots de koerel met z'n duivinneke verstek laten gaan; of als de tamtam de stekker wordt uitgetrokken ?Een van mijn companiens heeft toch de idee om ze allen een mailadres op te solferen. Dan corresponderen we enkel via de website en hoeft die niet te worden opgedoekt omdat zij het vertikken de tekst na te lezen. Het raadplegen van websites is in onze Openbare Bibliotheek gratis; dus wat let ze om daar naar onze site te gaan kijken ? 's Winters zit men er warm en droog, en voor letterconsumptie hoef je niet te betalen tenzij men het buitensmokkelt.
Maar zoals het er momenteel voorstaat wordt onze website een rariteit. Evenals ons groepke... wij zijn rare vogels....
-
Opa Brombeer
Over herinneringen gesproken.
Ik ga het hier niet te lang hebben over dat zwart werk, legaal of niet en ja, ik heb ook jaren in het zwart gewerkt maar dan legaal en dat is de waarheid en niets dan de waarheid, zo helpe mij…..Hoe kan je het anders noemen, ergens in een of ander operahuis in de fosse(orkestbak) juist maar een klein lampje op de lessenaars en dan een kleurling als dirigent, probeer dan maar eens klaar te zien als er bijna geen licht schijnt in de duisternis. Gelukkig hadden ze(heb er drie meegemaakt, alle drie fantastische dirigenten) een wit stokje, het één al groter dan het andere.
Maar laat ik nu niet verloren lopen, gelukkig heb ik hier wat meer licht dan in de Vlomsen Opera van Antwaarpe.
Was gisteren zoals altijd op zondag met mijn jongste naar de koers getrokken, en terwijl hij voor één keer eens luisterde en zich deftig aan het opwarmen was sloeg ik een babbeltje met een politieagent. Komt daar een oudere meneer aan gefietst en bekijkt me met verwonderde ogen gedurende zeker een halve minuut en ik dacht al, oei, 'k zal weer ergens gebromd hebben zoals dat een brombeer past maar nee hoor. Meneer zegt hij, jaja, meneer, U doet me ergens aan iemand denken( hij gebruikte de beleefdheidsvorm dat kon ik zo voelen). 'k Dacht lap, die is zeker getrouwd met één van mijn oud lieven en om hem wat af te leiden zei ik, nee meneer ik ben niet den bompa van dat coureurke daar, dat is mijn jongste zoon, verdorie zag ik er dan zo verwaaid uit? En ja hoor dat was het, mijn wilde haardos bracht hem op een idee. Meneer zei hij nog eens, zou dat kunnen dat ik van U een foto gezien heb op het Internet? Of anders gelijkt U er toch erg op. Mijn neus begon al te krullen. U lijkt sterk op een grote kunstenaar waarvan ik een foto gezien heb op Internet. Ik zei, mijn beste vriend, alhoewel het nog geen stamineekennis was, zet Uwe fiets eens even aan de kant, ik ga U eens iets laten zien, en ik haal mijn portefeuille boven, haal mijn identiteitskaart er uit en overhandigde ze hem. Hij bekijkt ze en ik zeg lees eens hardop mijn naam; De Kunst Jozef leest hij. En mijn beroep zei ik; Beroepsmuzikant las hij nu hardop. Ondertussen stond er al een hele hoop volk rond ons, ik meende zelfs nog een oud lief van me te herkennen, ik had nochtans niet gedronken. Maar laat me bij de zaak blijven en ik zei hem dan, voila meneer je moet niet altijd op Internet gaan, je hebt hier een kunstenaar, letterlijk en figuurlijk, in levende lijve voor U staan.
Ik wou, natuurlijk het fijne van de zaak weten en nu bleek dat ik gelijkenis, figuurlijk dan zou vertonen met ene Andy Warhol. Amaaaaai.En om 's avonds de generallissima van de waarheid van mijn verhaal te overtuigen ben ik dan maar gaan zoeken op Internet, en inderdaad, die vent lijkt wel een beetje op mij, (alleen ik geloof nooit dat hij zo bromde als ik) sorry leek want hij is al een tijdje in de hemel want de hel zit al veel te vol. Maar wat die vent allemaal gefabriceerd heeft. Soepblikken, ik ga hier geen merken noemen maar hij maakte er de dozenopeners bij, handig, Stopsels voor frisdrank en bierflesjes, Zeefdrukken van Marilyn Monroe en wat weet ik nog meer. Ik heb de verkeerde stiel gekozen geloof ik. Maar in alle geval hiermee was de generallissima toch overtuigd van mijn kunstenaarskwaliteiten en ben ik zeker deze avond eens niet den boom in te moeten.
Eén ding is zeker, ik ga dit jaar niet meer naar de kapper, wie weet voor wie ze me nog houden. En nu nog wat mijn foto's op het Internet verder gaan bewonderen en koesteren.
Een verwilderde Brombeer
Ik ga het hier niet te lang hebben over dat zwart werk, legaal of niet en ja, ik heb ook jaren in het zwart gewerkt maar dan legaal en dat is de waarheid en niets dan de waarheid, zo helpe mij…..Hoe kan je het anders noemen, ergens in een of ander operahuis in de fosse(orkestbak) juist maar een klein lampje op de lessenaars en dan een kleurling als dirigent, probeer dan maar eens klaar te zien als er bijna geen licht schijnt in de duisternis. Gelukkig hadden ze(heb er drie meegemaakt, alle drie fantastische dirigenten) een wit stokje, het één al groter dan het andere.
Maar laat ik nu niet verloren lopen, gelukkig heb ik hier wat meer licht dan in de Vlomsen Opera van Antwaarpe.
Was gisteren zoals altijd op zondag met mijn jongste naar de koers getrokken, en terwijl hij voor één keer eens luisterde en zich deftig aan het opwarmen was sloeg ik een babbeltje met een politieagent. Komt daar een oudere meneer aan gefietst en bekijkt me met verwonderde ogen gedurende zeker een halve minuut en ik dacht al, oei, 'k zal weer ergens gebromd hebben zoals dat een brombeer past maar nee hoor. Meneer zegt hij, jaja, meneer, U doet me ergens aan iemand denken( hij gebruikte de beleefdheidsvorm dat kon ik zo voelen). 'k Dacht lap, die is zeker getrouwd met één van mijn oud lieven en om hem wat af te leiden zei ik, nee meneer ik ben niet den bompa van dat coureurke daar, dat is mijn jongste zoon, verdorie zag ik er dan zo verwaaid uit? En ja hoor dat was het, mijn wilde haardos bracht hem op een idee. Meneer zei hij nog eens, zou dat kunnen dat ik van U een foto gezien heb op het Internet? Of anders gelijkt U er toch erg op. Mijn neus begon al te krullen. U lijkt sterk op een grote kunstenaar waarvan ik een foto gezien heb op Internet. Ik zei, mijn beste vriend, alhoewel het nog geen stamineekennis was, zet Uwe fiets eens even aan de kant, ik ga U eens iets laten zien, en ik haal mijn portefeuille boven, haal mijn identiteitskaart er uit en overhandigde ze hem. Hij bekijkt ze en ik zeg lees eens hardop mijn naam; De Kunst Jozef leest hij. En mijn beroep zei ik; Beroepsmuzikant las hij nu hardop. Ondertussen stond er al een hele hoop volk rond ons, ik meende zelfs nog een oud lief van me te herkennen, ik had nochtans niet gedronken. Maar laat me bij de zaak blijven en ik zei hem dan, voila meneer je moet niet altijd op Internet gaan, je hebt hier een kunstenaar, letterlijk en figuurlijk, in levende lijve voor U staan.
Ik wou, natuurlijk het fijne van de zaak weten en nu bleek dat ik gelijkenis, figuurlijk dan zou vertonen met ene Andy Warhol. Amaaaaai.En om 's avonds de generallissima van de waarheid van mijn verhaal te overtuigen ben ik dan maar gaan zoeken op Internet, en inderdaad, die vent lijkt wel een beetje op mij, (alleen ik geloof nooit dat hij zo bromde als ik) sorry leek want hij is al een tijdje in de hemel want de hel zit al veel te vol. Maar wat die vent allemaal gefabriceerd heeft. Soepblikken, ik ga hier geen merken noemen maar hij maakte er de dozenopeners bij, handig, Stopsels voor frisdrank en bierflesjes, Zeefdrukken van Marilyn Monroe en wat weet ik nog meer. Ik heb de verkeerde stiel gekozen geloof ik. Maar in alle geval hiermee was de generallissima toch overtuigd van mijn kunstenaarskwaliteiten en ben ik zeker deze avond eens niet den boom in te moeten.
Eén ding is zeker, ik ga dit jaar niet meer naar de kapper, wie weet voor wie ze me nog houden. En nu nog wat mijn foto's op het Internet verder gaan bewonderen en koesteren.
Een verwilderde Brombeer
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Hey Snorrende grizzly, waar vind ik die foto van Andy Warhoofd ? Van mij hoef je zeker geen beleke ? Ik gelijk op dr Lecomte -zegt men-... die kén je beslist wel. Gezien onze kunde, zitten wij in dezelfde branche... Geriatrie...
-
Opa Brombeer
Wat zou ik die niet kennen, zijn zoon heeft nog met mij contrabas gestudeerd. die warrigr foto van mij hou je maar te goed.
-
Opa Brombeer
Zozo Kwezeltje jij wordt dus oud, en ik dacht juist eens te zingen van Zeg Kwezelke wilde gij dansen? Maar dan toch liever met een iets jonger exemplaar.
Als je aan iemands haarkleur kon zien hoe oud iemand is, verdorie ik zou al minstens 80 moeten zijn, een versleten ouwe vent. En ik voel me eigenlijk nog maar 35. Mijn haar mag dan al zo grijs zijn als de lucht bij dreigend onweer, ik heb nog een bos haar om U tegen te zeggen, mijn haar wappert in de herfststormen lekker in de wind, ik ben dus nog altijd niet door mijn haar gegroeid.
Het heeft natuurlijk ook zijn nadelen, ik wordt al wel eens versleten voor bompa. Laatst nog bij de apotheker. Hewel menneke(zei die apothekeres tegen mijn jongste) mag je meegaan met Opa. Heb me kranig verdedigd door te antwoorden, nee meiske, dat is mijn kleinzoon niet maar mijn jongste zoon. En als ge het nog niet moest weten, een ouwe vent met een jonge vrouw dat kweekt nog maar andersom dat gaat zeker niet lukken.
En trek het je niet aan Kwezel, oud worden is niet zo erg, maar moest je er nog lelijk bij worden dat zou pas erg zijn.
En laat het je een troost wezen, oud wordt men nooit, dat is men of men is het niet en eens men beseft dat het zover is is het te laat. Gedraag je zo jong mogelijk. En zeker je haar niet kleuren omdat het begint te grijzen, je weet toch dat bij de oude Indianen en de Arabieren de grijsaards de Wijzen waren. Dit heeft me ooit eens iemand, die een pikzwarte haarkleur had gezegd, die wist rap hoe laat het was.
Een fier op zijn grijze haren wezende
Brombeer
Als je aan iemands haarkleur kon zien hoe oud iemand is, verdorie ik zou al minstens 80 moeten zijn, een versleten ouwe vent. En ik voel me eigenlijk nog maar 35. Mijn haar mag dan al zo grijs zijn als de lucht bij dreigend onweer, ik heb nog een bos haar om U tegen te zeggen, mijn haar wappert in de herfststormen lekker in de wind, ik ben dus nog altijd niet door mijn haar gegroeid.
Het heeft natuurlijk ook zijn nadelen, ik wordt al wel eens versleten voor bompa. Laatst nog bij de apotheker. Hewel menneke(zei die apothekeres tegen mijn jongste) mag je meegaan met Opa. Heb me kranig verdedigd door te antwoorden, nee meiske, dat is mijn kleinzoon niet maar mijn jongste zoon. En als ge het nog niet moest weten, een ouwe vent met een jonge vrouw dat kweekt nog maar andersom dat gaat zeker niet lukken.
En trek het je niet aan Kwezel, oud worden is niet zo erg, maar moest je er nog lelijk bij worden dat zou pas erg zijn.
En laat het je een troost wezen, oud wordt men nooit, dat is men of men is het niet en eens men beseft dat het zover is is het te laat. Gedraag je zo jong mogelijk. En zeker je haar niet kleuren omdat het begint te grijzen, je weet toch dat bij de oude Indianen en de Arabieren de grijsaards de Wijzen waren. Dit heeft me ooit eens iemand, die een pikzwarte haarkleur had gezegd, die wist rap hoe laat het was.
Een fier op zijn grijze haren wezende
Brombeer
-
Apolonia - Lid geworden op: 17 sep 2004, 13:45
- Locatie: Cantal fr.
Moet hier wel een beetje gniffelen .
Men is zo oud als men zich voeld.
Zal ik nog eens wat zeggen, ik zit nog een stuk onder de officiele pensioen leeftijd.
Maar men is hier jonger van geest dan waar ik ergens op een Forum zat.
Waar de meesten geen grijze haren hadden.
De enkelen die het wel hadden! trachten dit te verbergen door zich de jongeren taal aan te meten.
Men noemd dit Turbo taal. Even =ff succes = suc6 niks + nix en dat werkt toch 10x oude trulliger dan gewoon doen.
Daarbij nog opgefokt ook. Apolonia
Men is zo oud als men zich voeld.
Zal ik nog eens wat zeggen, ik zit nog een stuk onder de officiele pensioen leeftijd.
Maar men is hier jonger van geest dan waar ik ergens op een Forum zat.
Waar de meesten geen grijze haren hadden.
De enkelen die het wel hadden! trachten dit te verbergen door zich de jongeren taal aan te meten.
Men noemd dit Turbo taal. Even =ff succes = suc6 niks + nix en dat werkt toch 10x oude trulliger dan gewoon doen.
Daarbij nog opgefokt ook. Apolonia
Zouave
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Tillie... ik dacht dat jij van gisteren waart, maar je kennis van snaarinstrumenten doet me denken aan eergisteren. Weet je waar Brombeer contrabas speelt ? Heb je dat instrument als eens nader bekeken ? Wat ie thuis niet mag, doet ie op z'n instrument. Een contrabas heeft zo h'r vormen, afgezien van benen én kopke kan het net een ouwe dame zijn...
Ik wou, ik had zo'n instrument. Dan kon mijn vrouw me niet verwijten dat ik haar rug niet zou gekrabt hebben moest het haar jeuken. Brombeer doet niet anders op z'n instrument dan op haar rug krabbelen, hij is daarin bedreven...
Daarbij, Brombeer heeft me al eens een suggestie willen doen; maar zijn instrument ruilen voor mijn katrolboog doe ik toch niet... Zijn kattedarmen kan ik zover niet uitrekken als mijn boogpees. Moest ik dat toch doen, dan zou de arm naar het voetstuk nijgen en heel die klankkast verdraaid veel weg hebben van een ineengedeukt lucifersdoosje...
Voor een hersatzmiddel als boog verkies ik een cello... maar da's een ietsje te klein voor Brombeer... Hij vergrijpt zich niet aan "kinderen"...
Ik wou, ik had zo'n instrument. Dan kon mijn vrouw me niet verwijten dat ik haar rug niet zou gekrabt hebben moest het haar jeuken. Brombeer doet niet anders op z'n instrument dan op haar rug krabbelen, hij is daarin bedreven...
Daarbij, Brombeer heeft me al eens een suggestie willen doen; maar zijn instrument ruilen voor mijn katrolboog doe ik toch niet... Zijn kattedarmen kan ik zover niet uitrekken als mijn boogpees. Moest ik dat toch doen, dan zou de arm naar het voetstuk nijgen en heel die klankkast verdraaid veel weg hebben van een ineengedeukt lucifersdoosje...
Voor een hersatzmiddel als boog verkies ik een cello... maar da's een ietsje te klein voor Brombeer... Hij vergrijpt zich niet aan "kinderen"...
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Apolonia... welkom bij de kolderaars !
Wanneer is men oud ?... als alles je pijn doet, en wat niét pijn doet... niet meer werkt ! (dit is niet van mij, maar van Henk Elsink)
Wanneer is men oud ?... als alles je pijn doet, en wat niét pijn doet... niet meer werkt ! (dit is niet van mij, maar van Henk Elsink)
-
Opa Brombeer
Nu ben ik in mijn gat gebeten, ik ben op mijn tenen getrapt en ikschiet dan maar in mijn wiek.
Tillie is er mee begonnen en TLL is haar goed gevolgd. Een contrabas een dikbuikig instrument, wablieft? De contrabas is de Chippendale onder de strijkers(geen strijkijzer),heeft een strakke buik, een rechte rug, meestal toch en is sterk gespierd.
En TLL, ik verzeker je,als ik een boog maak met de solsnaar van mijn contrabas als pees, ik schiet met gemak een vlieg van de Boerentoren in Antwerpen.
Maar wat me nog het meest stoort is Tillie's onderschrift van ene Tim Krabbé en ik citeer
Wijsheid is de kunst per ongeluk de waarheid te zeggen.
(Tim Krabbé) Tillie doe me a.u.b. een plezier en zeg en zeg tegen uwen Tim dat hij mijn naam moet leren goed te schrijven, tweemaal met een hoofdletter.
De Kunst dat ben ik en niemand anders.
En er is volgens mij maar ene die hier zinnige praat verteld en dat is Ed.
Een verbolgen Brombeer
Tillie is er mee begonnen en TLL is haar goed gevolgd. Een contrabas een dikbuikig instrument, wablieft? De contrabas is de Chippendale onder de strijkers(geen strijkijzer),heeft een strakke buik, een rechte rug, meestal toch en is sterk gespierd.
En TLL, ik verzeker je,als ik een boog maak met de solsnaar van mijn contrabas als pees, ik schiet met gemak een vlieg van de Boerentoren in Antwerpen.
Maar wat me nog het meest stoort is Tillie's onderschrift van ene Tim Krabbé en ik citeer
Wijsheid is de kunst per ongeluk de waarheid te zeggen.
(Tim Krabbé) Tillie doe me a.u.b. een plezier en zeg en zeg tegen uwen Tim dat hij mijn naam moet leren goed te schrijven, tweemaal met een hoofdletter.
De Kunst dat ben ik en niemand anders.
En er is volgens mij maar ene die hier zinnige praat verteld en dat is Ed.
Een verbolgen Brombeer